Szłam przez las wielkich drzew, pogwizdując sobie wesoło i raźno
stawiając kroki. Dzień był taki piękny, słońce tak pięknie grały na
pniach ogromnych drzew! Rozglądałam się za jakimś sympatycznym
zwierzęciem, z którym mogłabym pogadać. Odrobinę nudziła mi się już
samotność, więc ucieszyłabym się ze zwykłej myszy!
Kroczyłam wyraźnie oznaczoną ścieżką, wydeptaną przez dziesiątki łap.
Ptaki śpiewały, coś buszowało w trawie, ale panował ogólny spokój.
Bardzo podobało mi się to miejsce, ale po chwili stwierdziłam, że nie
pogardziłabym jakąś otwartą przestrzenią. Rozmyślałam o tym, gdzie
kończy się las, oraz o zapachu wielu wilków, przechodzących tędy. Nagle
jednak moje rozmyślania zostały przerwane przez... Trzask. I jeszcze
jeden! Zamarłam w bezruchu, oczekując ataku, który nie nastąpił. Zamiast
niego przede mną stanął... Piękny jeleń.
- Oh! Witaj! - podbiegłam do niego. - Jestem Harris. Nie zrobię ci krzywdy, naprawdę.
Jeleń popatrzył na mnie, po czym westchnął.
- Kolejny wilk tego dnia! Jesteś druga, wiesz? Ten pierwszy był biały i jakiś taki... Dziecięcy - odparł.
Nastawiłam uszu z zainteresowaniem.
- Naprawdę? Jak to "dziecięcy"? - zapytałam, siadając.
- No... Szczeniak. Tak, to był szczeniak! - gorliwie pokiwał łbem. - Cały mokry, sam i chyba przeziębiony.
Przeziębiony? Sam? Mokry? Myśli przewijały mi się przez głowę, gdy upewniałam się, że dobrze zrozumiałam.
- Dziękuję za pomoc. Zaprowadzisz mnie do niego? Tylko poczekaj... -
przymknęłam oczy, i wyczułam roślinę, która mogłaby pomóc w
przeziębieniu. - Świetnie! To po drodze! Ruszajmy!
Zwierz skinął łbem, po czym odwrócił się i poprowadził mnie ścieżką.
***
Gdy nazrywałam już odpowiednie rośliny i mój kumpel jeleń zaprowadził
mnie do miejsca, gdzie ostatnio widział szczeniaka, podziękowałam mu za
pomoc, pożegnałam się i ruszyłam na poszukiwania.
Posłałam przed siebie myśli i niemal natychmiast wyczułam świadomość
malucha. Poszłam w stronę jego kryjówki, a gdy tylko się zbliżyłam,
zobaczyłam malutkiego szczeniaka, wciskającego się głębiej.
- Spokojnie, maleńki. Nie zrobię ci krzywdy. Chcę ci pomóc, wiesz? -
powiedziałam cicho, uspakajającym głosem. - Jestem Harris, a ty?
<Sad?>
sobota, 24 stycznia 2015
Nowa wadera - Harrison!
Powitajmy gromko nową członkinię naszej społeczności! Cieszę się szczerze, że do nas dołączyłaś i zaufałaś naszym priorytetom. Obiecuję Ci, że się nie zawiedziesz. A teraz już - baw się dobrze!
Harrison
Zielarka
autor: Sleepy Hollow
autor: Sleepy Hollow
Od Nyanne
Dni mijały, a ona wciąż siedziałam w lecznicy. Co jakiś czas
przychodziła Maemuki, by z nią posiedzieć i porozmawiać. Jedbak ona
odpowiadała lakoniczniym 'tak' lub 'nie', ewentualnie 'może', nie
zamierzając się otwierać.
Przysięgłam przed Jego mogiłą. Będę kochać tylko Jego.
Shogain jak się pojawił, tak znikł, a w lecznicy siedziała samotnie, czując się minimalnie lepiej. Bo chociaż chaotyczny wilk wyciągnął to, co przedtem w nią wepchał, jakieś czarne zaklęcie, to zakażenie nie ustawało. Rano i wieczorem przychodziła zaś Maddox, medyczka. Bez słowa zmieniała kroplówkę oraz opatrunek, podsuwała miskę jedzenia -którego nigdy nie zjadała- po czym wychodziła. Ot tak, bez słowa. Czasem jednak podchodziła doń, ruchem łapy nakazywała jej wyciągnąć przednią kończynę, po czym ludzką strzykawką aplikowała w jej krew antybiotyk. Więcej kontaktu brakło. Po cóż by jednak miała zwracać na resztę swiata, skoro prędzej czy później umrze?
[...] Każdego dnia jednak czuła się minimalnie lepiej. Codziennie nabierała odrobinę sił, a każdego dnia rana coraz mniej jej dokuczała.W końcu, dokładnie osiemnastego ranka jej pobytu w lecznicy, odwiedził ją ktoś. Tym ktosiem był nie kto inny, jak Alpha watahy- potężnie zbudowany acz równie zimny jak medyczka basior. W kilku słowach oznajmił jej, iż znajduje się na terenach Calme Loup, a także zaproponował jej członkowstwo. Zgodziła się. W głębi duszy przekonana była jednak że odejdzie za kilka dni... A poza tym zdecydowała się przyjąć posadę kucharza. Sama wówczas nie wiedziała, ile radości przyniesie jej ów zawód.
Co więcej, po uprzejmym pożegnaniu Alpha opuścił jaskinię, a pani medyk oznajmiła jej iż za dwa dni ma się stawić w celu kontroli. A co za tym idzie, uznała iż może już opuścić lecznicę.
- A mój łuk? Gdzie mój łuk?- spytała wówczas, siadając niezbyt elegancko na legowisku.
