niedziela, 18 stycznia 2015

Od Shōgaina C.D Chaos

Odpowiedź mnie zszokowała.
- Trzy dni?! Jakim cudem?!
- Mówili, że to efekt wyczerpania... - wadera była nieco zdezorientowana moim zachowaniem. Ale nie wiedziała tego, co ja. 
Chaos coraz bardziej mnie wyniszcza. Mam coraz mniej sił, kiedyś w końcu spadną do zera. A dzieje się to niezwykle prędko.
- Coś się stało? - Chaos, lekko zaniepokojona moim zachowaniem spytała, chyba z grzeczności.
- Nie. - otrząsnąłem się z osłupienia i rozłożyłem skrzydła, aby je otrzepać. Odebrała to jako zły sygnał.
- I teraz tak po prostu sobie odlecisz?
- Nie. - złożyłem skrzydła. - Dotaszczyłas mnie tutaj sama?
- Mhm.
- Dzięki. Może jakieś polowanie na zgodę? Chyba nie byłem zbyt miły...


<Chaos?>

Od Shōgaina C.D Racen & Nyanne

- Nie chce zostać uleczona, bo domaga się wytłumaczenia. - popatrzyłem chłodno na Raven i opanowałem łzy. Nie powinny mnie widzieć w takim stanie. Gestem łapy odgoniłem fioletową waderę, która zrobiła dla mnie miejsce przy Nyanne.
- Nie jestem pewien, czy chcesz to usłyszeć Mae.
- Nie krępuj się, mów.
- Dobrze. Zatem Nyanne wytłumaczę ci wszystko, a ty Raven możesz słuchać, ale jeśli szepniecie komuś chociaż słówko o tym, co tu zaszło, to przysięgam, że was rozszarpię. - miałem tak stanowczą i poważną minę, a moje oczy aż świeciły stanowczością, że chyba zrozumiały, iż nie żartuję. - Urodziłem się w Hadesie, a moja matka zaraz po narodzinach mnie porzuciła. Nie zrobiła tego, bo mnie nie kochała. Miała skomplikowaną sytuację z władcą podziemi, wciągnął ją, kiedy była w zaawansowanej ciąży ze mną, i z ojcem do Hadesu. Chyba pożądał mojej matki, bo ojca natychmiast wysłał na Pola Kary. Ale Enyo, nasza matka, miała wybór.
- Dlaczego mówisz "nasza"? - spytała z wyraźną trudnością Nyanne.
- Mae jest moją siostrą.
- Jak to? - tym razem zdziwiła się Raven. Zdenerwowałem się nieco.
- Dajcie mi dokończyć, do cholery jasnej! Nasza matka miała wybór: pozostać w Hadesie, a mnie wysłać do świata żywych lub odwrotnie. Na tamtym świecie została Mae, ponieważ kiedy Hades nas porywał, ona bawiła się głęboko w lesie. Jak można się spodziewać, matka wolała wychować choć jedno z nas, niż dać obojgu zginąć.
- Ale moja rodzina nigdy mnie nie odnalazła...
- Otóż to. Władca podziemi był przebiegły i zaaranżował moje wpadnięcie do Lete. Przez przypadek zachłysnąłem się jej wodą, tak pełną chaosu, że sam po części się nim stałem. I to pozwoliło mi wrócić na powierzchnię. A nasi rodzice zostali na Polach Kary, z tego co mi wiadomo. Tyle.
- No dobrze... A co z córką? - czyli jednak pamiętała. Miałem nadzieję, że nie będę musiał o tym wspominać...
- Związałem się z wilczycą, która przeszła przez Hadesa to, co nasza matka. Z tym, że ona wolała wysłać naszą córkę na ziemię. Podziemne krainy również ją napełniły chaosem, którego ona za nic nie chciała się pozbyć. W ten sposób zmarła, z cuchnącą nieładem rana po rogu jelenia. Ty też masz wybór.

