wtorek, 13 stycznia 2015

Od Austina C.D. Ally

Oh nie… Sprawiłem, że płakała. Doprowadziłem do tego, przed czym chciałem ją uchronić. Negatywne uczucia. Uciekła. A ja niepotrzebnie jeszcze ją próbowałem przed tym powstrzymać. Przecież to bez sensu! Ona mi tego nigdy nie wybaczy! Jestem tchórzem. Tchórzem i idiotą. Prawdopodobnie ją straciłem. Zamierzałem teraz sterczeć tak jak słup soli i patrzeć, jak wilczyca, do której należy moje serce odbiega, ale… nie potrafiłem. Nie umiałem pogrążyć się w zadumie i zrozumieć jej postępowania. Choć miała rację. I to w stu procentach. Łapy same poprowadziły mnie naprzód. Za nią. Niestety… kiedy dopiero się ocknąłem i zrozumiałem, że nie poddam się tak łatwo i to bez walki – ona już zniknęła z mego pola widzenia. Na szczęście był jeszcze mój wspaniały – skromnie mówiąc – węch i równie niezawodny instynkt. Biegłem jak najszybciej potrafiłem. Byle tylko jej nie stracić. Nie mogłem dopuścić do tego, by uważała mnie za bałwana. Dlatego ją ścigałem. Choć to może głupio wyglądać. Ale mnie po prostu na niej bardzo zależało. Kiedy woń wadery zaczęła stawać się coraz silniejsza, zwolniłem znacznie i przeszedłem do spokojnego – aczkolwiek żwawego – marszu. Podłoże wkrótce zmieniło się z trawiastego i błotnistego na kamienne. Moje pazury odbijało się cicho od niego. Rozejrzałem się z zamiarem odnalezienia wzrokiem swojego celu. Ale nigdzie jej nie było. Chciałem się wycofać z myślą, iż mój najwspanialszy węch wywiódł mnie w pole, kiedy dostrzegłem w cieniu jamy stojącej obok ogniście pomarańczowe ślepia. W samą porę. Bo ich właściciel – albo raczej właścicielka, jak się po chwili okazało – rzucił się na mnie. W pysku dzierżyła miecz. Jego ostrze błysnęło w słońcu. Sylwetka wilczycy mignęła mi przed oczami i już po chwili spostrzegłem ją nade mną. W idealnym – i prawdopodobnie ostatnim – momencie zdołałem ją odepchnąć tylnymi łapami. Przewróciła się; uderzyła o ziemię dość mocno. Z jej pyska wyleciała broń. Chyba miała zamiar po nią sięgnąć i kontynuować atak, jednakże unieruchomiłem jej drobne ciałko, przyciskając mocno przednimi łapami do zimnego kamiennego podłoża. Szarpała się, wierciła; jednym słowem: próbowała wyrwać z mojego żelaznego uścisku. Ale odniosła niepowodzenie. Nie trzymałem jej z własnych potrzeb. Jedynie dla jej własnego dobra. No dobrze, może częściowo też dla swojego! Hej, laska miała ostre pazury i całkiem twarde kły. Wolałem nie ryzykować. Poza tym… w gniewie bywała nieobliczalna. Wypuściłem ją dopiero w momencie, kiedy się uspokoiła. Nerwy chyba jej przeszły. Kiedy tylko poczuła, że już jej nie trzymam – poderwała się z ziemi i odsunęła na kilka kroków. W międzyczasie zgarnęła z ziemi swój miecz i schowała go z powrotem do pochwy. Usiadła. Głowę spuściła, a ogon podwinęła. Chyba było jej głupio. Nie mogłem zostawić jej w takim czarnym humorze. Schyliłem się w dół, na tyle mocno, by moja głowa znalazła się pod jej łebkiem, i popatrzyłem w górę. Nasze spojrzenia się spotkały, co poskutkowało szerokim uśmiechem na moim pysku. Oczywiście jak zwykle był on ździebko głupkowaty. Delikatnie złączyłem nasze nosy, na co ona zareagowała rumieńcem. Kochałem to robić. To jest sprawiać, że się rumieniła. Tak uroczo wtedy wyglądała. Póki co wolałem milczeć. By nie powiedzieć czegoś głupiego i nie schrzanić wszystkiego, tak jak to miałem w zwyczaju.
– Tęskniłam – usłyszałem jej cichutki głosik, gdy wyszeptała to jedno słowo. To jedynie poszerzyło mój uśmiech. Myślałem, że mi tego nie wybaczy. Zwłaszcza po tym, gdy odtrąciła moją łapę, kiedy chciałem w lesie otrzeć jej pojedynczą łzę z pyszczka.
Powoli się wyprostowałem, jednak wciąż utrzymywałem nasze noski w połączeniu. Patrzyliśmy sobie w oczy. Nareszcie. Nareszcie dostrzegłem na jej mordce chociaż sam cień uśmiechu! Nie była smutna! Udało mi się! Misja wykonana. Odchyliłem się lekko, by po chwili wtulić się w jej ciepłą sierść. Położyłem łeb na karku Ally i zaciągnąłem się zapachem jej kremowego futerka. Jak zwykle leśny, cudowny… Miałem ochotę pozostać przy niej na wieki. Nie opuszczać jej nawet na krok. Ale to raczej było dość… niemożliwe.
