niedziela, 18 stycznia 2015

Od Shōgaina C.D Racen & Nyanne

- Nie chce zostać uleczona, bo domaga się wytłumaczenia. - popatrzyłem chłodno na Raven i opanowałem łzy. Nie powinny mnie widzieć w takim stanie. Gestem łapy odgoniłem fioletową waderę, która zrobiła dla mnie miejsce przy Nyanne.
- Nie jestem pewien, czy chcesz to usłyszeć Mae.
- Nie krępuj się, mów.
- Dobrze. Zatem Nyanne wytłumaczę ci wszystko, a ty Raven możesz słuchać, ale jeśli szepniecie komuś chociaż słówko o tym, co tu zaszło, to przysięgam, że was rozszarpię. - miałem tak stanowczą i poważną minę, a moje oczy aż świeciły stanowczością, że chyba zrozumiały, iż nie żartuję. - Urodziłem się w Hadesie, a moja matka zaraz po narodzinach mnie porzuciła. Nie zrobiła tego, bo mnie nie kochała. Miała skomplikowaną sytuację z władcą podziemi, wciągnął ją, kiedy była w zaawansowanej ciąży ze mną, i z ojcem do Hadesu. Chyba pożądał mojej matki, bo ojca natychmiast wysłał na Pola Kary. Ale Enyo, nasza matka, miała wybór.
- Dlaczego mówisz "nasza"? - spytała z wyraźną trudnością Nyanne.
- Mae jest moją siostrą.
- Jak to? - tym razem zdziwiła się Raven. Zdenerwowałem się nieco.
- Dajcie mi dokończyć, do cholery jasnej! Nasza matka miała wybór: pozostać w Hadesie, a mnie wysłać do świata żywych lub odwrotnie. Na tamtym świecie została Mae, ponieważ kiedy Hades nas porywał, ona bawiła się głęboko w lesie. Jak można się spodziewać, matka wolała wychować choć jedno z nas, niż dać obojgu zginąć.
- Ale moja rodzina nigdy mnie nie odnalazła...
- Otóż to. Władca podziemi był przebiegły i zaaranżował moje wpadnięcie do Lete. Przez przypadek zachłysnąłem się jej wodą, tak pełną chaosu, że sam po części się nim stałem. I to pozwoliło mi wrócić na powierzchnię. A nasi rodzice zostali na Polach Kary, z tego co mi wiadomo. Tyle.
- No dobrze... A co z córką? - czyli jednak pamiętała. Miałem nadzieję, że nie będę musiał o tym wspominać...
- Związałem się z wilczycą, która przeszła przez Hadesa to, co nasza matka. Z tym, że ona wolała wysłać naszą córkę na ziemię. Podziemne krainy również ją napełniły chaosem, którego ona za nic nie chciała się pozbyć. W ten sposób zmarła, z cuchnącą nieładem rana po rogu jelenia. Ty też masz wybór.

