Nowe stanowisko!

Ze względu na prośbę Ally postanowiłam dodać nowe stanowisko, to jest "Muzyk". Więcej na ten temat w zakładce "STANOWISKA".

administrator główny

une.subercaseux@gmail.com

Od Grime C.D Noaha

Kwiaty. Pachnące i delikatne, wiotkie oraz słabe. Najpiękniejsze są wiosną, otoczone zielenią i bielą, niekiedy również fioletem oraz pudrowym różem. Słodki zapach roznosi się po całej okolicy nadając krainie soczystych kolorów. Ja najbardziej upodobałam sobie białe kwiaty. Bez względu na kolor pasują każdemu. Zawsze w lato zrywałam ich całe naręcza i dekorowałam nimi naszą jaskinię. Gdy tylko je przynosiłam Navine protestowała, czasami wyrzucała sporą część kwiatów i gdzieś je chowała, ale czułam jak w nocy uśmiecha się do siebie i wpatruje w bukiety powtykane w kąty, po czym wzdycha z ulgą w sercu, że ma mnie i jest z tego powodu bardzo szczęśliwa. Samotność to kiepska sprawa. Kiedyś nasza szamanka powiedziała bardzo mądre słowa: "dzieci wychowuje się od pierwszego dnia narodzin, nie od dziesiątego". Dlaczego teraz przytaczam ten cytat? Zawsze byłyśmy zdane na siebie. Nawet gdy rodzice obejmowali władzę byłyśmy skazane na wspólne towarzystwo. Gdy zaczęła opiekować się nami ta poczciwa wadera wiele zrozumiałyśmy, nauczyłyśmy się nowych rzeczy. Oczywiście wszystko nastąpiło bardzo późno, zostałyśmy wychowane dopiero rok po narodzinach i dopiero rok po tym zdażeniu mogłam ujrzeć kwiaty, które pokochałam od pierwszego ujrzenia, powąchania oraz dotknięcia.
Owszem, pytanie Noaha zdziwiło mnie, aczkolwiek po chwii ogarnęły mnie przemyślenia i wspomnienia, w któych miałam jakieś zetknięcię z tą cudowną rośliną. Popatrzyłam na szarotkę, którą Noah obejmował w łapach. Obracał ją powoli i napawał się jej widokiem. Za chwilę skierował swój wzrok na mnie, czekał an odpowiedź. Czy lubię kwiaty?
- Uwielbiam je. - odparłam cicho. - Dzięki nim czuję, że żyję, są jakby...
- Częścią mnie? - dokończył.
- Właśnie. - ucieszyłam się, że ktoś mnie rozumie. Pewnie było to po mnie widać.
Nie chciałam ślęczęć nad szarotkami, przynajmniej nie w tamtej chwili, bowiem ciągnęło mnie do gór, miałam przedziwną ochotę je zwiedzić, przejąć ich ciszę, aby wtargnęła i we mnie. Ruszyliśmy ponownie wzdłuż rzeki wolnym krokiem, bez pośpiechu, gawędząc o różnych rzeczach, lecz przede wszystkim o naszej młodości. Noah od czasu do czasu rzucał zabawnym dowcipem dla podkręcenia atmosfery i powoli przekonywałam się do niego. Gdy doszliśmy do płytkiego miejsca, przeszliśmy przez strumień i zaczęliśmy się ścigać. Ustawiliśmy się przed wejściem do gór, a po odliczeniu do trzech ruszyliśmy jak poparzeni. Mieliśmy przy tym dużo zabawy, nawet śmiechu! Biegliśmy łeb w łeb bez konkretnego celu, który służyłby za metę. W pewnym momencie Noah przyspieszył zostawiając mnie kilka metrów w tyle. Nie mogłam się poddać, koniecznie chciałam go dogonić. Poszłam w jego ślady. Zebrałam całą energię, która ze mnie nie uleciała i przeniosłam ją w łapy. Starałam się jak mogłam, niestety udało mi się go doścignąć zbyt szybko niż oczekiwałam. Miałam nadzieję, że zajmie mi to więcej niż piętnaście sekund, a dokonałam tego w zaledwie pięć. Później było łatwiej. Zaskoczony, że jestem już u jego boku nieznacznie spowolnił biegu i zaczęłam go wyprzedzać. Po około minucie miałam już dość sprintu i trochę zziajana zatrzymałam się przy drodze prowadzącej na szczyt jednej z gór. Uśmiechnięta, rozgrzana oraz we wspaniałym humorze odwróciłam łeb, by doprowadzić do mnie basiora. Zaśmiałam się gdy nie było go za mną. Zrobiłam kilka kroków w przód, podczas których zdążyłam wyprostować szyję, stał przede mną i patrzył się na mnie. Cały czas to robił, a jednak łudziłam się, że w końcu zastanę go zachodzącego mnie od tyłu.
- Dobrze biegasz. - pochwalił mnie.
- Rzadko słyszę komplementy, więc jestem mile zaskoczona, dziękuję. - odparłam.
- Nie ma za co. - poczekał aż do niego podejdę, potem zaczęliśmy wspinać się krętą, a do tego wąską ścieżką na szczyt góry.
Kiedy doszliśmy do końca drogi słońce zaczynało powoli zachodzić i niebo zabarwiało się na te kolory, które może za bardzo do mnie nie pasują i nie kojarzą się ze mną, ale bardzo je lubię.
- Widać całe Calme Loup. - oznajmił Noah.
- Myślałam, że jest trochę mniejsze. - odpowiedziałam zadumana.
Podeszłam do krawędzi płaskiego szczytu i usiadłam tam obserwując co dzieje się na dole. Towarzysz co prawda podszedł do mnie, ale zamiast usiąść, od razu się rozłożył. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.
- No co? - zapytał.
- Nic. - zaśmiałam się.
Po chwili milczenia ponownie zagaiłam.
- Byłeś tam? - wskazałam ruchem łapy na zielone tereny z wodospadem.
- W Oasis? Nie.
- Wygląda sympatycznie, jednak nie tak pięknie jak Lusena. - zaczynałam już rozpoznawać niektóre miejsca.
- Lusena?
- To tam. - pokazałam. - Gdzie wolisz się przejść? - zerknęłam na niego ciekawsko.