– Ja także za tobą tęskniłem, Als – szepnąłem do jej ucha. A właściwie to wymruczałem. Tak wiele chciałem jej powiedzieć, tak wiele chciałem pokazać, tak wiele chciałem móc zrobić… lecz było za wcześnie. Lub za późno. To i to równocześnie. Dość nietypowo. Zamierzałem w najbliższym czasie postarać się o jej łapę. Zostać jej drugą połówką. By nie musieć się martwić i nie być już tak chorobliwie zazdrosnym o każdą jej nową znajomość z różnymi basiorami. Skręcało mnie, gdy rozmawiała z jakimś nieznanym mi samcem. Flirtowali z nią, bo była śliczna. Ale zamierzałem walczyć o jej serce. – Przepraszam cię strasznie, jeszcze raz, gdybym wiedział, że… – odchyliłem się lekko, spoglądając w jej piękne oczy. Jednak nie dane mi było skończyć. Jej drobna łapa powędrowała na mój pysk. Uciszyła mnie krótkim i delikatnym gestem. Uśmiechnąłem się, czemu towarzyszył także chichot; nie tylko z mojej strony, ale także i jej. – Może… dasz się zaprosić na krótki spacerek? Hmpf, jaki tam krótki! Kogo ja próbuję oszukać! Na bardzo długi spacer, we dwoje. Sami… Niedługo zajdzie słońce. A z miejsca nazywanego tutaj Mystic Waterfall można podziwiać to zjawisko. – zaproponowałem. Chciałem choć częściowo nadrobić ten stracony czas, gdy mnie przy niej nie było.
– Właściwie… czemu nie. – uśmiechnęła się nieco szerzej niż dotychczas. Nadal utrzymywaliśmy kontakt wzrokowy. Byliśmy bardzo blisko. Nie chodzi mi tu o relację, bo jej nie znałem. Dla mnie mogła być pierwsza i najważniejsza, natomiast ja u niej mogłem równie dobrze zajmować jedno z najniższych miejsc w rankingu „tych lubianych”. Choć – jeżeli mam być szczery – miałem dziwne wrażenie, że jej także zależy na mnie równie mocno, co mnie na niej.
Kiwnąłem lekko głową w stronę wyjścia i odwróciłem się w jego stronę. Powoli podreptaliśmy przed siebie, w pierwszej kolejności opuszczając grotę, która prawdopodobnie należała do niej. Nie byłem tego pewien, aczkolwiek tak podpowiadał mi rozum. Logiczne. No chyba, że schowała się w cudzej jamie. Ale to nie w jej stylu. Zbytnio by się wstydziła. A potem dręczyłyby ją wyrzuty sumienia. Tak działała Ally. Na miejsce dotarliśmy po niespełna pięciu minutach, co wielce mnie zdziwiło. Najwyraźniej jej jaskinia była osadzona bardzo blisko Mystic Watefall. Cóż, ale przynajmniej się nie spóźniliśmy. Usiedliśmy równocześnie – jak zsynchronizowani, ha! – pod dość sporym drzewem, przypominającym wiśniowe. Różowiutkie płatki strącał na ziemię wiatr. Kilka z nich zatańczyło nad naszymi głowami, gdy zatrzymaliśmy się przy krańcu niewielkiego spadu. Spoglądaliśmy w stronę łuny, jaką pozostawiało po sobie słońce. Za nami szumiała woda z niewielkiego wodospadu. Miejsce naprawdę było tajemnicze i pełne magii, a równocześnie niesłychanie romantyczne. Ostatnie promienie podświetlały jej kremowe futerko, a brązowe wzory na sierści mojej przyjaciółki zmieniły chwilowo barwę na bordową. Śniegu już nie było. Coraz bardziej odczuwało się nadchodzące lato. Ah, te gorące dni… Latem ja i Ally się poznaliśmy. Dlatego też z tego względu tak kochałem tę porę roku. Po kilku minutach życiodajna gwiazda zniknęła za linią horyzontu i wokół momentalnie zapanował mrok. Niebo było bezchmurne, więc widzieliśmy wyraźnie wszystkie gwiazdy. Jakby ktoś sypnął brokatem po granatowej kartce. Dostrzegłem wśród tych drobnych ogromny ogon spadającej. Widziałem, że moja towarzyszka także ją spostrzegła. Na jej pyszczku pojawił się nikły uśmiech, kiedy delikatnie ułożyłem swoją łapę na jej, znacznie mniejszej i drobniejszej od mojej.
– Pomyśl życzenie. – szepnąłem jej prosto do ucha, chichocząc pod nosem. A kiedy drgnęła z zimna, bo na noc zazwyczaj temperatura nieco się obniżała to zbliżyłem się do niej znacznie. Naszych ciał nie dzieliła już żadna przestrzeń. Czułem, jak wadera opiera głowę o moje ramię i wzdycha cicho. Z uśmiechem co jakiś czas patrzyłem na nią. Przymknęła na moment oczy. Chyba myślała nad swoim życzeniem. Otworzyła je. W jej pięknych ślepiach odbijało się gwieździste niebo. A ja głupi myślałem, że piękniejszych oczu mieć nie może. Teraz wiem, że kolejny raz się pomyliłem.