Maddox trwała chwilę w konsternacji, jakby zastanawiając się nad sensem tych słów, lecz po chwili przytaknęła cicho i wyszła za zaplecze. Po paru sekundach jednak wróciła, ściskając w jednej łapie moją torbę, a w drugiej ów łuk, kołczan ze strzałami i miecz.
Och. To przecież był Jego miecz.
Na tę myśl powstrzymała niechciane łzy, nie chcąc okazać słabości. Nie teraz, nie w tym miejscu. Toteż szybko się podniosła, a wziąwszy od wadery swój ekwipunek, czym prędzej opuściła pomieszczenie, rzucając na odchodnym ciche pożegnanie, nim tamta zauważy błyszczące w jej ślepiach łzy. Oddaliwszy się zaś kilkanaście metrów od swojego dotychczasowego miejsca pobytu, przerzuciła torbę wraz z łukiem przez ramię, podobnie jak broń, po czym pobiegła w kierunku lasu, by znaleźć sobie jakieś lokum. Wiedziała doskonale, iż musi je mieć, nie przystoi bowiem z niezagojoną raną wystawiać się przez całą dobę na różnorakie o tej porze roku warunki atmosferyczne. Nie było więc innego wyjścia, jak tylko jakąś niezamieszkaną jaskinię posiąść w posiadanie.
Z tego więc powodu ruszyła tam, gdzie powiódł ją instynkt, gdzieś gdzie będzie brakło pozostałych członków watahy, a jednocześnie gdzieś, gdzie będzie można spotkać inne zwierzęta. Wędrowała więc po teranach watahy, omijając w cieniu wszystkie napotkane wilki, a także podziwiając z ponurym optymizmem ożywającą, wiosenną przyrodę. Niezwykle zaintrygował ją fakt istnienia znaków drogowych, wskazujących kierunek dojścia do konkretnego miejsca. Niby zwykła, wbita pionowo tyczka z przybitymi deskami o zawężonym, jednym końcu, z nazwami wypisanymi czarną farbą, a jednak tak pomocne i cenne! Posiłkując się więc ów znakami, zapoznała się z terytorium i ostatecznie skierowała się w stronę tajemniczych jej jeszcze Seresów. Sama nazwa brzmiała zachęcająco.
[...] Z zachwytem w oczach ujrzała przed sobą mikroskopijnych rozmiarów łączkę, z wszystkich stron osloniętą lasem. Jedynie z wschodu na zachód płynął bystry strumień, niosący ze sobą młody narybek. Bez wątpienia oznaczało to, iż jesienią nastąpi w tym miejscu droga na tarło, jaką odbywają łososie. Porośnięte trawą, porostami oraz kwiatami pobliże prezentowało się cudownie na tle porośniętej mchem oraz grzybami jaskini. Prowadziła do niej kładka nad strumykiem, po lewej jego stronie widniał kolejny drogowskaz. Nyanne podeszła do niego i ze zdumieniem zauważyła, iż z napisów umieszczonych na drewnie wynika, iż stykają się tutaj aż cztery różne miejsca; Seresy, Zakątek Ciszy, Łąka Zabawy oraz Deer. Tym większe było jej zadowolenie, kiedy odkryła w środku jaskini jedną, dużąc izbę oraz wykute w granitowej skale schodyh, prowadzące zarówno w górę, jak i w dół. Gdyby tego było mało, na 'parterze' znajdował się kominek. Zgodnie więc osądziwszy o stuprocentowej pewności iż nikt tu nie zamieszkał, postanowiła w ów miejscu osiąść.
Mijały potem dni i tygodnie, a ona na dobre już się zadomowiła w swym wilczym domku. W głównej izbie widniał stół, blat oraz krzesła, wszystko to wykonane z kamienia bądź drewna W dodatku znalazło się miejsce, by umieścić osłonitą od reszty pomieszczenia spiżarnię. Co więcej, kominek robił teraz również za piec. Na niegdyś pustym pięterku stało teraz wsparte na drewnianej ramie łóżko o materacu wypchanym suchą trawą, a przykryte różnorakimi, skórami i kocami. Pod ów łożem zaś stał kufer, w którym skrywała broń wraz z płaszczem swoim oraz Kiliego, jaki jej po nim pozostał, kolczą koszulą oraz szalikiem i ogniście czerwoną czapką znalezioną w lesie. Dolny poziom jaskini zaś służyl jej za pracownię i samotnię w jednym, od tak, misz masz tego, co nie pasowało gdzie indziej. Jakby było tego mało, w każdym z ów trzech pomieszczeń ulokowany został pokaźny regał z książkami oraz palenisko.
Brnęła przez zarośla, by wypaść na Łąkę Zabawy. Rana już prawie się zabliźniła, lecz pozostała po niej wąska szczelina. Sączyła się z ów szpary krew i osocze, przyprawiając ją o niesamowite bóle. Wszystko zaczęło się kilka dni temu, kiedy dostała napadu. Rana otworzyła się i od tamtej pory nie zamykała, co strasznie jej przeszkadzało. Kroczywszy wśród skapujacej na ziemię mżawki, poczuła nagle okrutny ból brzucha. Opadła ciężko na ziemię, zwijając się z bólu. Nim jednak zdążyła wezwać pomoc, straciła przytomność, moknąc w deszczu.
Przysięgłam przed Jego mogiłą. Będę kochać tylko Jego.
Shogain jak się pojawił, tak znikł, a w lecznicy siedziała samotnie, czując się minimalnie lepiej. Bo chociaż chaotyczny wilk wyciągnął to, co przedtem w nią wepchał, jakieś czarne zaklęcie, to zakażenie nie ustawało. Rano i wieczorem przychodziła zaś Maddox, medyczka. Bez słowa zmieniała kroplówkę oraz opatrunek, podsuwała miskę jedzenia -którego nigdy nie zjadała- po czym wychodziła. Ot tak, bez słowa. Czasem jednak podchodziła doń, ruchem łapy nakazywała jej wyciągnąć przednią kończynę, po czym ludzką strzykawką aplikowała w jej krew antybiotyk. Więcej kontaktu brakło. Po cóż by jednak miała zwracać na resztę swiata, skoro prędzej czy później umrze?