<Nyanne?>

Od Maemuki C.D Browna

Pamiętam, jak bezsilna leżałam na śniegu. Mały, rubinowy punkcik, pulsujący ostatkiem życia, marznący, otoczony przez wilki. Zatapiały we mnie swe kły, szarpały moje ubrania, wgniatały mnie w śnieg, czerwony od mojej krwi. Osłaniały mnie przed najmniejszą cząstką ciepła, jakie dawało mi słońce. lód połyskiwał na ich kryzach, tak obfitych i majestatycznych.
Oddechy drapieżników przybierały zmatowiałe kształty, które natychmiast zawisały w mroźnym powietrzu. Zapach ich sierści, piżmowy i ziemisty, przywodził mi na myśl mokrego psa i woń palonych liści; był zarazem przyjemny i przerażający.
Z każdą chwilą ich pyski były coraz bliżej pulsujących krwią żył na mojej szyi.
Mogłam krzyczeć, lecz nie krzyczałam. Mogłam walczyć, mogłam je przepędzić, lecz tego nie zrobiłam. Po prostu leżałam, wpatrzona w intrygujące oczy tych stworzeń. Nie byłam w stanie zrobić choćby najmniejszego ruchu, pozwalałam, by robiły to, co robią.
Coraz więcej agresji.
Coraz więcej bólu.
Coraz więcej strachu.
A później przyjdzie spokój.
Myślałam tylko o jednym. Z całych sił, wytężając swój umysł, próbowałam przypomnieć sobie, jakie to uczucie, gdy człowiekowi jest ciepło.
Potem wilki jeszcze bardziej zacieśniły krąg. Podeszły zbyt blisko. Dusiłam się, nie mogłam złapać oddechu. Coś zdawało się trzepotać i wyrywać z mojej piersi.
Nie było światła, nie było słońca. Umierałam. Nie byłam w stanie przywołać do siebie obrazu błękitnego nieba.
Lecz nie umarłam. Dryfowałam, zagubiona w morzu zimna, by powrócić nagle do świata, odrodzić się w świecie ciepła.
Powstać w innym ciele.
Stałam się wilkiem, zdolnym do niemożliwych rzeczy. Zmienił się odbiór świata, moje postrzeganie go. Byłam silniejsza, zwinniejsza.
Już nie byłam sobą.
To mój początek, początek końca.
Nie wiem, co będzie dalej.
***
Pisałam opowieść, która tak bardzo oddawała moje, uczucia, moje życie. Łzy spływały z moich futrzastych policzków, gdzieniegdzie rozmazując słowa. Czułam, że to, co piszę, naprawdę się zdarzyło, że jest moją historią. Coś mnie z tym łączyło.
Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk kopniętego kamyczka, który odbił się od ściany jaskini, aby zaraz zastygnąć bez ruchu. Błyskawicznie odwróciłam głowę w tamtą stronę i moim oczom ukazał się Brown we własnej osobie. Odruchowo zakryłam moje dzieło.
- Co tu robisz, Ciastku? - uśmiechnęłam się, próbując ukryć fakt, iż płakałam.