<Ally? Romantyk Austin!>

poniedziałek, 12 stycznia 2015

Od Corrin C.D Gustave'a

Z opowieści Gustave'a nie zapamiętała nic, dosłownie nic. Czarna pustka wirująca w jej głowie pozostała po tych wszystkich Jego słowach. Nie chodziło tu o to, że mówił monotonnie, bez zmiany twarzy. Nie chodziło też o to, że nie interesowała ją Jego przeszłość, w żadnym wypadku. O co w takim razie chodziło? Zapamiętała bowiem jedną (ale za to jak cenną!) informację. Gustave miał w swej przeszłości dzieci i 2 żony. Brzmiało to jak nieśmieszny żart, czy groźbę za straszne winy. A jednak tak było naprawdę. Basior, którego darzyła tak silnym uczuciem, był już związany z inną i to dwukrotnie. Wadera poczuła, że nogi ma jak z waty. Przystanęła na chwilę, musząc sobie przypominać o czynności życiowej jaką jest oddychanie. Znaczyło to, że jej wybranek, ten który całował ją jeszcze przed chwilą, miał siebie zarezerwowanego już dwukrotnie, przez waderę której Corrin nawet nie znała. Rozumiała, że może i już nic ich nie łączy, może On nie darzy ich już pozytywnymi uczuciami. Jednakże sam fakt, że przed nią była inna i jeszcze kolejna, była jak nóż w plecy. Oczywiście, nie chciała nic mówić, by pokazać swój smutek. Mogła się właściwie tego spodziewać. Taki basior jak On na pewno nie mógłby skończyć bez żadnej wadery u boku przez tyle lat. Ruszyła powolnie, drżąc lekko. Nie chciała by basior cokolwiek sobie pomyślał. Wyrównała w końcu swój krok z Jego wielkimi łapami, które tak cudnie tuliły ją rankiem. Musieli zabawnie razem wyglądać. On wielki, niczym lew czy niedźwiedź, ona zaś krucha i skulona na kształt jagniątka. Mógłby ją zgnieść gdyby chciał, mógłby ją powalić jednym ruchem. Nie miała żadnej sposobności do obrony przed Nim, mogła tylko się chronić. Czy znaczyło to więc, że stanowił dla niej zagrożenie? Nie, stanowczo Corrin nie chciała myśleć w ten sposób. Była Jego, oddała Mu się w pełni. Ale nie dlatego, by się Go bać, ale by wzajemnie pieczętować z Nim ich wzajemne uczucia. Nadal nie mogła wierzyć, że ktoś taki jak On mógł wybrać sobie ją za wybrankę. Podejrzewała, że nawet gdyby ją tolerował, byłoby to dla niej nie lada zaskoczeniem. Tymczasem On przerósł jej najśmielsze oczekiwania swoim zachowaniem wobec jej osoby. Zabawne, jakie niespodzianki płata życie. Trzeba było jednak przyznać, że Corrin swoją przeszłością mogła sobie zasłużyć choć na trochę szczęścia. Ba, trochę. Gustave był dla niej wręcz przysłowiową definicją tego cudownego uczucia. Spojrzała na Niego ukradkiem, tylko na małą chwilkę, by przekonać się, że nadal przy niej idzie, dotrzymuje kroku. Zapewne męczył się, dostosowując do jej, bądź co bądź, powolnego tępa. Nie miała jednak najmniejszego zamiaru kroku przyspieszać. Chciała przedłużyć każdą chwilę z Nim spędzoną, zatracić się we wszystkich otaczających ich odgłosach. Z błogością w myślach używała liczby mnogiej. "My, Gustave i ja, ja i Gustave" zdawała się śpiewać jej dusza. Nagle basior przystanął, co zmusiło ją do siadu na drodze. Spojrzał w jej oczy w zamyśleniu. Można by nawet stwierdzić, że zawirował w Jego oczach smutek. Podeszła do Niego powolnie, widząc tą nagłą zmianę. Powstrzymała cudem bardzo kuszącą chęć pogłaskania Go po policzku po stwierdzeniu, ze jest to nie na miejscu. Postanowiła nie wnikać w dręczące basiora myśli, tylko zacząć swą wypowiedź, by odwrócić uwagę Gustave'a od markotnych myśli.