[...] Każdego dnia jednak czuła się minimalnie lepiej. Codziennie nabierała odrobinę sił, a każdego dnia rana coraz mniej jej dokuczała.W końcu, dokładnie osiemnastego ranka jej pobytu w lecznicy, odwiedził ją ktoś. Tym ktosiem był nie kto inny, jak Alpha watahy- potężnie zbudowany acz równie zimny jak medyczka basior. W kilku słowach oznajmił jej, iż znajduje się na terenach Calme Loup, a także zaproponował jej członkowstwo. Zgodziła się. W głębi duszy przekonana była jednak że odejdzie za kilka dni... A poza tym zdecydowała się przyjąć posadę kucharza. Sama wówczas nie wiedziała, ile radości przyniesie jej ów zawód.
Co więcej, po uprzejmym pożegnaniu Alpha opuścił jaskinię, a pani medyk oznajmiła jej iż za dwa dni ma się stawić w celu kontroli. A co za tym idzie, uznała iż może już opuścić lecznicę.
- A mój łuk? Gdzie mój łuk?- spytała wówczas, siadając niezbyt elegancko na legowisku.
Maddox trwała chwilę w konsternacji, jakby zastanawiając się nad sensem tych słów, lecz po chwili przytaknęła cicho i wyszła za zaplecze. Po paru sekundach jednak wróciła, ściskając w jednej łapie moją torbę, a w drugiej ów łuk, kołczan ze strzałami i miecz.
Och. To przecież był Jego miecz.
Na tę myśl powstrzymała niechciane łzy, nie chcąc okazać słabości. Nie teraz, nie w tym miejscu. Toteż szybko się podniosła, a wziąwszy od wadery swój ekwipunek, czym prędzej opuściła pomieszczenie, rzucając na odchodnym ciche pożegnanie, nim tamta zauważy błyszczące w jej ślepiach łzy. Oddaliwszy się zaś kilkanaście metrów od swojego dotychczasowego miejsca pobytu, przerzuciła torbę wraz z łukiem przez ramię, podobnie jak broń, po czym pobiegła w kierunku lasu, by znaleźć sobie jakieś lokum. Wiedziała doskonale, iż musi je mieć, nie przystoi bowiem z niezagojoną raną wystawiać się przez całą dobę na różnorakie o tej porze roku warunki atmosferyczne. Nie było więc innego wyjścia, jak tylko jakąś niezamieszkaną jaskinię posiąść w posiadanie.
Z tego więc powodu ruszyła tam, gdzie powiódł ją instynkt, gdzieś gdzie będzie brakło pozostałych członków watahy, a jednocześnie gdzieś, gdzie będzie można spotkać inne zwierzęta. Wędrowała więc po teranach watahy, omijając w cieniu wszystkie napotkane wilki, a także podziwiając z ponurym optymizmem ożywającą, wiosenną przyrodę. Niezwykle zaintrygował ją fakt istnienia znaków drogowych, wskazujących kierunek dojścia do konkretnego miejsca. Niby zwykła, wbita pionowo tyczka z przybitymi deskami o zawężonym, jednym końcu, z nazwami wypisanymi czarną farbą, a jednak tak pomocne i cenne! Posiłkując się więc ów znakami, zapoznała się z terytorium i ostatecznie skierowała się w stronę tajemniczych jej jeszcze Seresów. Sama nazwa brzmiała zachęcająco.
[...] Z zachwytem w oczach ujrzała przed sobą mikroskopijnych rozmiarów łączkę, z wszystkich stron osloniętą lasem. Jedynie z wschodu na zachód płynął bystry strumień, niosący ze sobą młody narybek. Bez wątpienia oznaczało to, iż jesienią nastąpi w tym miejscu droga na tarło, jaką odbywają łososie. Porośnięte trawą, porostami oraz kwiatami pobliże prezentowało się cudownie na tle porośniętej mchem oraz grzybami jaskini. Prowadziła do niej kładka nad strumykiem, po lewej jego stronie widniał kolejny drogowskaz. Nyanne podeszła do niego i ze zdumieniem zauważyła, iż z napisów umieszczonych na drewnie wynika, iż stykają się tutaj aż cztery różne miejsca; Seresy, Zakątek Ciszy, Łąka Zabawy oraz Deer. Tym większe było jej zadowolenie, kiedy odkryła w środku jaskini jedną, dużąc izbę oraz wykute w granitowej skale schodyh, prowadzące zarówno w górę, jak i w dół. Gdyby tego było mało, na 'parterze' znajdował się kominek. Zgodnie więc osądziwszy o stuprocentowej pewności iż nikt tu nie zamieszkał, postanowiła w ów miejscu osiąść.
Mijały potem dni i tygodnie, a ona na dobre już się zadomowiła w swym wilczym domku. W głównej izbie widniał stół, blat oraz krzesła, wszystko to wykonane z kamienia bądź drewna W dodatku znalazło się miejsce, by umieścić osłonitą od reszty pomieszczenia spiżarnię. Co więcej, kominek robił teraz również za piec. Na niegdyś pustym pięterku stało teraz wsparte na drewnianej ramie łóżko o materacu wypchanym suchą trawą, a przykryte różnorakimi, skórami i kocami. Pod ów łożem zaś stał kufer, w którym skrywała broń wraz z płaszczem swoim oraz Kiliego, jaki jej po nim pozostał, kolczą koszulą oraz szalikiem i ogniście czerwoną czapką znalezioną w lesie. Dolny poziom jaskini zaś służyl jej za pracownię i samotnię w jednym, od tak, misz masz tego, co nie pasowało gdzie indziej. Jakby było tego mało, w każdym z ów trzech pomieszczeń ulokowany został pokaźny regał z książkami oraz palenisko.
