Pierwsze dni w Calme Loup wydawały się być całkiem... fajne? Nie wiem.
Ciężko to nazwać. Mimo że nie każdy napotkany na mojej drodze wilk był
skłonny do rozmowy to tak czy siak znalazło się kilku takich, którzy z
chęcią prowadzili ze mną nawet bardzo króciutki dialog. Zawsze coś,
trzeba doceniać przecież to, co się ma!
Żwawym krokiem przemierzałem las. Wciąż dręczyło mnie kilka myśli
związanych z przeszłością. A jaki temat najczęściej krążył po mojej
głowie? Ha, proste! Zatytułowany jako "Ally". Często przyłapywałem się
na tym, że o niej myślałem. A po ucieczce to się nasiliło. Tęskniłem za
nią. Chyba na niej zależało mi najbardziej. Wiele razy starałem się o
niej zapomnieć, ale to było trudniejsze niż skok z przepaści i przeżycie
upadku. Naprawdę. W każdym wilku widziałem choć jedną jej cechę. I
natychmiast przed oczami miałem jej obraz. Piękne oczy, roześmiane. Lub
smutne. Ale zawsze starałem się, by częściej były radosne. Nieczęsto
zdarzało mi się doprowadzać do tego, by była załamana. Ale jednak bywało
różnie. To oskarżyłem ją o brak tekstu w określonym czasie, to oberwała
za pomylenie piosenek... Różnie. A teraz? Teraz żałowałem, że
kiedykolwiek ją skrzywdziłem. Bo zazwyczaj starałem się ją jedynie
chronić. Czy to coś złego, że starałem się zapewnić bezpieczeństwo
wilczycy, którą po prostu kocham? Lub kochałem... Sam nie wiem. To
trudne i zagmatwane. Przecież nigdy więcej jej nie ujrzę. Oni wszyscy,
ci, którzy zostali w poprzedniej watasze, uważają mnie za trupa.
Dlaczego? Dlatego, bo każdy kto ośmielił się opuścić tamtejsze pustynne
tereny skazywał sam siebie na śmierć; z braku pożywienia lub wody. A
mnie się udało. I w głębi duszy liczyłem na to, że nikomu nie przyszło
do głowy ruszyć za mną z misją ratunkową. To mogło się skończyć
niefajnie.
Wlekąc się, rozmyślałem. Wyobrażałem sobie, że Ally idzie obok mnie; że w
każdej chwili mogę się zatrzymać i ją przytulić; że mam możliwość
usłyszenia jej cichutkiego i równomiernego oddechu; że mam szansę
usłyszeć spokojne bicie jej dobrego serduszka. Ale to wszystko było
fikcją. Ilekroć odwracałem łeb w swoją prawą bądź lewą, by zagadać,
odezwać się do niej - tylekroć docierało do mnie, że moja wyobraźnia
płata mi figle. I nadchodził smutek oraz żałość, że odszedłem. Odszedłem
bez pożegnania. Zawiodłem ją. Zawiodłem siebie. Zawiodłem wszystkich.
Wyprostowałem się, łapiąc gwałtownie powietrze. Chyba przez chwilę
zapomniałem o oddychaniu. Przerażonymi, wyłupiastymi oczami wpatrywałem
się w pustą przestrzeń przed sobą. Przez kilka sekund zdawało mi się, że
słyszę jej głos; że mówi do mnie. Nie rozumiałem nic z jej bełkotu.
Była jakby za mgłą.
Typowe objawy dla przewidywania przyszłości.
Spojrzałem pod swoje łapy, i to tak niekontrolowanie, automatycznie.
Ujrzałem ślady. Lekko wydrążone w wilgotnej glebie. Były stosunkowo
niewielkie. Nigdy nie powiedziałbym, że zostawił je po sobie wilk w
wieku dorosłym. A jednak tak było. Wszystko zaczęło się łączyć w jedną
całość. Ni z tego, ni z owego ruszyłem przed siebie biegiem. Dokąd
zmierzałem? Sam tego nie wiedziałem. Po prostu zaufałem swojemu
instynktowi; w końcu jeszcze nigdy mnie nie wywiódł w pole. Był jak taka
nawigacja, tylko że ździebko dokładniejsza. Po piętnastu minutach
sprintu zacząłem dyszeć ze zmęczenia, ale nie odpuszczałem. Łapy
poprowadziły mnie do Zakątka Ciszy. Przyjemne dla oka miejsce, no nie
powiem. Rozejrzałem się. Na niewielkim głazie dostrzegłem drobne ciałko
równie drobnej wilczycy. Kogoś mi przypominała, jednakże z daleka ciężko
było mi ocenić kogo dokładniej. Zakradłem się do niej z zamiarem
zagadania. Będąc bliżej natychmiast ją rozpoznałem. Ale... przecież to
niemożliwe! Ona tam została! Ona nie mogła za mną tu przyjść! Chyba
ujrzała cień, jaki odbijał się na jej zeszycie. Zerwała się. I zaczęła
uciekać. A ja? Stałem przez chwilę oniemiały, by sekundę później rzucić
się w pogoń za waderą, która albo była idealnym klonem mojej
przyjaciółki, albo próbowała mnie omotać, albo była kolejnym wytworem
mojej chorej wyobraźni. Dorwałem ją kilkadziesiąt metrów dalej.