- Fakt faktem winnam Ci teraz się zwierzyć z mojej historii. Tego zapewne każdy by ode mnie oczekiwał. Nie licz jednak na to, że, będzie to historyjka wesoła. Właściwe, drogi Panie, to nawet nie wiem czy mówiłam to komukolwiek. Zacznijmy od mojej młodości w takim razie...- przymknęła oczy w zamyśleniu, jakby chcąc przywołać wspomnienia. Prawdą było, że przypływały do niej same, jakby nie do zapomnienia - Urodziłam się w jakiejś małej watasze, dopiero zaczynającej istnieć. Moi, fm, rodzice pozostawiali sobie dużo do życzenia, że tak to ujmę - westchnęła cicho - Nic dziwnego więc, że po niedługim czasie rozbiegliśmy się z rodzeństwem na cztery strony świata. Dosłownie, bo akurat mi przypadł zachód. Spotkałam wtedy Terref''a, basiora mi przeznaczonego. Przynajmniej tak wtedy myślałam. Ten jednak w dzień naszego ożenku... - poczuła, że głos jej się łamię i szybko wtuliła się w ciepłe futro Gustave'a. Nie chciała tak łatwo płakać, ale jednak karty przeszłości ją do tego zmuszały. Pociągnęła tylko nosem, lecz kontynuowała - po prostu może spójrz na mój ogon - westchnęła, pokazując wybrakowaną cześć jej ciała - Byłam więziona, torturowana, właściwie to byłam martwa. Nie odzywałam się do nikogo, wsłuchiwałam się w codzienne płacze i krzyki. Jednak to ja pierwsza uciekłam. Nie pytaj ile piłowałam kraty w okiennicy, nawet nie liczyłam tych dni. Widzisz, Gustave... tak właściwie to wszystko. Brzmi jednak jak jakaś głupia, okrutna historia wyssana z palca. Wierz mi, chciałabym, żeby tak było.- zaszlochała gorzko, wtulając się w Niego mocniej. Czuła się przy Nim tak bezpieczna, jakby już nic nie miało przerwać jej szczęścia i błogiego stanu ducha. Był dla niej lekiem na każdą chorobę, ukojeniem zmysłów. Jednakże teraz nawet On całym sobą nie mógł oddać jej tych straconych czterech lat bólu. Nawet gdyby pragnął tego całym sercem i tak nie byłby w stanie odwołać wszystkich jej błędów na drodze życiowej. Jedyne, co mogła w tym momencie zrobić, to zagłębić się w Jego grubym futrze i słuchać miarowego bicia Jego serca. Nie chciała wychodzić na słabą, myślała, że jest w stanie przeprowadzić tę historię na poziomie. Najwidoczniej jednak los dla niej chciał inaczej, jakby pokazując jej, na czym są stworzone jej fundamenty, jej podpora życiowa. Mówiąc to wszystko w takim skrócie, nie dopatrzyła się jakiegokolwiek pozytywnego aspektu, przebłysku nadziei. Jak miała pozwolić sobie na zapomnienie, stracenie tych wszystkich fragmentów? Nie sądziła, że znajdzie na to sposób tak łatwo. Jak na razie mogła jedynie zwracać swoją uwagę na nowy rozdział w jej dość brutalnej biografii. Na czymś, co mogłoby ujarzmić jej lęki, strachy i obawy. Tu o dziwo nie wystarczyło samo uczucie między nią a Gustave'em, potrzebowała o wiele więcej. Czy można ją było nazwać zachłanną w takim przypadku? Usprawiedliwiała się w myślach tym, ze przecież oddaje ze czcią to, co ma teraz i docenia wszystkie pozytywy nowego życia. Mogła płakać, owszem. Mogła również krzyczeć. Ona jednak była już silna. Te wszystkie noce samotności, przepełnione koszmarami mogła zaliczyć do przeszłości. Czas leczy rany? Nie, to wręcz rasowe głupstwo. Czas nie leczy ran, leczył je Gustave. Miała zresztą szczerą nadzieję, że w Jego przypadku jest vice versa.