Brnęła przez zarośla, by wypaść na Łąkę Zabawy. Rana już prawie się zabliźniła, lecz pozostała po niej wąska szczelina. Sączyła się z ów szpary krew i osocze, przyprawiając ją o niesamowite bóle. Wszystko zaczęło się kilka dni temu, kiedy dostała napadu. Rana otworzyła się i od tamtej pory nie zamykała, co strasznie jej przeszkadzało. Kroczywszy wśród skapujacej na ziemię mżawki, poczuła nagle okrutny ból brzucha. Opadła ciężko na ziemię, zwijając się z bólu. Nim jednak zdążyła wezwać pomoc, straciła przytomność, moknąc w deszczu.
<Oliver?>
piątek, 23 stycznia 2015
Od Sad'a
Szczenie powłócząc nogami zmierzało przed siebie, bez wyznaczonego celu.
Przez doliny, lasy, góry, szukając swej rodziny, powoli tracąc
nadzieję. Gasła wraz z żarem w oczach, powoli robiąc z niego puste
naczynie, nie posiadające duszy. Spał w ciasnych norach po lisach bądź
większych gryzoniach, jadł to, czym pogardziły inne drapieżniki, pił ze
strumieni, sam sobie opatrywał rany. Samodzielnością zdecydowanie mógł
się pochwalić, choć marniał z każdym dniem. Właśnie dotarł do jakiegoś
ładnego miejsca, w którym spokojnie mógł sobie odpocząć. Dość strome
skały porośnięte mchem i trawami prowadziły do strumienia, spływającego w
dół tych pięknych terenów. Zaczął powoli schodzić ze skał, niektóre
przeskakując. Niestety, los nie był zbyt łaskawy, a woda podmyła
niektóre kamienie czyniąc je śliskimi. Sad poślizgnął się i spadł, z
głośnym chlupotem wpadając do strumienia. Wyskoczył z niego i wytrzepał
się, obryzgując zimną wodą otoczenie. Upadek był dość fortunny i mimo
obolałej łapy oraz łba nic mu nie było. Napił się, jednak wtedy usłyszał
zmierzające w jego stronę wilki, które najwyraźniej nie miały dobrych
zamiarów. A może miały, tylko mały Sad już był tak przewrażliwiony, że
źle odebrał intencje zmierzających w jego stronę wilków? Na szczęście
nie zobaczyły szczenięcia, które czmychnęło w najbliższe zarośla,
kontynuując swą wędrówkę. Przebiegł przez łąkę, na której rosły brzozy i
ruszył dalej, do lasu który wydawał mu się bezpieczniejszy od otwartej
przestrzeni. Szkoda, że nie wiedział nic o Lusenie, do której właśnie
wkroczył. Mroczne drzewa od razu przeraziły go, sprawiając, że miał
wielką ochotę powrócić na wesołe tereny. Nie mógł jednak, musiał
odnaleźć swą rodzinę a cofając się niczego nie zastanie. Tak więc powoli
kroczył, skulony ze strachu, przez tajemniczy las. Z niewiadomych
przyczyn drzewa od dołu świeciły. Zaciekawiony wsadził nos pod jeden z
nich, ale zaraz tego pożałował. Poczuł, jak coś łapie go za nos i
rozciąga! Przed oczami przemknęło mu parę małych stworzeń i zaraz
zaczęły go ciągnąć za uszy i ogon. Z jego gardła wydobył się głośny
pisk. Sad wziął nogi za pas, uciekając gdzie pieprz rośnie, byle tylko
uwolnić się od tych dziwnych stworzeń. Udało mu się, a przynajmniej tak
przypuszczał gdy biegł po starym moście. Po raz kolejny dziś noga mu się
osunęła, a szczenię wylądowało w lodowatej wodzie. Gdyby tego było
mało, uderzył się w głowę i zemdlał.
Kiedy się obudził, nie był już w zimnej, głębokiej wodzie a płytkim strumieniu. To zupełnie inne miejsce, niż to, w którym się znajdował wcześniej. Tym razem drzewa nie były chude, młode i ciemne, tylko ogromne, tak grube, że pięć minut by musiał obiegać jedno, wysokie pięły się aż do słońca. Powoli wstał, otrzepując się i nagle... kich! I jeszcze raz! I jeszcze! Skichał się niewiarygodnie. Widocznie kiedy pływał w tej wodzie przeziębił się. Naprawdę źle się czuł, wszystko go bolało, było mu przeraźliwie zimno i ciągle kichał. Nie wyglądało to dobrze, nie ma co. W dodatku bardzo burczało mu w brzuchu, który domagał się choćby najmniejszej porcji jedzenia. Powoli szedł wzdłuż strumienia, ciągle wypatrując jak by tu się wspiąć na ten wielki, stworzony przez naturę most, który biegł nad jego głową. Nagle zobaczył na nim wielkiego jelenia, który powoli szedł sobie po nim. W wilczka wstąpiła nadzieja, że być może jedna osoba tutaj będzie mu przyjazna.
- Prze pana! - krzyknęło wilczysko, jednak jeleń nie odpowiedział. Jedynie zatrzymał się i spojrzał w dół, ale zaraz ruszył dalej. - Prze pana! Proszę poczekać! - krzyczał rozpaczliwie. Nagle znalazł wejście na pomost i od razu na nie wskoczył, pędząc za jeleniem. Ten nadal nie odpowiadał, ale Sad poczuł się w jego pobliżu bezpiecznie. Te wielkie kopyta wydawały się w stanie go obronić, tak samo jak poroże. Czy ktokolwiek zaatakuje szczenie w obecności takiego towarzysza?
- Gdzie pan idzie? - spytał zaciekawiony, już u jego boku. Jeleń tylko spojrzał na niego i dalej prowadził w nieznaną stronę. - B-bo ja się zgubiłem.