<Nyanne?>

Od Maemuki C.D Browna

Pamiętam, jak bezsilna leżałam na śniegu. Mały, rubinowy punkcik, pulsujący ostatkiem życia, marznący, otoczony przez wilki. Zatapiały we mnie swe kły, szarpały moje ubrania, wgniatały mnie w śnieg, czerwony od mojej krwi. Osłaniały mnie przed najmniejszą cząstką ciepła, jakie dawało mi słońce. lód połyskiwał na ich kryzach, tak obfitych i majestatycznych.
Oddechy drapieżników przybierały zmatowiałe kształty, które natychmiast zawisały w mroźnym powietrzu. Zapach ich sierści, piżmowy i ziemisty, przywodził mi na myśl mokrego psa i woń palonych liści; był zarazem przyjemny i przerażający.
Z każdą chwilą ich pyski były coraz bliżej pulsujących krwią żył na mojej szyi.
Mogłam krzyczeć, lecz nie krzyczałam. Mogłam walczyć, mogłam je przepędzić, lecz tego nie zrobiłam. Po prostu leżałam, wpatrzona w intrygujące oczy tych stworzeń. Nie byłam w stanie zrobić choćby najmniejszego ruchu, pozwalałam, by robiły to, co robią.
Coraz więcej agresji.
Coraz więcej bólu.
Coraz więcej strachu.
A później przyjdzie spokój.
Myślałam tylko o jednym. Z całych sił, wytężając swój umysł, próbowałam przypomnieć sobie, jakie to uczucie, gdy człowiekowi jest ciepło.
Potem wilki jeszcze bardziej zacieśniły krąg. Podeszły zbyt blisko. Dusiłam się, nie mogłam złapać oddechu. Coś zdawało się trzepotać i wyrywać z mojej piersi.
Nie było światła, nie było słońca. Umierałam. Nie byłam w stanie przywołać do siebie obrazu błękitnego nieba.
Lecz nie umarłam. Dryfowałam, zagubiona w morzu zimna, by powrócić nagle do świata, odrodzić się w świecie ciepła.
Powstać w innym ciele.
Stałam się wilkiem, zdolnym do niemożliwych rzeczy. Zmienił się odbiór świata, moje postrzeganie go. Byłam silniejsza, zwinniejsza.
Już nie byłam sobą.
To mój początek, początek końca.
Nie wiem, co będzie dalej.
***
Pisałam opowieść, która tak bardzo oddawała moje, uczucia, moje życie. Łzy spływały z moich futrzastych policzków, gdzieniegdzie rozmazując słowa. Czułam, że to, co piszę, naprawdę się zdarzyło, że jest moją historią. Coś mnie z tym łączyło.
Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk kopniętego kamyczka, który odbił się od ściany jaskini, aby zaraz zastygnąć bez ruchu. Błyskawicznie odwróciłam głowę w tamtą stronę i moim oczom ukazał się Brown we własnej osobie. Odruchowo zakryłam moje dzieło.
- Co tu robisz, Ciastku? - uśmiechnęłam się, próbując ukryć fakt, iż płakałam.