CDN. Noah, dokąd się udaliśmy?

Od Ally

Zeszłego dnia dołączyłam do Calme Loup. Nie znam tu nikogo, ale … może to i lepiej. Chce w końcu oderwać się od przeszłości i wspomnień, i zacząć żyć na nowo. Nadal nie opuściło mnie zamiłowanie do muzyki, i kto wie – może to tutaj przezwyciężę swój strach. Decyzja o dołączeniu tutaj może się okazać moim najlepszym wyborem.

~~~

Pogoda była dziś przyjemna. Słońce wyłaniało się zza horyzontu, by zaczął się nowy dzień. Ally już nie spała, leżała z głową na łapach wpatrując się w tereny oraz zieleń widniejącą przez wejście jaskini. Promienie były coraz silniejsze, aż w końcu nie wytrzymała i poderwała się z miejsca. Włożyła swój zeszyt do torby; nałożyła słuchawki na uszy i skierowała sie ku wyjściu jaskini. Na dworze było ciepło, lecz jednak była wczesna wiosna i czuło sie chłód, oraz gdzieniegdzie nadal osiadał śnieg. Wadera wystawiła łeb, zza progu jaskini. Nikogo nie było, jedynie dało się usłyszeć stłumione przez wiatr dźwięki oddalonych wilków i ich rozmów. Po chwili przekroczyła próg jaskini . Za swój cel obrała tak zwany Zakątek Ciszy. Usłyszała o tym miejscu w wczorajszej rozmowie jakiś wilków, i postanowiła je odwiedzić. Minęło parę godzin zanim udało się jej tam dotrzeć . Usadowiła się na jednym z kamieni, wyciągnęła z torby swój zeszyt. Podniosła na chwilę głowę, kierując wzrok w kierunku wodospadu; odetchnęła ciężko i głęboko. Zamknęła na chwile oczy, na jej pyszczku przelotnie pojawił się zarys uśmiechu. Otworzyła oczy po czym ponownie opuściła głowię w stronę notesu; zaczęła go kartkować aż w końcu znalazła właściwą stronę. Na niej znajdował się niedokończony tekst piosenki. Odłożyła słuchawki by nie przeszkadzały jej, po czym spoglądając na tekst zaczęła pod nosem ją śpiewać, gdy nagle na tle notesu zauważyła cień czyjejś łapy. Błyskawicznie zamknęła zeszyt i poderwała się. Na jej nieszczęście osobnik w tym czasie się zniżył ku jej stronie. Zderzyli się. Ally opadła z powrotem do poprzedniej pozycji, a wilk upadł do tyłu. Wadera wykorzystała chwilę i czym prędzej zabrała swoje rzeczy i biegiem skierowała się w stronę lasu. Po paru dziesięciu metrach przystanęła i usiadła, pewna iż tajemniczy osobnik został na miejscu zderzenia, nie próbując jej gonić; lecz nie było to nic innego jak bardzo mylna opinia. Nagle poczuła czyjąś łapę na swoim grzbiecie. Bez zastanowienie odwróciła się. Oczy jej zabłysły i stanęła jak wryta.
- Ten sam krzywy uśmieszek... - pomyślała oszołomiona
Po chwili i on zniknął z pyska basiora. Ocknęła się, lecz wciąż nie wierzyła swoim oczom. Zamrugała, po czym poprawiła swoją grzywkę. Popatrzyłam w jego oczy, gdy jego kącik uniósł się delikatnie. Spuściłam wzrok, po czym się odwróciłam.

<Austin?>

Nowa wadera - Ally!

Kolejna wspaniała osoba w naszym gronie. Aż ciepło się na sercu robi, kiedy nowy pisarz dołącza do Calme Loup. Życzę Ci przede wszystkim wspaniałej zabawy oraz cudownych, mile wspominanych chwil!

 

Ally

Muzyk

autor: Vans.