Cisza. W końcu Sad spuścił głowę i w milczeniu szedł przy jeleniu. Było mu milej w obecności kogoś tak dumnego i majestatycznego. Trudno stwierdzić, ile tak szli. Być może godzinę a być może dzień. W tym lesie nie było widać upływających pór dnia, gałęzie zasłaniały słońce i niebo. Tak więc wilczek obserwował jedynie ptaki latające nad jego pięknym porożem. Po jakimś czasie, wyszli z lasu. Jeleń zatrzymał się na krańcu, pokiwał łbem i zawrócił. Sad przypatrywał mu się zszokowany.
- Mam iść sam? - zdziwił się Sad, ale po chwili pokiwał głową - Dziękuję! - krzyknął jeszcze do jelenia. Przebrnął przez jakąś dziwną łąkę i wkroczył na inny, również zalesiony teren. Tym razem drzewa były normalnej wielkości, a sam wydawał się przyjaznym miejscem. Tak więc szczenie podążało lasem, ale znów musiały przerwać mu kroki. Schował się szybko w jakiejś norze, jednak niepewny czy przypadkiem nie został zauważony.
Kiedy się obudził, nie był już w zimnej, głębokiej wodzie a płytkim strumieniu. To zupełnie inne miejsce, niż to, w którym się znajdował wcześniej. Tym razem drzewa nie były chude, młode i ciemne, tylko ogromne, tak grube, że pięć minut by musiał obiegać jedno, wysokie pięły się aż do słońca. Powoli wstał, otrzepując się i nagle... kich! I jeszcze raz! I jeszcze! Skichał się niewiarygodnie. Widocznie kiedy pływał w tej wodzie przeziębił się. Naprawdę źle się czuł, wszystko go bolało, było mu przeraźliwie zimno i ciągle kichał. Nie wyglądało to dobrze, nie ma co. W dodatku bardzo burczało mu w brzuchu, który domagał się choćby najmniejszej porcji jedzenia. Powoli szedł wzdłuż strumienia, ciągle wypatrując jak by tu się wspiąć na ten wielki, stworzony przez naturę most, który biegł nad jego głową. Nagle zobaczył na nim wielkiego jelenia, który powoli szedł sobie po nim. W wilczka wstąpiła nadzieja, że być może jedna osoba tutaj będzie mu przyjazna.
- Prze pana! - krzyknęło wilczysko, jednak jeleń nie odpowiedział. Jedynie zatrzymał się i spojrzał w dół, ale zaraz ruszył dalej. - Prze pana! Proszę poczekać! - krzyczał rozpaczliwie. Nagle znalazł wejście na pomost i od razu na nie wskoczył, pędząc za jeleniem. Ten nadal nie odpowiadał, ale Sad poczuł się w jego pobliżu bezpiecznie. Te wielkie kopyta wydawały się w stanie go obronić, tak samo jak poroże. Czy ktokolwiek zaatakuje szczenie w obecności takiego towarzysza?
- Gdzie pan idzie? - spytał zaciekawiony, już u jego boku. Jeleń tylko spojrzał na niego i dalej prowadził w nieznaną stronę. - B-bo ja się zgubiłem.
Cisza. W końcu Sad spuścił głowę i w milczeniu szedł przy jeleniu. Było mu milej w obecności kogoś tak dumnego i majestatycznego. Trudno stwierdzić, ile tak szli. Być może godzinę a być może dzień. W tym lesie nie było widać upływających pór dnia, gałęzie zasłaniały słońce i niebo. Tak więc wilczek obserwował jedynie ptaki latające nad jego pięknym porożem. Po jakimś czasie, wyszli z lasu. Jeleń zatrzymał się na krańcu, pokiwał łbem i zawrócił. Sad przypatrywał mu się zszokowany.
- Mam iść sam? - zdziwił się Sad, ale po chwili pokiwał głową - Dziękuję! - krzyknął jeszcze do jelenia. Przebrnął przez jakąś dziwną łąkę i wkroczył na inny, również zalesiony teren. Tym razem drzewa były normalnej wielkości, a sam wydawał się przyjaznym miejscem. Tak więc szczenie podążało lasem, ale znów musiały przerwać mu kroki. Schował się szybko w jakiejś norze, jednak niepewny czy przypadkiem nie został zauważony.
(Ktoś?)
czwartek, 22 stycznia 2015
Od Nathana C.D Yaenn
- Oczywiście, że nie.- szepnął. Ostrożnym spojrzeniem obrzucił parę rosłych krasnoludów. Właśnie sprzeczali się o coś. Nie wiedział co było przedmiotem sporu i nie obchodziło go to zbytnio.- A więc prowadź.- zwrócił się ponownie do wadery.
Mrugnęła do niego porozumiewawczo i powoli, z brzuchem przy ziemi zniknęła w gęstwinie. Naśladując Ją również zniknął.
Sunęli tak przed siebie powoli, lecz miarowo, nie zatrzymywali się. Co jakiś czas Yaenn odwracała się za siebie, by upewnić się, że nikt nie podąża ich śladem. On tymczasem „skanował” teren używając zmysłu. Wsłuchiwał się w drgania ziemi, a gdy był już pewien, że są w bezpiecznej odległości od krasnoludów złapał Ją za ramię. Poczuł jak przez żyły wadery przebiega dreszcz zaskoczenia.
- Spokojnie.- powiedział z pełnym opanowaniem, jednak ton jego głosu był cichy.- Możemy iść normalnie. Nikogo nie ma w pobliżu.
- Jesteś pewien?- zapytała szeptem.
Jedynie skinął głową, co najwyraźniej Jej wystarczyło. Wyprostowała się i rozejrzała dookoła. On nasłuchiwał, na wypadek gdyby napastnicy zbliżyli się na tyle blisko by ich zauważyć, a co gorsza wyrządzić krzywdę.