<Brown?>

Od Maddox C.D Olivera

Przestraszona wadera obrzuciła wzrokiem miejsce, w którym właśnie się znalazła. Ciemne skały zdawały napierać się na nią z każdej możliwej strony, wytwarzając niemożliwe do wytrzymania napięcie. Ciepło wytwarzane przez górę wcale jej się nie podobało. To nie było to samo przyjemne uczucie, które wiąże się ze słodkim odpoczynkiem w słońcu. Gorąc bijący z samego serca Cave odstraszał Maddox, powodował nieustanne napięcie mięśni. Nie czuła się tutaj pewnie, a im realniejsze było odczucie ciepła, tym większy strach przed tym, co je wytwarzało.
- Nie, nie, nie... - mruknęła cicho, raczej do siebie aniżeli do basiora. Niczym prawdziwa desperatka podbiegła do miejska, w którym powinny znajdować się drzwi, otwór do rzeczywistego świata, przejście zatrzaśnięte przed jej wilgotnym nosem. Cóż, niecałą minutę temu, tędy wpadało świeże powietrze i muzyka polnych śpiewaków.
- Musimy się stąd wydostać. - dodała nieco pewniejszym tonem. Nie była dobra w wydawaniu rozkazów, czy podejmowaniu decyzji. Podniosła łapę i szczegółowo badała miejsce sklepienia dwóch skał. Nie dostrzegła żadnej przerwy. Owym miejscem musiały władać potężne czary, a zwykła wadera pokroju Mad nie miała szans ich złamać.
- Jedyna droga prowadzi przez Cave, nie możemy się cofnąć. - Oliver pokręcił łbem ze zrezygnowaniem. Nie przewidział takiego obrotu spraw, nie miał przecież złych intencji! To, że wilczyca wylądowała razem z nim, nie było jego winą, a już na pewno tego nie zaplanował. Gdyby mógł, cofnąłby czas i ostrzegł Maddox, poinstruowałby ją, stanęłaby parę kroków dalej i być może nigdy więcej nie zobaczyłaby basiora. Nie mniej, wolał przeżywać podobne przygody samotnie.
- Oliverze, jeśli sądzisz, że mam zamiar się poddać, mylisz się. - medyczka odwróciła się w stronę towarzysza. - Nie czujesz tego? - głową wykonała ruch, który miał okiełznać całą jaskinię. Wiedziała, że on ją zrozumie.
- Czuję, doskonale. Być może nawet lepiej niż ty, aczkolwiek to nie jest zagrożenie. - wzruszył jedynie ramionami, niezbyt przejęty. Według niego irracjonalny strach Mad był zupełnie zbędny.
- Więc co? Cieplutka oaza spokoju w samym środku piekła? - warknęła oschle. Była niemiła, umiała być prawdziwie nieznośna. Jeśli tak dalej miało pójść, wszyscy obecni na sali powinni współczuć basiorowi. Zawsze istniała jakaś szansa na to, że umie obronić się i pokonać napastniczkę.
- Skoro i tak tutaj jesteśmy, chyba warto sprawdzić, prawda? - poprawił pakunek umiejscowiony na plecach, tak aby nie zawadzał w marszu. Wszyscy pod wpływem silnych emocji, w tym przypadku paraliżującej bezradności, nie myślą zbyt logicznie. Oczywiście, Oliver miał rację.
- Wybacz. - Maddox zamrugała kilkakrotnie, wzięła głęboki oddech, a do jej płuc dostało się powietrze przesycone odorem siarki. Smród zgniłych jaj unosił się w całej jaskini, tak jak jasna mgła pełzająca parę centymetrów nad ziemią. - Może zaczniemy jeszcze raz?
- Och, Mad! - zaśmiał się perliście basior. - Nie spodziewałem się ciebie tutaj! Właśnie wybieram się w niebezpieczną podróż, która prawdopodobnie zakończy się zgonem lub kontuzją, zechcesz uczynić mi ten zaszczyt i mi towarzyszyć? - na usta wpełzł zawadiacki uśmieszek. Wyginał policzki i zdołał sięgnąć jeszcze wyżej. Niestety nie dotarł do błyszczących oczu.
- To na pewno będzie nieziemskie przeżycie, chętnie. - jej głos się nie załamał, co już było jakimś tam sukcesem. Przynajmniej w jej odczuciu.
Oboje ruszyli przed siebie. Wadera nie chciała zawadzać, więc po prostu szła w ślad za przewodnikiem. Milczeli, a korytarz, którym się przemieszczali z każdym krokiem robił się coraz większy. Ziemia stopniowo zmieniała się w litą skałę, a następnie w czarny niczym obsydian żwir. Kamienie przypominały odłamki szkła, raniły niemiłosiernie delikatne opuszki Mad, powodując zgrzytanie zębami. To była jedyna oznaka słabości, na jaką sobie pozwoliła. Teren dookoła zaczął się obniżać, a lodowe oczy wilczycy zdołały w końcu dostrzec wyżłobienia w skałach. Coś wytwarzało światło. Znaleźli się w ogromnej jaskini, sami nie wiedzieli, czy takowa nie pomieściłaby trzykrotnie terenów Calme Loup. Prezentowała się okazale. Ze swojej pozycji ani Maddox ani Oliver nie widzieli jej drugiego końca. W górze szybowały czerwone obłoki, tak jakby były to chmury z krwi. Po ich lewej stronie rozciągał się krajobraz upstrzony wzniesieniami, znalazłyby się ze dwa łańcuchy górskie. Po prawej natomiast, ziemia wyglądała jakby ktoś uciął ją w trakcie. Pionową kaskadą opadała w dół, przepaść była ogromna. Ich uszu docierał ryk bystrej rzeki.
- Założę się, że woda nie jest zdatna do picia. - mruknęła cicho medyczka.
- O ile to w ogóle jest woda. - przewodnik wziął głębszy oddech. - Dlatego pójdziemy tam.

<Oliverze? c:>

sobota, 17 stycznia 2015

Aye! Wyjaśnienia.