<Brown?>

Od Maddox C.D Olivera

Przestraszona wadera obrzuciła wzrokiem miejsce, w którym właśnie się znalazła. Ciemne skały zdawały napierać się na nią z każdej możliwej strony, wytwarzając niemożliwe do wytrzymania napięcie. Ciepło wytwarzane przez górę wcale jej się nie podobało. To nie było to samo przyjemne uczucie, które wiąże się ze słodkim odpoczynkiem w słońcu. Gorąc bijący z samego serca Cave odstraszał Maddox, powodował nieustanne napięcie mięśni. Nie czuła się tutaj pewnie, a im realniejsze było odczucie ciepła, tym większy strach przed tym, co je wytwarzało.
- Nie, nie, nie... - mruknęła cicho, raczej do siebie aniżeli do basiora. Niczym prawdziwa desperatka podbiegła do miejska, w którym powinny znajdować się drzwi, otwór do rzeczywistego świata, przejście zatrzaśnięte przed jej wilgotnym nosem. Cóż, niecałą minutę temu, tędy wpadało świeże powietrze i muzyka polnych śpiewaków.
- Musimy się stąd wydostać. - dodała nieco pewniejszym tonem. Nie była dobra w wydawaniu rozkazów, czy podejmowaniu decyzji. Podniosła łapę i szczegółowo badała miejsce sklepienia dwóch skał. Nie dostrzegła żadnej przerwy. Owym miejscem musiały władać potężne czary, a zwykła wadera pokroju Mad nie miała szans ich złamać.
- Jedyna droga prowadzi przez Cave, nie możemy się cofnąć. - Oliver pokręcił łbem ze zrezygnowaniem. Nie przewidział takiego obrotu spraw, nie miał przecież złych intencji! To, że wilczyca wylądowała razem z nim, nie było jego winą, a już na pewno tego nie zaplanował. Gdyby mógł, cofnąłby czas i ostrzegł Maddox, poinstruowałby ją, stanęłaby parę kroków dalej i być może nigdy więcej nie zobaczyłaby basiora. Nie mniej, wolał przeżywać podobne przygody samotnie.
- Oliverze, jeśli sądzisz, że mam zamiar się poddać, mylisz się. - medyczka odwróciła się w stronę towarzysza. - Nie czujesz tego? - głową wykonała ruch, który miał okiełznać całą jaskinię. Wiedziała, że on ją zrozumie.
- Czuję, doskonale. Być może nawet lepiej niż ty, aczkolwiek to nie jest zagrożenie. - wzruszył jedynie ramionami, niezbyt przejęty. Według niego irracjonalny strach Mad był zupełnie zbędny.
- Więc co? Cieplutka oaza spokoju w samym środku piekła? - warknęła oschle. Była niemiła, umiała być prawdziwie nieznośna. Jeśli tak dalej miało pójść, wszyscy obecni na sali powinni współczuć basiorowi. Zawsze istniała jakaś szansa na to, że umie obronić się i pokonać napastniczkę.
- Skoro i tak tutaj jesteśmy, chyba warto sprawdzić, prawda? - poprawił pakunek umiejscowiony na plecach, tak aby nie zawadzał w marszu. Wszyscy pod wpływem silnych emocji, w tym przypadku paraliżującej bezradności, nie myślą zbyt logicznie. Oczywiście, Oliver miał rację.
- Wybacz. - Maddox zamrugała kilkakrotnie, wzięła głęboki oddech, a do jej płuc dostało się powietrze przesycone odorem siarki. Smród zgniłych jaj unosił się w całej jaskini, tak jak jasna mgła pełzająca parę centymetrów nad ziemią. - Może zaczniemy jeszcze raz?
- Och, Mad! - zaśmiał się perliście basior. - Nie spodziewałem się ciebie tutaj! Właśnie wybieram się w niebezpieczną podróż, która prawdopodobnie zakończy się zgonem lub kontuzją, zechcesz uczynić mi ten zaszczyt i mi towarzyszyć? - na usta wpełzł zawadiacki uśmieszek. Wyginał policzki i zdołał sięgnąć jeszcze wyżej. Niestety nie dotarł do błyszczących oczu.
- To na pewno będzie nieziemskie przeżycie, chętnie. - jej głos się nie załamał, co już było jakimś tam sukcesem. Przynajmniej w jej odczuciu.
Oboje ruszyli przed siebie. Wadera nie chciała zawadzać, więc po prostu szła w ślad za przewodnikiem. Milczeli, a korytarz, którym się przemieszczali z każdym krokiem robił się coraz większy. Ziemia stopniowo zmieniała się w litą skałę, a następnie w czarny niczym obsydian żwir. Kamienie przypominały odłamki szkła, raniły niemiłosiernie delikatne opuszki Mad, powodując zgrzytanie zębami. To była jedyna oznaka słabości, na jaką sobie pozwoliła. Teren dookoła zaczął się obniżać, a lodowe oczy wilczycy zdołały w końcu dostrzec wyżłobienia w skałach. Coś wytwarzało światło. Znaleźli się w ogromnej jaskini, sami nie wiedzieli, czy takowa nie pomieściłaby trzykrotnie terenów Calme Loup. Prezentowała się okazale. Ze swojej pozycji ani Maddox ani Oliver nie widzieli jej drugiego końca. W górze szybowały czerwone obłoki, tak jakby były to chmury z krwi. Po ich lewej stronie rozciągał się krajobraz upstrzony wzniesieniami, znalazłyby się ze dwa łańcuchy górskie. Po prawej natomiast, ziemia wyglądała jakby ktoś uciął ją w trakcie. Pionową kaskadą opadała w dół, przepaść była ogromna. Ich uszu docierał ryk bystrej rzeki.
- Założę się, że woda nie jest zdatna do picia. - mruknęła cicho medyczka.
- O ile to w ogóle jest woda. - przewodnik wziął głębszy oddech. - Dlatego pójdziemy tam.