- Już niedaleko.- rzuciła krótko i ruszyła biegiem. Dogonił ją.
~*~
- Chodź tutaj!- Yaenn wołała półgłosem do Nathana. Był kilka półek skalnych niżej od niej i stale doszukiwał się nowych impulsów w drganiu skał. Musieli bardziej uważać odkąd wyszli z lasu. Wtedy wyczuł grupkę nowych przeciwników zaledwie 500 metrów od nich. Było ich czterech, wszyscy uzbrojeni po zęby. Spojrzał na Nią, po czym wykonał kilka zgrabnych susów. Teraz znajdował się obok niej.
- Są blisko.- powiedział.- Musimy szybko znaleźć kryjówkę. W przeciwnym razie może zrobić się nieprzyjemnie.
- Patrz.- łapą wskazała na niewielki ubytek w skale. Prawdopodobnie było to wejście do pieczary.
Skinął głową. Kilka skoków i byli na miejscu. Prześliznęli się przez szczelinę. Ich oczom ukazała się jaskinia trochę większa niż Nate przypuszczał. Uśmiechnął się więc do siebie. I zeskoczył ze skałki niżej, by lepiej przyjrzeć się nowej lokacji. Było całkiem przytulnie. W sam raz.
- Co jeśli nas wytropią?- zapytała. Jej głos barwił lekki niepokój.
- Nie sądzę.- odparł w pełni spokoju.- Mówiłaś, że są zbyt niezgrabni by się tu dostać.
- Nie można jednak tego wykluczyć.- wadera również zeskoczyła ze skałki i podeszła do basiora.- Jeśli się tu dostaną to wąskie przejście na pewno nie będzie stanowić dla nich problemu.- wskazała na szczelinę, przez którą do jaskini wpływały ostatnie promienie zachodzącego słońca.
- Zaufaj mi, Yaenn.- rzucił i uderzył łapą w ziemię chyba najmocniej jak umiał. Dobiegł do nich dźwięk pękających kamieni. Trzaskiem spadały uderzając przy okazji w najróżniejsze przeszkody. Usłyszeli również kilka krasno ludzkich przekleństw.- Po prostu mi zaufaj.
Uderzywszy w ziemię wilk sprawił, że jedyna droga, którą można byłoby dostać się do ich kryjówki, została zniszczona.
- A jak masz zamiar się stąd wydostać?- zapytała, jakby trochę rozgniewana.
- Mówiłem, zaufaj mi.- uśmiechnął się doń tajemniczo.- Nie wiem, jak Ty, ale ja chcę się tu trochę rozejrzeć.
- To tylko jedno pomieszczenie. Raczej nie ma tu nic ciekawego.- mruknął obracając się wokół własnej osi.
- Tylko dla niewprawnego oka.- rzucił niewinnym tonem i uśmiechnął się figlarnie. Zarejestrował jedynie obrażone oblicze wadery zanim zniknął w otworzonym przez siebie przejściu.
Szedł teraz wąskim tunelem. Podziwiał błękitne kryształy, które rozświetlały ciemności i wskazywały drogę. Uwielbiał ten kolor, dlatego na pamiątkę ułamał fragment błyszczącego kryształu i schował.
Ścieżka kończyła się wpadając do wielkiej sali wykutej w ścianie. „Wiedziałem, że coś tu będzie”- pomyślał. Jej wysoki strop rozświetlały te same kryształy co w tunelu, tyle że te tutaj były zdecydowanie większe i jaśniejsze. W centrum pomieszczenia stało podwyższenie, a na nim księga. Bardzo stara księga. Postanowił podejść bliżej. Zorientował się, że podwyższenie otacza krąg. Zdobiły go setki, a nawet tysiące niewielkich run, które widział już kiedyś i które potrafił odczytać. Jednak tekst zapisany w kręgu był bardzo zawiły. Musiałby siedzieć tu całymi godzinami, by zrozumieć o co chodzi. Jego niezwykła ciekawość nie pozwalała mu zostawić tego miejsca.
- „Kto zazna wiedzy, ten zazna smutku”- zacytował słowa siostry na głos.- Yaenn… Powinna to zobaczyć.
<Yaenn?>
Mrugnęła do niego porozumiewawczo i powoli, z brzuchem przy ziemi zniknęła w gęstwinie. Naśladując Ją również zniknął.
Sunęli tak przed siebie powoli, lecz miarowo, nie zatrzymywali się. Co jakiś czas Yaenn odwracała się za siebie, by upewnić się, że nikt nie podąża ich śladem. On tymczasem „skanował” teren używając zmysłu. Wsłuchiwał się w drgania ziemi, a gdy był już pewien, że są w bezpiecznej odległości od krasnoludów złapał Ją za ramię. Poczuł jak przez żyły wadery przebiega dreszcz zaskoczenia.
- Spokojnie.- powiedział z pełnym opanowaniem, jednak ton jego głosu był cichy.- Możemy iść normalnie. Nikogo nie ma w pobliżu.
- Jesteś pewien?- zapytała szeptem.
Jedynie skinął głową, co najwyraźniej Jej wystarczyło. Wyprostowała się i rozejrzała dookoła. On nasłuchiwał, na wypadek gdyby napastnicy zbliżyli się na tyle blisko by ich zauważyć, a co gorsza wyrządzić krzywdę.
- Już niedaleko.- rzuciła krótko i ruszyła biegiem. Dogonił ją.
~*~
- Chodź tutaj!- Yaenn wołała półgłosem do Nathana. Był kilka półek skalnych niżej od niej i stale doszukiwał się nowych impulsów w drganiu skał. Musieli bardziej uważać odkąd wyszli z lasu. Wtedy wyczuł grupkę nowych przeciwników zaledwie 500 metrów od nich. Było ich czterech, wszyscy uzbrojeni po zęby. Spojrzał na Nią, po czym wykonał kilka zgrabnych susów. Teraz znajdował się obok niej.