                                                              <Gustave?>

Od Ally C.D. Austina

Nic nie mówiłam. Nic nie robiłam. O niczym nie myślałam; tylko o jednym – o nim. Patrzyłam w jego oczy, widziałam w nich coś niesamowitego; coś czego jeszcze nie widziałam. Jedyne czego teraz pragnęłam, to wtulić się w jego blond futro. Tylko czemu to było takie trudne. Austin wpatrzony we mnie, oczekiwał odpowiedzi, że cokolwiek powiem. A ja? Stałam jak słup. Nie potrafiłam nic z siebie wydusić. Nie miałam pojęcia co powinnam powiedzieć, co powinnam zrobić. Nie wiedziałam co w ogóle czuje. Tak bardzo mi na nim zależy, więc czemu jest mi tak trudno mu wybaczyć?
Spuściłam wzrok. Byle tylko nie napotkać jego spojrzenia. Oddychałam coraz ciężej. Przełknęłam ślinę. Uciekać? Skłamać? Powiedzieć prawdę? Otworzyłam pysk chcąc coś powiedzieć, lecz szybko zrezygnowałam… Popatrzyłam na niego, a po pyszczku spłynęła mi łza.
- Ally… - wyszeptał chcą ją otrzeć, lecz odtrąciłam jego łapę.
Spuściłam ponownie wzrok. Napięłam mięśnie, gotowa stchórzyć i uciec. Wysunęłam jedną z łap. Chciałam już się obrócić i dać nogę, lecz złapał mnie za łapę tym samym zatrzymując mnie. Spojrzałam na niego przelotnie po czym wyrwałam się z jego uścisku. Uciekłam. Zachowałam się jak ostatni tchórz. Biegłam na ile było mnie stać. Tym razem nie zatrzymałam się. Parę metrów przed jaskinią delikatnie zwolniłam tempa. Zdyszana siedziałam w bezruchu. Byłam… Wściekła! Nic nie potrafiłam zrobić! Nic nie potrafiłam mu powiedzieć! Jedynie nakrzyczeć na niego, a potem stchórzyć! Czemu… CZEMU?! Wyjęłam miecz z pochwy. Był srebrny, z perłowo-złotą rękojeścią. Na jego ostrzu, wykute były dwa węże wijące się wokół siebie. Spojrzałam na niego. Zacisnęłam go w uścisku. Chciałam dać upust swojej złości. Miałam ochotę rozwalić wszystko co znajdowało się w zasięgu kilku metrów. Już zamachnęłam się by zadać pierwszy cios, gdy usłyszałam czyjś stukot pazurów o kamień. Schowałam się w progu jaskini tuż obok wejścia. W kryjówce nie było nic widać, prócz moich ognistych ślepi. Gotowa do ataku czekałam na ofiarę. Zamarła cisza. Delikatny stukot się nasilał, aż w końcu zauważyłam wilczy cień. W mgnieniu oka ujawniłam się z ukrycia i rzuciłam na osobnika. Niestety był najwyraźniej gotów na mój atak, bo w chwili mojego naskoku odrzucił mnie tylnymi łapami. Miecz wypadł mnie z pyska, i poleciał w głąb jaskini, a ja zostałam unieruchomiona prze wilka. Zaczęłam się szarpać i wiercić, by tylko się uwolnić. W końcu się poddałam przekonana, że nie mam szans. Spojrzałam na niego.
- Austin… - pomyślałam
Gdy basior zszedł ze mnie tym samym mnie uwalniając; odeszłam parę kroków i usiadłam. Spuściłam łeb i podkuliłam ogon. Podszedł do mnie. Zniżył się i popatrzył do góry - prosto w moje oczy, a nasze noski delikatnie się zetknęły. Uśmiechnęłam się delikatnie czerwieniąc, a basior jak zwykle odpowiedział swoim lekko głupkowatym uśmieszkiem.
- Tęskniłam. - wyszeptałam cichutko.

Austin?