<Oliverze? c:>

sobota, 17 stycznia 2015

Aye! Wyjaśnienia.

Witajcie moi drodzy!
Wiem, wiem. Nie było mnie znowu kilka dni, nie wstawiałam opowiadań, formularzy i tak dalej. A dlaczego? Bo nie miałam czasu. Pragnę niektórym przypomnieć, iż jestem tylko człowiekiem, takim samym jak Wy, mam swoje własne obowiązki i szkołę. Doszły do mnie słuchy, że niektórym osobom nie podoba się, iż na howrse, czy bloga nie wchodziłam bodajże od 11 stycznia. Tutaj się niestety biedaczyska mylą, bo na blogu bywałam codziennie z innego, mobilnego, źródła. Dlaczego jednak nie na komputerze? Bo nie miałam czasu. Z dniem 19 stycznia rozpoczyna się w mojej szkole nowy semestr, tak więc musiałam nieco nadgonić z ocenami i się pouczyć. Nie rozumiem tylko jednej rzeczy, to jest, dlaczego pewne osoby mają z tym problem. Nie wiem, czy nie zdają sobie sprawy, iż na blogu jest jeszcze trzech adminów, którzy również zajmują się blogiem. Im także można przesłać formularz, opowiadanie, czy pytać o cokolwiek, bowiem posiadają taką samą wiedzę, jak ja. Doszły mnie również słuchy, iż niektórzy sądzą, że Calme Loup upadnie jak wcześniejszy blog, tutaj Orphan World. Ja, jako administrator główny, udowodnię, że nie. Nawet, jeżeli ludzie zaczną być nieaktywni, a na blogu pozostaną tylko najwierniejsze osoby, to i tak będzie sukces watahy.
Pragnę przeprosić tylko tych, którzy wspierali mnie, martwili się o to, co ze mną się dzieje, byli wierni watasze i nie spisywali mnie, czy bloga na straty. Mogłabym te osoby wymieniać, ale jestem pewna, że każdy, o którym pomyślałam, jest tego w pełni świadomy.
Z innych informacji mam do przekazania, że bal się odbędzie, losować osoby do wywiadu właśnie idę, a gazetkę już za niedługo zaczynam montować. Chciałabym od każdego z członków, zarówno administracji, jak i pozostałych, otrzymać informację na temat tego ogłoszenia, czy to w komentarzu pod postem (należy podpisać się imieniem wilka), czy na prywatnej wiadomości na howrse. Takie o, Wasze, obiektywne, bądź subiektywne (jeżeli ktoś nie rozumie tych słów odsyłam do wikipedii) przemyślenia, wnioski, skargi i tym podobne. To tyle z ogłoszeń parafialnych! Do zobaczenia.
administrator główny
une.subercaseux@gmail.com

Nowi członkowie - Sad & Jeff!

Mam zaszczyt powitać kolejnych członków watahy! Mam nadzieję, że zostaniecie tutaj na długo, będziecie się razem z Nami wyśmienicie bawić i spędzicie miłe chwile na blogu. Powodzenia!
Sad
Przyszłe stanowisko: Na razie brak.
autor: Pinciak