- Są blisko.- powiedział.- Musimy szybko znaleźć kryjówkę. W przeciwnym razie może zrobić się nieprzyjemnie.
- Patrz.- łapą wskazała na niewielki ubytek w skale. Prawdopodobnie było to wejście do pieczary.
Skinął głową. Kilka skoków i byli na miejscu. Prześliznęli się przez szczelinę. Ich oczom ukazała się jaskinia trochę większa niż Nate przypuszczał. Uśmiechnął się więc do siebie. I zeskoczył ze skałki niżej, by lepiej przyjrzeć się nowej lokacji. Było całkiem przytulnie. W sam raz.
- Co jeśli nas wytropią?- zapytała. Jej głos barwił lekki niepokój.
- Nie sądzę.- odparł w pełni spokoju.- Mówiłaś, że są zbyt niezgrabni by się tu dostać.
- Nie można jednak tego wykluczyć.- wadera również zeskoczyła ze skałki i podeszła do basiora.- Jeśli się tu dostaną to wąskie przejście na pewno nie będzie stanowić dla nich problemu.- wskazała na szczelinę, przez którą do jaskini wpływały ostatnie promienie zachodzącego słońca.
- Zaufaj mi, Yaenn.- rzucił i uderzył łapą w ziemię chyba najmocniej jak umiał. Dobiegł do nich dźwięk pękających kamieni. Trzaskiem spadały uderzając przy okazji w najróżniejsze przeszkody. Usłyszeli również kilka krasno ludzkich przekleństw.- Po prostu mi zaufaj.
Uderzywszy w ziemię wilk sprawił, że jedyna droga, którą można byłoby dostać się do ich kryjówki, została zniszczona.
- A jak masz zamiar się stąd wydostać?- zapytała, jakby trochę rozgniewana.
- Mówiłem, zaufaj mi.- uśmiechnął się doń tajemniczo.- Nie wiem, jak Ty, ale ja chcę się tu trochę rozejrzeć.
- To tylko jedno pomieszczenie. Raczej nie ma tu nic ciekawego.- mruknął obracając się wokół własnej osi.
- Tylko dla niewprawnego oka.- rzucił niewinnym tonem i uśmiechnął się figlarnie. Zarejestrował jedynie obrażone oblicze wadery zanim zniknął w otworzonym przez siebie przejściu.
Szedł teraz wąskim tunelem. Podziwiał błękitne kryształy, które rozświetlały ciemności i wskazywały drogę. Uwielbiał ten kolor, dlatego na pamiątkę ułamał fragment błyszczącego kryształu i schował.
Ścieżka kończyła się wpadając do wielkiej sali wykutej w ścianie. „Wiedziałem, że coś tu będzie”- pomyślał. Jej wysoki strop rozświetlały te same kryształy co w tunelu, tyle że te tutaj były zdecydowanie większe i jaśniejsze. W centrum pomieszczenia stało podwyższenie, a na nim księga. Bardzo stara księga. Postanowił podejść bliżej. Zorientował się, że podwyższenie otacza krąg. Zdobiły go setki, a nawet tysiące niewielkich run, które widział już kiedyś i które potrafił odczytać. Jednak tekst zapisany w kręgu był bardzo zawiły. Musiałby siedzieć tu całymi godzinami, by zrozumieć o co chodzi. Jego niezwykła ciekawość nie pozwalała mu zostawić tego miejsca.
- „Kto zazna wiedzy, ten zazna smutku”- zacytował słowa siostry na głos.- Yaenn… Powinna to zobaczyć.
<Yaenn?>
środa, 21 stycznia 2015
Od Browna C.D Maemuki
Spojrzałem na nią, lekko zdumiony. Dość nieudolnie starała się udawać pogodę ducha i zakryć jakąś kartkę...
- Przechodziłem obok i stwierdziłem, że zajdę. A co? - machnąłem ogonem obojętnie.
- Eee nic. Tylko tak pytam - odparła i uśmiechnęła się do mnie.
Przez chwilę zastanawiałem się, co teraz powiedzieć... Cóż, jakoś tak się zamyśliłem i zapomniałem swojej "kwestii".
- Hm... Dasz się wyciągnąć na spacer? - zapytałem, przypomniawszy sobie. Nagle coś gdzieś ryknęło, a ja zamarłem, tak samo moja przyjaciółka. Chyba mogłem uznać, że się zaprzyjaźniliśmy, prawda? Znałem ją już dostatecznie długo, razem przybyliśmy do watahy...tak, to się już chyba zalicza do przyjaźni.
Nie miałem czasu, by dokładniej to rozkminiać, ponieważ coś mówiło mi, że powinienem coś z tym ryczącym czymś zrobić.
Nic nie mówiąc i nie sprawdzając nawet, czy Mae idzie za mną, pognałem w kierunku dziwnych odgłosów. Po chwili stałem już pyskiem w pysk ze smokiem. Biorąc pod uwagę, jakiego hałasu narobił, podejrzewałbym, że to wielka bestia. Ale gdzie tam! Był młody, ale pisklęciem bym go nie nazwał. Wyglądał na w pełni dojrzałego i wyrosłego osobnika - miał barwy maskujące, więc na tle drzew trudno byłoby go dostrzec. Tyle, że nie był na takowym tle, a na kamieniu.
Po chwili dojrzałem, że więzi go pułapka. A ryczy, ponieważ metalowe łańcuchy oplatały jego łapy i wżynały się w skórę.
~Hej, nie zrobię Ci krzywdy. Chcę Ci pomóc, mogę? - zapytałem.
- Daruj sobie umysłowe sztuczki, tylko mi pomóż! - krzyknął na głos smok i ryknął głośno. Aż ziemia zadrżała!
- Dobra, ale się nie ruszaj! - ostrzegłem, i przyzwałem moc natury. Trawa wystrzeliła w górę i zaczęła dobierać się do zawiasów przy okowach stworzenia. Męczyłem się z tym chwilę, a gdy już się udało, smok westchnął z zadowoleniem.