niedziela, 11 stycznia 2015

Od Austina C.D. Ally

Pierwsze dni w Calme Loup wydawały się być całkiem... fajne? Nie wiem. Ciężko to nazwać. Mimo że nie każdy napotkany na mojej drodze wilk był skłonny do rozmowy to tak czy siak znalazło się kilku takich, którzy z chęcią prowadzili ze mną nawet bardzo króciutki dialog. Zawsze coś, trzeba doceniać przecież to, co się ma!
Żwawym krokiem przemierzałem las. Wciąż dręczyło mnie kilka myśli związanych z przeszłością. A jaki temat najczęściej krążył po mojej głowie? Ha, proste! Zatytułowany jako "Ally". Często przyłapywałem się na tym, że o niej myślałem. A po ucieczce to się nasiliło. Tęskniłem za nią. Chyba na niej zależało mi najbardziej. Wiele razy starałem się o niej zapomnieć, ale to było trudniejsze niż skok z przepaści i przeżycie upadku. Naprawdę. W każdym wilku widziałem choć jedną jej cechę. I natychmiast przed oczami miałem jej obraz. Piękne oczy, roześmiane. Lub smutne. Ale zawsze starałem się, by częściej były radosne. Nieczęsto zdarzało mi się doprowadzać do tego, by była załamana. Ale jednak bywało różnie. To oskarżyłem ją o brak tekstu w określonym czasie, to oberwała za pomylenie piosenek... Różnie. A teraz? Teraz żałowałem, że kiedykolwiek ją skrzywdziłem. Bo zazwyczaj starałem się ją jedynie chronić. Czy to coś złego, że starałem się zapewnić bezpieczeństwo wilczycy, którą po prostu kocham? Lub kochałem... Sam nie wiem. To trudne i zagmatwane. Przecież nigdy więcej jej nie ujrzę. Oni wszyscy, ci, którzy zostali w poprzedniej watasze, uważają mnie za trupa. Dlaczego? Dlatego, bo każdy kto ośmielił się opuścić tamtejsze pustynne tereny skazywał sam siebie na śmierć; z braku pożywienia lub wody. A mnie się udało. I w głębi duszy liczyłem na to, że nikomu nie przyszło do głowy ruszyć za mną z misją ratunkową. To mogło się skończyć niefajnie.
Wlekąc się, rozmyślałem. Wyobrażałem sobie, że Ally idzie obok mnie; że w każdej chwili mogę się zatrzymać i ją przytulić; że mam możliwość usłyszenia jej cichutkiego i równomiernego oddechu; że mam szansę usłyszeć spokojne bicie jej dobrego serduszka. Ale to wszystko było fikcją. Ilekroć odwracałem łeb w swoją prawą bądź lewą, by zagadać, odezwać się do niej - tylekroć docierało do mnie, że moja wyobraźnia płata mi figle. I nadchodził smutek oraz żałość, że odszedłem. Odszedłem bez pożegnania. Zawiodłem ją. Zawiodłem siebie. Zawiodłem wszystkich.
Wyprostowałem się, łapiąc gwałtownie powietrze. Chyba przez chwilę zapomniałem o oddychaniu. Przerażonymi, wyłupiastymi oczami wpatrywałem się w pustą przestrzeń przed sobą. Przez kilka sekund zdawało mi się, że słyszę jej głos; że mówi do mnie. Nie rozumiałem nic z jej bełkotu. Była jakby za mgłą.
Typowe objawy dla przewidywania przyszłości.
Spojrzałem pod swoje łapy, i to tak niekontrolowanie, automatycznie. Ujrzałem ślady. Lekko wydrążone w wilgotnej glebie. Były stosunkowo niewielkie. Nigdy nie powiedziałbym, że zostawił je po sobie wilk w wieku dorosłym. A jednak tak było. Wszystko zaczęło się łączyć w jedną całość. Ni z tego, ni z owego ruszyłem przed siebie biegiem. Dokąd zmierzałem? Sam tego nie wiedziałem. Po prostu zaufałem swojemu instynktowi; w końcu jeszcze nigdy mnie nie wywiódł w pole. Był jak taka nawigacja, tylko że ździebko dokładniejsza. Po piętnastu minutach sprintu zacząłem dyszeć ze zmęczenia, ale nie odpuszczałem. Łapy poprowadziły mnie do Zakątka Ciszy. Przyjemne dla oka miejsce, no nie powiem. Rozejrzałem się. Na niewielkim głazie dostrzegłem drobne ciałko równie drobnej wilczycy. Kogoś mi przypominała, jednakże z daleka ciężko było mi ocenić kogo dokładniej. Zakradłem się do niej z zamiarem zagadania. Będąc bliżej natychmiast ją rozpoznałem. Ale... przecież to niemożliwe! Ona tam została! Ona nie mogła za mną tu przyjść! Chyba ujrzała cień, jaki odbijał się na jej zeszycie. Zerwała się. I zaczęła uciekać. A ja? Stałem przez chwilę oniemiały, by sekundę później rzucić się w pogoń za waderą, która albo była idealnym klonem mojej przyjaciółki, albo próbowała mnie omotać, albo była kolejnym wytworem mojej chorej wyobraźni. Dorwałem ją kilkadziesiąt metrów dalej. Zatrzymała się. Zapewne z myślą, iż odpuściłem. A tu niespodzianka! Położyłem łapę na jej grzbiecie, lekko ją zaciskając. Odwróciłem waderę gwałtownie w swoją stronę i zesztywniałem, wpatrując się w jej ogniście pomarańczowe ślepia.