Jeff
Magik
autor: olciaxdebest2

środa, 14 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

- Można, można... Oczywiście.- odparł nieco nieobecnym tonem. Jego myśli kłębiły się wokół osoby Yaenn i Jej historii. Dobrze wiedział, że w porównaniu z Nią, jego przeszłość była bajką. Oczywiście nie licząc pożaru, którego wspomnienie tak bardzo go prześladuje. Kto wie? Może gdy opowie komuś o nim poczuje się lepiej?
- Więc?- aksamitny głos wadery wyrwał go z głębokich przemyśleń. Nathan drgnął gwałtownie, a jego myśli były już całkiem "trzeźwe".
- Więc pochodzę z całkiem przyjemnej watahy, a właściwie pochodziłem. Mój dom padł ofiarą płomieni gdy miałem niespełna rok. Nie licząc tej tragedii to nie miałem na co narzekać. No może na brak rówieśników do zabawy. Ale teraz, gdy o tym myślę brak przyjaciół wydaje się sprawą tak błahą.- zaśmiał się kręcąc łbem. Jego wzrok utkwiony był w żywo płynącej wodzie, której szum miał bardzo kojące właściwości. Odetchnął głęboko, po czym kontynuował.- Potem włóczyłem się po świecie jedynie z kompasem za przewodnika, aż trafiłem na te tereny. Dalszy ciąg tej historii już znasz.- zakończył. Wstał i podszedł do wody. Pociągnął spory łyk i odwrócił się s powrotem do wadery.- Czasem zastanawiam się czy moja siostra i mama jeszcze żyją.- dodał.
- Nie szukałeś ich nigdy?- zdziwiła się.
- Nie.- odpowiedział spokojnie.- Masz może ochotę na spacer?- zaproponował zupełnie odbiegając od tematu. Mylił się myśląc, że opowieść o jego życiu poprawi nieco jego "wewnętrzny" nastrój. Jedyne co udało mu się wywalczyć, to powrót niemiłych wspomnień. Chciał jak najszybciej zakończyć temat przeszłości. Co było minęło. Nie warto tego rozpamiętywać.
Napotkał jedynie poważne spojrzenie bystrych, czekoladowych oczu wadery.