- Dzięki. Jestem Melchior - przedstawił się, a ja odparłem:
- Brown. Nie ma za co. Gdzie mieszkasz?
- Właściwie... To nigdzie - zmarkotniał. - A może bym mógł u ciebie!
- W sumie... Czemu nie? - uśmiechnąłem się.
<Mae? Napisz coś o Melchiorze :3>
- Przechodziłem obok i stwierdziłem, że zajdę. A co? - machnąłem ogonem obojętnie.
- Eee nic. Tylko tak pytam - odparła i uśmiechnęła się do mnie.
Przez chwilę zastanawiałem się, co teraz powiedzieć... Cóż, jakoś tak się zamyśliłem i zapomniałem swojej "kwestii".
- Hm... Dasz się wyciągnąć na spacer? - zapytałem, przypomniawszy sobie. Nagle coś gdzieś ryknęło, a ja zamarłem, tak samo moja przyjaciółka. Chyba mogłem uznać, że się zaprzyjaźniliśmy, prawda? Znałem ją już dostatecznie długo, razem przybyliśmy do watahy...tak, to się już chyba zalicza do przyjaźni.
Nie miałem czasu, by dokładniej to rozkminiać, ponieważ coś mówiło mi, że powinienem coś z tym ryczącym czymś zrobić.
Nic nie mówiąc i nie sprawdzając nawet, czy Mae idzie za mną, pognałem w kierunku dziwnych odgłosów. Po chwili stałem już pyskiem w pysk ze smokiem. Biorąc pod uwagę, jakiego hałasu narobił, podejrzewałbym, że to wielka bestia. Ale gdzie tam! Był młody, ale pisklęciem bym go nie nazwał. Wyglądał na w pełni dojrzałego i wyrosłego osobnika - miał barwy maskujące, więc na tle drzew trudno byłoby go dostrzec. Tyle, że nie był na takowym tle, a na kamieniu.
Po chwili dojrzałem, że więzi go pułapka. A ryczy, ponieważ metalowe łańcuchy oplatały jego łapy i wżynały się w skórę.
~Hej, nie zrobię Ci krzywdy. Chcę Ci pomóc, mogę? - zapytałem.
- Daruj sobie umysłowe sztuczki, tylko mi pomóż! - krzyknął na głos smok i ryknął głośno. Aż ziemia zadrżała!
- Dobra, ale się nie ruszaj! - ostrzegłem, i przyzwałem moc natury. Trawa wystrzeliła w górę i zaczęła dobierać się do zawiasów przy okowach stworzenia. Męczyłem się z tym chwilę, a gdy już się udało, smok westchnął z zadowoleniem.
- Dzięki. Jestem Melchior - przedstawił się, a ja odparłem:
- Brown. Nie ma za co. Gdzie mieszkasz?
- Właściwie... To nigdzie - zmarkotniał. - A może bym mógł u ciebie!
- W sumie... Czemu nie? - uśmiechnąłem się.
<Mae? Napisz coś o Melchiorze :3>
Od Noah C.D. Ally
Podpłynąłem do wadery, która spojrzała na mnie pytająco.
Z szerokim uśmiechem, chlusnąłem w jej kierunku wodą, przed którą uskoczyła w ostatnim momencie.
- Ej! Ja się tutaj suszę! - fuknęła.
- Ale i tak nadal jesteś mokra. - odpowiedziałem logicznie. Posłała mi spojrzenia pt. "serio?" - A właśnie. Sorry, ale nie przypominam, sobie twojego imienia... - zacząłem. Wywróciła oczami.
- Nawet o nie nie pytałeś, tylko usiłowałeś mnie utopić. - odpowiedziała.
Przycisnąłem uszy do czaszki i posłałem jej spojrzenie zbitego szczeniaczka.
- Przepraszam, teraz mi je zdradzisz..? - poprosiłem.
- Ally. - powiedziała z uśmiechem - A twoje imię..?
- Nie powiem. - wytknąłem język w jej kierunku, po czym zanurkowałem do tyłu.
Widząc jednak jej niezadowolone spojrzenie, wyskoczyłem z wody, otrzepałem się i potruchtałem w jej kierunku, wyżynając swoją chustkę.
- OK, OK... - usiadłem obok niej z chytrym uśmieszkiem i się przedstawiłem - Jestem Noah. - po czym spytałem - Co tak właściwie robisz w Lusenie..?
Z szerokim uśmiechem, chlusnąłem w jej kierunku wodą, przed którą uskoczyła w ostatnim momencie.
- Ej! Ja się tutaj suszę! - fuknęła.
- Ale i tak nadal jesteś mokra. - odpowiedziałem logicznie. Posłała mi spojrzenia pt. "serio?" - A właśnie. Sorry, ale nie przypominam, sobie twojego imienia... - zacząłem. Wywróciła oczami.
- Nawet o nie nie pytałeś, tylko usiłowałeś mnie utopić. - odpowiedziała.
Przycisnąłem uszy do czaszki i posłałem jej spojrzenie zbitego szczeniaczka.
- Przepraszam, teraz mi je zdradzisz..? - poprosiłem.
- Ally. - powiedziała z uśmiechem - A twoje imię..?
- Nie powiem. - wytknąłem język w jej kierunku, po czym zanurkowałem do tyłu.
Widząc jednak jej niezadowolone spojrzenie, wyskoczyłem z wody, otrzepałem się i potruchtałem w jej kierunku, wyżynając swoją chustkę.
- OK, OK... - usiadłem obok niej z chytrym uśmieszkiem i się przedstawiłem - Jestem Noah. - po czym spytałem - Co tak właściwie robisz w Lusenie..?
Ally? Przepraszam, że tak późno ;-; (i krótko)
Subskrybuj:
Posty (Atom)