Witajcie moi drodzy!
Wiem, wiem. Nie było mnie znowu kilka dni, nie wstawiałam opowiadań, formularzy i tak dalej. A dlaczego? Bo nie miałam czasu. Pragnę niektórym przypomnieć, iż jestem tylko człowiekiem, takim samym jak Wy, mam swoje własne obowiązki i szkołę. Doszły do mnie słuchy, że niektórym osobom nie podoba się, iż na howrse, czy bloga nie wchodziłam bodajże od 11 stycznia. Tutaj się niestety biedaczyska mylą, bo na blogu bywałam codziennie z innego, mobilnego, źródła. Dlaczego jednak nie na komputerze? Bo nie miałam czasu. Z dniem 19 stycznia rozpoczyna się w mojej szkole nowy semestr, tak więc musiałam nieco nadgonić z ocenami i się pouczyć. Nie rozumiem tylko jednej rzeczy, to jest, dlaczego pewne osoby mają z tym problem. Nie wiem, czy nie zdają sobie sprawy, iż na blogu jest jeszcze trzech adminów, którzy również zajmują się blogiem. Im także można przesłać formularz, opowiadanie, czy pytać o cokolwiek, bowiem posiadają taką samą wiedzę, jak ja. Doszły mnie również słuchy, iż niektórzy sądzą, że Calme Loup upadnie jak wcześniejszy blog, tutaj Orphan World. Ja, jako administrator główny, udowodnię, że nie. Nawet, jeżeli ludzie zaczną być nieaktywni, a na blogu pozostaną tylko najwierniejsze osoby, to i tak będzie sukces watahy.
Pragnę przeprosić tylko tych, którzy wspierali mnie, martwili się o to, co ze mną się dzieje, byli wierni watasze i nie spisywali mnie, czy bloga na straty. Mogłabym te osoby wymieniać, ale jestem pewna, że każdy, o którym pomyślałam, jest tego w pełni świadomy.
Z innych informacji mam do przekazania, że bal się odbędzie, losować osoby do wywiadu właśnie idę, a gazetkę już za niedługo zaczynam montować. Chciałabym od każdego z członków, zarówno administracji, jak i pozostałych, otrzymać informację na temat tego ogłoszenia, czy to w komentarzu pod postem (należy podpisać się imieniem wilka), czy na prywatnej wiadomości na howrse. Takie o, Wasze, obiektywne, bądź subiektywne (jeżeli ktoś nie rozumie tych słów odsyłam do wikipedii) przemyślenia, wnioski, skargi i tym podobne. To tyle z ogłoszeń parafialnych! Do zobaczenia.
administrator główny
une.subercaseux@gmail.com

Nowi członkowie - Sad & Jeff!

Mam zaszczyt powitać kolejnych członków watahy! Mam nadzieję, że zostaniecie tutaj na długo, będziecie się razem z Nami wyśmienicie bawić i spędzicie miłe chwile na blogu. Powodzenia!
Sad
Przyszłe stanowisko: Na razie brak.
autor: Pinciak

Jeff
Magik
autor: olciaxdebest2

środa, 14 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

- Można, można... Oczywiście.- odparł nieco nieobecnym tonem. Jego myśli kłębiły się wokół osoby Yaenn i Jej historii. Dobrze wiedział, że w porównaniu z Nią, jego przeszłość była bajką. Oczywiście nie licząc pożaru, którego wspomnienie tak bardzo go prześladuje. Kto wie? Może gdy opowie komuś o nim poczuje się lepiej?
- Więc?- aksamitny głos wadery wyrwał go z głębokich przemyśleń. Nathan drgnął gwałtownie, a jego myśli były już całkiem "trzeźwe".
- Więc pochodzę z całkiem przyjemnej watahy, a właściwie pochodziłem. Mój dom padł ofiarą płomieni gdy miałem niespełna rok. Nie licząc tej tragedii to nie miałem na co narzekać. No może na brak rówieśników do zabawy. Ale teraz, gdy o tym myślę brak przyjaciół wydaje się sprawą tak błahą.- zaśmiał się kręcąc łbem. Jego wzrok utkwiony był w żywo płynącej wodzie, której szum miał bardzo kojące właściwości. Odetchnął głęboko, po czym kontynuował.- Potem włóczyłem się po świecie jedynie z kompasem za przewodnika, aż trafiłem na te tereny. Dalszy ciąg tej historii już znasz.- zakończył. Wstał i podszedł do wody. Pociągnął spory łyk i odwrócił się s powrotem do wadery.- Czasem zastanawiam się czy moja siostra i mama jeszcze żyją.- dodał.
- Nie szukałeś ich nigdy?- zdziwiła się.
- Nie.- odpowiedział spokojnie.- Masz może ochotę na spacer?- zaproponował zupełnie odbiegając od tematu. Mylił się myśląc, że opowieść o jego życiu poprawi nieco jego "wewnętrzny" nastrój. Jedyne co udało mu się wywalczyć, to powrót niemiłych wspomnień. Chciał jak najszybciej zakończyć temat przeszłości. Co było minęło. Nie warto tego rozpamiętywać.
Napotkał jedynie poważne spojrzenie bystrych, czekoladowych oczu wadery.

                                         
         <Yaenn? Wybacz, że tak krótko>