                                         
         <Yaenn? Wybacz, że tak krótko>

wtorek, 13 stycznia 2015

Od Austina C.D. Ally

Oh nie… Sprawiłem, że płakała. Doprowadziłem do tego, przed czym chciałem ją uchronić. Negatywne uczucia. Uciekła. A ja niepotrzebnie jeszcze ją próbowałem przed tym powstrzymać. Przecież to bez sensu! Ona mi tego nigdy nie wybaczy! Jestem tchórzem. Tchórzem i idiotą. Prawdopodobnie ją straciłem. Zamierzałem teraz sterczeć tak jak słup soli i patrzeć, jak wilczyca, do której należy moje serce odbiega, ale… nie potrafiłem. Nie umiałem pogrążyć się w zadumie i zrozumieć jej postępowania. Choć miała rację. I to w stu procentach. Łapy same poprowadziły mnie naprzód. Za nią. Niestety… kiedy dopiero się ocknąłem i zrozumiałem, że nie poddam się tak łatwo i to bez walki – ona już zniknęła z mego pola widzenia. Na szczęście był jeszcze mój wspaniały – skromnie mówiąc – węch i równie niezawodny instynkt. Biegłem jak najszybciej potrafiłem. Byle tylko jej nie stracić. Nie mogłem dopuścić do tego, by uważała mnie za bałwana. Dlatego ją ścigałem. Choć to może głupio wyglądać. Ale mnie po prostu na niej bardzo zależało. Kiedy woń wadery zaczęła stawać się coraz silniejsza, zwolniłem znacznie i przeszedłem do spokojnego – aczkolwiek żwawego – marszu. Podłoże wkrótce zmieniło się z trawiastego i błotnistego na kamienne. Moje pazury odbijało się cicho od niego. Rozejrzałem się z zamiarem odnalezienia wzrokiem swojego celu. Ale nigdzie jej nie było. Chciałem się wycofać z myślą, iż mój najwspanialszy węch wywiódł mnie w pole, kiedy dostrzegłem w cieniu jamy stojącej obok ogniście pomarańczowe ślepia. W samą porę. Bo ich właściciel – albo raczej właścicielka, jak się po chwili okazało – rzucił się na mnie. W pysku dzierżyła miecz. Jego ostrze błysnęło w słońcu. Sylwetka wilczycy mignęła mi przed oczami i już po chwili spostrzegłem ją nade mną. W idealnym – i prawdopodobnie ostatnim – momencie zdołałem ją odepchnąć tylnymi łapami. Przewróciła się; uderzyła o ziemię dość mocno. Z jej pyska wyleciała broń. Chyba miała zamiar po nią sięgnąć i kontynuować atak, jednakże unieruchomiłem jej drobne ciałko, przyciskając mocno przednimi łapami do zimnego kamiennego podłoża. Szarpała się, wierciła; jednym słowem: próbowała wyrwać z mojego żelaznego uścisku. Ale odniosła niepowodzenie. Nie trzymałem jej z własnych potrzeb. Jedynie dla jej własnego dobra. No dobrze, może częściowo też dla swojego! Hej, laska miała ostre pazury i całkiem twarde kły. Wolałem nie ryzykować. Poza tym… w gniewie bywała nieobliczalna. Wypuściłem ją dopiero w momencie, kiedy się uspokoiła. Nerwy chyba jej przeszły. Kiedy tylko poczuła, że już jej nie trzymam – poderwała się z ziemi i odsunęła na kilka kroków. W międzyczasie zgarnęła z ziemi swój miecz i schowała go z powrotem do pochwy. Usiadła. Głowę spuściła, a ogon podwinęła. Chyba było jej głupio. Nie mogłem zostawić jej w takim czarnym humorze. Schyliłem się w dół, na tyle mocno, by moja głowa znalazła się pod jej łebkiem, i popatrzyłem w górę. Nasze spojrzenia się spotkały, co poskutkowało szerokim uśmiechem na moim pysku. Oczywiście jak zwykle był on ździebko głupkowaty. Delikatnie złączyłem nasze nosy, na co ona zareagowała rumieńcem. Kochałem to robić. To jest sprawiać, że się rumieniła. Tak uroczo wtedy wyglądała. Póki co wolałem milczeć. By nie powiedzieć czegoś głupiego i nie schrzanić wszystkiego, tak jak to miałem w zwyczaju.
– Tęskniłam – usłyszałem jej cichutki głosik, gdy wyszeptała to jedno słowo. To jedynie poszerzyło mój uśmiech. Myślałem, że mi tego nie wybaczy. Zwłaszcza po tym, gdy odtrąciła moją łapę, kiedy chciałem w lesie otrzeć jej pojedynczą łzę z pyszczka.
Powoli się wyprostowałem, jednak wciąż utrzymywałem nasze noski w połączeniu. Patrzyliśmy sobie w oczy. Nareszcie. Nareszcie dostrzegłem na jej mordce chociaż sam cień uśmiechu! Nie była smutna! Udało mi się! Misja wykonana. Odchyliłem się lekko, by po chwili wtulić się w jej ciepłą sierść. Położyłem łeb na karku Ally i zaciągnąłem się zapachem jej kremowego futerka. Jak zwykle leśny, cudowny… Miałem ochotę pozostać przy niej na wieki. Nie opuszczać jej nawet na krok. Ale to raczej było dość… niemożliwe.