To nie może być prawda...
Przełknąłem z trudem ślinę. Próbowałem to wszystko jakoś sobie w głowie uporządkować, ale... nie potrafiłem. Jakby mój mózg przez chwilę przestał całkowicie pracować. Nie myślałem racjonalnie. Tylko cieszyłem się chwilą. I zamiast powiedzieć jej, jak bardzo tęskniłem... jak bardzo mi na niej zależy... jak bardzo ją kocham... uśmiechałem się jedynie głupkowato. A ona po chwili odwróciła się do mnie plecami. Co znów zrobiłem? Ah, no tak, przypomniałem sobie, że ociupinkę ją skrzywdziłem swoim nieplanowanym odejściem. Otrząsnąłem się z pierwszego szoku. Zauważyłem, że już naprężyła łapy, by odbiec, ale zatrzymałem ją w samą porę, zachodząc jej drogę. Patrzyła na mnie takim dziwnym wzrokiem. Ni to wystraszonym, ni to zdziwionym, ni to smutnym.
- Ally... - wyszeptałem jej imię. Zauważyłem, że źrenice wilczycy nieco się rozszerzyły. Może mnie nie poznała? A może uznała, że po prostu jestem innym wilkiem, jedynie zadziwiająco podobnym do tego Austina, którego tak dobrze znała? - Jesteś tu... ty naprawdę jesteś przede mną... to nie sen... - by upewnić się, że to nie jedna z moich fantazji, dotknąłem delikatnie łapą jej pyszczka. Czując pod poduszkami aksamitną sierść wilczycy, uśmiechnąłem się szerzej.
- Austin? - ona równie cicho wypowiedziała moje miano. Wgapiała się w moje brązowe ślepia z niedowierzaniem. Poznała mnie. Na całe szczęście. Ale jakim cudem tu dotarła? Dlaczego za mną poszła? Mogła zginąć! I nagle zauważyłem, jak drobne iskierki szczęścia w jej oczętach gasną, by ustąpić miejsca wściekłości. Zdziwiła mnie ta nagła zmiana. - Dlaczego to zrobiłeś?! - krzyknęła, oddychając szybciej. Futro na jej karku lekko się zjeżyło. Chyba naprawdę była zła. Chyba na pewno. Cofnąłem się o krok, wcześniej odsuwając swoją łapę od jej pyszczka. - Odszedłeś! Zostawiłeś nas! Zostawiłeś mnie! Myślałam, że nie żyjesz! Wszyscy kazali mi odpuścić! Co ci strzeliło do głowy?! To był tylko jeden występ! Jeden występ, rozumiesz?! A ty uciekłeś, jakby od niego zależało twoje życie! - wyrzuciła z siebie wszystko. Jej kły raz po raz błyskały, kiedy na mnie krzyczała. A ja? Wpatrywałem się w nią skruszony i wystraszony. Bo miała rację. Do czego w życiu bym się nie przyznał. Miałem wrażenie, że za chwilę się na mnie rzuci. Rzuci i zagryzie w nerwach. Byłem gotów odeprzeć atak.
- J-ja ci to wyjaśnię - zająknąłem się. Nie potrafiłem się wytłumaczyć. Skłamałem w tym momencie. Bo co miałem jej powiedzieć? Przeprosić? Jedno 'wybacz' nie wystarczy, by odbudować naszą relację. Jednakże spróbowałem, bo być może była to moja ostatnia deska ratunku. I nic innego nie przychodziło mi na myśl w tej chwili. - Ally, tak strasznie cię przepraszam... Wiem, zachowałem się jak totalny idiota. Uciekłem, bo kilku ze mnie kpiło, ale to... to mnie przerosło! Nie wytrzymałem psychicznie! Tyle wilków, tyle drwin... Wszyscy na mnie patrzeli! Czułem się obserwowany! Otoczony wręcz! Na dodatek nawet moi rodzice nie powiedzieli mi niczego, co byłoby w stanie poprawić mi humor! Nie myślałem wtedy racjonalnie, po prostu działałem pochopnie! Ale już wiem, że popełniłem olbrzymi błąd... Największy w swoim życiu. - nie myślałem nawet nad tym, co chciałem powiedzieć. Słowa wypłynęły z mojego pyska same. Wyszły, bo musiały. Bo walczyły o coś. Albo raczej o kogoś. Kogoś, kto był całym moim życiem. I zajmował szczególne miejsce w mym sercu. Utrata Ally byłaby dla mnie największym ciosem. Nie pozbierałbym się po tym nigdy. Do końca swych dni chodziłbym ze spuszczonym łbem i podkulonym ogonem. Tak na mnie ona działała. Jedna, niepozorna wilczyca.