Zatrzymała się. Zapewne z myślą, iż odpuściłem. A tu niespodzianka!
Położyłem łapę na jej grzbiecie, lekko ją zaciskając. Odwróciłem waderę
gwałtownie w swoją stronę i zesztywniałem, wpatrując się w jej ogniście
pomarańczowe ślepia.
To nie może być prawda...
Przełknąłem z trudem ślinę. Próbowałem to wszystko jakoś sobie w głowie
uporządkować, ale... nie potrafiłem. Jakby mój mózg przez chwilę
przestał całkowicie pracować. Nie myślałem racjonalnie. Tylko cieszyłem
się chwilą. I zamiast powiedzieć jej, jak bardzo tęskniłem... jak bardzo
mi na niej zależy... jak bardzo ją kocham... uśmiechałem się jedynie
głupkowato. A ona po chwili odwróciła się do mnie plecami. Co znów
zrobiłem? Ah, no tak, przypomniałem sobie, że ociupinkę ją skrzywdziłem
swoim nieplanowanym odejściem. Otrząsnąłem się z pierwszego szoku.
Zauważyłem, że już naprężyła łapy, by odbiec, ale zatrzymałem ją w samą
porę, zachodząc jej drogę. Patrzyła na mnie takim dziwnym wzrokiem. Ni
to wystraszonym, ni to zdziwionym, ni to smutnym.
- Ally... - wyszeptałem jej imię. Zauważyłem, że źrenice wilczycy nieco
się rozszerzyły. Może mnie nie poznała? A może uznała, że po prostu
jestem innym wilkiem, jedynie zadziwiająco podobnym do tego Austina,
którego tak dobrze znała? - Jesteś tu... ty naprawdę jesteś przede
mną... to nie sen... - by upewnić się, że to nie jedna z moich fantazji,
dotknąłem delikatnie łapą jej pyszczka. Czując pod poduszkami aksamitną
sierść wilczycy, uśmiechnąłem się szerzej.
- Austin? - ona równie cicho wypowiedziała moje miano. Wgapiała się w
moje brązowe ślepia z niedowierzaniem. Poznała mnie. Na całe szczęście.
Ale jakim cudem tu dotarła? Dlaczego za mną poszła? Mogła zginąć! I
nagle zauważyłem, jak drobne iskierki szczęścia w jej oczętach gasną, by
ustąpić miejsca wściekłości. Zdziwiła mnie ta nagła zmiana. - Dlaczego
to zrobiłeś?! - krzyknęła, oddychając szybciej. Futro na jej karku lekko
się zjeżyło. Chyba naprawdę była zła. Chyba na pewno. Cofnąłem się o
krok, wcześniej odsuwając swoją łapę od jej pyszczka. - Odszedłeś!
Zostawiłeś nas! Zostawiłeś mnie! Myślałam, że nie żyjesz! Wszyscy kazali
mi odpuścić! Co ci strzeliło do głowy?! To był tylko jeden występ!
Jeden występ, rozumiesz?! A ty uciekłeś, jakby od niego zależało twoje
życie! - wyrzuciła z siebie wszystko. Jej kły raz po raz błyskały, kiedy
na mnie krzyczała. A ja? Wpatrywałem się w nią skruszony i wystraszony.
Bo miała rację. Do czego w życiu bym się nie przyznał. Miałem wrażenie,
że za chwilę się na mnie rzuci. Rzuci i zagryzie w nerwach. Byłem gotów
odeprzeć atak.
- J-ja ci to wyjaśnię - zająknąłem się. Nie potrafiłem się wytłumaczyć.
Skłamałem w tym momencie. Bo co miałem jej powiedzieć? Przeprosić? Jedno
'wybacz' nie wystarczy, by odbudować naszą relację. Jednakże
spróbowałem, bo być może była to moja ostatnia deska ratunku. I nic
innego nie przychodziło mi na myśl w tej chwili. - Ally, tak strasznie
cię przepraszam... Wiem, zachowałem się jak totalny idiota. Uciekłem, bo
kilku ze mnie kpiło, ale to... to mnie przerosło! Nie wytrzymałem
psychicznie! Tyle wilków, tyle drwin... Wszyscy na mnie patrzeli! Czułem
się obserwowany! Otoczony wręcz! Na dodatek nawet moi rodzice nie
powiedzieli mi niczego, co byłoby w stanie poprawić mi humor! Nie
myślałem wtedy racjonalnie, po prostu działałem pochopnie! Ale już wiem,
że popełniłem olbrzymi błąd... Największy w swoim życiu. - nie myślałem
nawet nad tym, co chciałem powiedzieć. Słowa wypłynęły z mojego pyska
same. Wyszły, bo musiały. Bo walczyły o coś. Albo raczej o kogoś. Kogoś,
kto był całym moim życiem. I zajmował szczególne miejsce w mym sercu.
Utrata Ally byłaby dla mnie największym ciosem. Nie pozbierałbym się po
tym nigdy. Do końca swych dni chodziłbym ze spuszczonym łbem i
podkulonym ogonem. Tak na mnie ona działała. Jedna, niepozorna wilczyca.
<Ally? Się rozpisałam!>