– Ja także za tobą tęskniłem, Als – szepnąłem do jej ucha. A właściwie to wymruczałem. Tak wiele chciałem jej powiedzieć, tak wiele chciałem pokazać, tak wiele chciałem móc zrobić… lecz było za wcześnie. Lub za późno. To i to równocześnie. Dość nietypowo. Zamierzałem w najbliższym czasie postarać się o jej łapę. Zostać jej drugą połówką. By nie musieć się martwić i nie być już tak chorobliwie zazdrosnym o każdą jej nową znajomość z różnymi basiorami. Skręcało mnie, gdy rozmawiała z jakimś nieznanym mi samcem. Flirtowali z nią, bo była śliczna. Ale zamierzałem walczyć o jej serce. – Przepraszam cię strasznie, jeszcze raz, gdybym wiedział, że… – odchyliłem się lekko, spoglądając w jej piękne oczy. Jednak nie dane mi było skończyć. Jej drobna łapa powędrowała na mój pysk. Uciszyła mnie krótkim i delikatnym gestem. Uśmiechnąłem się, czemu towarzyszył także chichot; nie tylko z mojej strony, ale także i jej. – Może… dasz się zaprosić na krótki spacerek? Hmpf, jaki tam krótki! Kogo ja próbuję oszukać! Na bardzo długi spacer, we dwoje. Sami… Niedługo zajdzie słońce. A z miejsca nazywanego tutaj Mystic Waterfall można podziwiać to zjawisko. – zaproponowałem. Chciałem choć częściowo nadrobić ten stracony czas, gdy mnie przy niej nie było.
– Właściwie… czemu nie. – uśmiechnęła się nieco szerzej niż dotychczas. Nadal utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy. Byliśmy bardzo blisko. Nie chodzi mi tu o relację, bo jej nie znałem. Dla mnie mogła być pierwsza i najważniejsza, natomiast ja u niej mogłem równie dobrze zajmować jedno z najniższych miejsc w rankingu „tych lubianych”. Choć – jeżeli mam być szczery – miałem dziwne wrażenie, że jej także zależy na mnie równie mocno, co mnie na niej.
Kiwnąłem lekko głową w stronę wyjścia i odwróciłem się w jego stronę. Powoli podreptaliśmy przed siebie, w pierwszej kolejności opuszczając grotę, która prawdopodobnie należała do niej. Nie byłem tego pewien, aczkolwiek tak podpowiadał mi rozum. Logiczne. No chyba, że schowała się w cudzej jamie. Ale to nie w jej stylu. Zbytnio by się wstydziła. A potem dręczyłyby ją wyrzuty sumienia. Tak działała Ally. Na miejsce dotarliśmy po niespełna pięciu minutach, co wielce mnie zdziwiło. Najwyraźniej jej jaskinia była osadzona bardzo blisko Mystic Watefall. Cóż, ale przynajmniej się nie spóźniliśmy. Usiedliśmy równocześnie – jak zsynchronizowani, ha! – pod dość sporym drzewem, przypominającym wiśniowe. Różowiutkie płatki strącał na ziemię wiatr. Kilka z nich zatańczyło nad naszymi głowami, gdy zatrzymaliśmy się przy krańcu niewielkiego spadu. Spoglądaliśmy w stronę łuny, jaką pozostawiało po sobie słońce. Za nami szumiała woda z niewielkiego wodospadu. Miejsce naprawdę było tajemnicze i pełne magii, a równocześnie niesłychanie romantyczne. Ostatnie promienie podświetlały jej kremowe futerko, a brązowe wzory na sierści mojej przyjaciółki zmieniły chwilowo barwę na bordową. Śniegu już nie było. Coraz bardziej odczuwało się nadchodzące lato. Ah, te gorące dni… Latem ja i Ally się poznaliśmy. Dlatego też z tego względu tak kochałem tę porę roku. Po kilku minutach życiodajna gwiazda zniknęła za linią horyzontu i wokół momentalnie zapanował mrok. Niebo było bezchmurne, więc widzieliśmy wyraźnie wszystkie gwiazdy. Jakby ktoś sypnął brokatem po granatowej kartce. Dostrzegłem wśród tych drobnych ogromny ogon spadającej. Widziałem, że moja towarzyszka także ją spostrzegła. Na jej pyszczku pojawił się nikły uśmiech, kiedy delikatnie ułożyłem swoją łapę na jej, znacznie mniejszej i drobniejszej od mojej.
– Pomyśl życzenie. – szepnąłem jej prosto do ucha, chichocząc pod nosem. A kiedy drgnęła z zimna, bo na noc zazwyczaj temperatura nieco się obniżała to zbliżyłem się do niej znacznie. Naszych ciał nie dzieliła już żadna przestrzeń. Czułem, jak wadera opiera głowę o moje ramię i wzdycha cicho. Z uśmiechem co jakiś czas patrzyłem na nią. Przymknęła na moment oczy. Chyba myślała nad swoim życzeniem. Otworzyła je. W jej pięknych ślepiach odbijało się gwieździste niebo. A ja głupi myślałem, że piękniejszych oczu mieć nie może. Teraz wiem, że kolejny raz się pomyliłem.

<Ally? Romantyk Austin!>