<Ally? Się rozpisałam!>

Od Ally C.D. Noah

- Gratuluje Ally – zgubiłaś się! … I jeszcze musiało być to „takie” miejsce… Ech. Byle się stąd wydostać. – pomrukiwałam sama do siebie pod nosem
Szłam jedną ze ścieżek rozglądając się. Wokół panowała głucha cisza. Nie słyszałam nic więcej prócz własnych kroków i pomrukiwań. W pewnym momencie coś przerwało cisze. Nastawiłam uszu. Ktoś podążał za mną. Wsłuchałam się. Nagle usłyszałam cichutki trzask gałęzi… Cichy, ale dla mnie słyszalny. Miałam już podnieść łeb w stronę trzasku, gdy nagle przed sobą zauważyłam dwa żółto-niebieskie ślepia. Przestraszona, odskoczyłam SA siebie. Na moje nieszczęście – wpadłam do jeziora za mną. Tajemniczy basior – jak się okazało – szybko zeskoczył z drzewa, po czym podbiegł do brzegu jeziora.
- Hej, wszystko OK? – zapytał po czym podał mi łapę
Spojrzałam na niego po czym wykorzystałam okazję. Złapałam jego łapę i wciągnęłam go do wody. Gdy wypłynął spod tafli wody ja już czekałam z mieczem obok. Wilk popatrzył na mnie z oklapniętymi uszami. Schowałam miecz, i uśmiechnęłam się. Niespodziewanie, podtopiłam go tylnymi łapami. Zaczęłam delikatnie chichotać. Lecz pomimo upływającego czasu nadal się nie wynurzał. Delikatnie się nachyliłam, odgarniając łapami wszelkie roślinności by go odszukać – gdy nagle wilk z szeroki uśmiechem skoczył na mnie. Zaczęła się seria, podtopień, skoków oraz niewinnych wodnych ataków. Obydwoje świetnie się przy tym bawiąc. Po dłuższym czasie wyszłam na ląd. Otrzepałam sierść z wody, po czy zdjęłam płachtę i powiesiłam ją na jednej z gałęzi aby delikatnie wyschła. Podeszłam ponownie nad brzeg jeziorka. Położyłam się kładąc łeb na łapy. Spojrzałam na tafle wody i moje odbicie. Basior podpłynął do mnie. Spojrzałam na niego.

Noah?

Od Noah C.D. Grime

Zastanawiałem się przez chwilę.
- To może chodźmy najpierw zobaczyć Oasis, a potem odwiedzimy Lusenę..? - zaproponowałem, a Grime wstała, po czym nachyliła się nad stokiem.
- To chodźmy, staruszku. - odpowiedziała, a ja parsknąłem śmiechem, przeskakując nad jej głową i na łapach zacząłem zjeżdżać po stoku. Chwilę później do mnie dołączyła.
Do naszego celu - Oasis nie było jakoś daleko, ale trochę musieliśmy przejść. Nie obyło się oczywiście bez długiej pogawędki.
W końcu dotarliśmy na miejsce. Z zachwytem, pochłaniałem wzrokiem widoki. wiszące jakby z własnej woli w powietrzu skały, wiele wodospadów i soczyście zielona trawa... w powietrzu czuć było wilgoć, a nad każdą sadzawką unosiła się lekka mgiełka.
Nagle się zatrzymałem, a Grime po przejściu kilku kolejnych metrów spojrzała na mnie pytająco.
Zmarszczyłem brwi. Miałem wrażenie, że widziałem swoją jedyną siostrę...
Wzruszyłem ramionami, szybko dołączając do Grime.
- Co jest? - spytała podejrzliwie.
Machnąłem tylko łapą.
- Przywidziało mi się... Miałem wrażenie, że widziałem... - i w tym momencie wylądowałem na ziemi, przygnieciony przez coś niewielkiego i puszystego...
- W końcu cię zaskoczyłam!
- Rav? - zdziwiłem się, patrząc w fiołkowe oczy mojej siostry.

Grime? Taki mały zwrocik akcji xD

Od Noah

Skradałem się przez las, uważnie nasłuchując i obserwując swoje otoczenie.
W powietrzu unosił się zapach ziół, mokrej ziemi i tych dziwnych kreatur, nazywanych chochlikami... jednak przede wszystkim wyczuwałem tu obecność nieznanego mi wilka. Wadery, dokładniej ujmując.
Czemu się w takim razie skradałem i dlaczego tutaj..?
To proste - nudziło mi się, więc zdecydowałem się poćwiczyć w Lusenie, a czując zapach wilka postanowiłem go... przepraszam, ją przestraszyć.
Zatrzymałem się, nadstawiając uszu. Po mojej prawej, między drzewami usłyszałem ciche kroki.
Z lekkim uśmiechem i jeszcze większą ostrożnością niż zwykle, wdrapałem się na drzewo, po czym bezszelestnie zacząłem przemieszczać się po silnych gałęziach.
W końcu ją dostrzegłem. Szła ścieżką prowadzącą do mostu, rozglądając się ciekawie na wszystkie kierunki.
Miała lśniące kremowe futro. Na grzbiecie peleryna, a na wierzchu... miecz.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Może być ciekawie...
Jeszcze chwilkę ją śledziłem, po czym zsunąłem się z gałęzi i zwiesiłem się głową do dołu tuż przed jej nosem. Zaskoczona odskoczyła do tyłu z cichym piskiem. Na jej nieszczęście, tuż za nią znajdowała się woda.
Zeskoczyłem na ziemię i podbiegłem do brzegu.
- Hej, wszystko OK? - krzyknąłem, chcąc ją wyciągnąć z wody.

Ally?