piątek, 2 stycznia 2015

Nowa wadera - Cinder!

A oto nowa członkini Naszej społeczności. Cóż mogę powiedzieć? Bardzo się cieszę, że postanowiłaś tutaj dołączyć i mam nadzieję, że jak najdłużej z Nami zostaniesz. Wilczyca jest cudowna, urocza. Życzę Ci wszystkiego dobrego!
Cinder
Obrończyni Alph
autor: Green1000

Od Gustave'a C.D Corrin

Nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, dlaczego owa wadera tak bardzo mu się spodobała. Nie była to miłość, czy jakiekolwiek zadurzenie, nawet nie zakochanie. Trafnym określeniem byłaby fascynacja, gdzie basior miał szczerą nadzieję, iż Corrin również przypadł do gustu, w jakikolwiek z możliwych sposobów. Jej słowa były dla Niego na swój sposób pożywieniem, nie uzależnił się co prawda od Niej, ale czy nie jest to tylko kwestia czasu? Z minuty na minutę rozmawiało mu się z Nią coraz lepiej, nie okazywał już w stosunku do Niej takiego chłodu i obojętności, jak wcześniej. Nie był już arogancki, a na wierzch zaczęła wychodzić postawa Jego zmarłego już niestety ojca. Urok, jaki niewątpliwie posiadała w sobie wadera sprawił, że po zaledwie kilku godzinach w Jej obecności basior zdołał przynajmniej po części odzyskać radość życia. Nie czuł się już tak nie potrzebny i na nowo mógł bezsprzecznie stwierdzić, iż z niektórymi dalej można prowadzić interesującą, teraz już nie tak sztywną i kulturalną konwersację.
Rozmowa z Corrin nie była już zwykłą gadką, bez jakiegokolwiek znaczenia, a ożywioną dyskusją, gdzie wyraźnie można było zauważyć, iż coś zaczyna się dziać. Istotnie, gdy zbliżył się zarówno On, jak i Ona serce Gustave'a przez chwilę zaczęło bić szybciej, a na Jego pysku pojawił się delikatny uśmiech. Od dawna nie spędzał tak miło czasu w czyimś towarzystwie, toteż był niezmiernie uradowany, że mógł dostąpić tego zaszczytu. Spojrzał jeszcze raz w jej oczy, ta nie spuściła łba. Czy mogło to być oznaką jej szacunku, czy może tego, że powoli zdołała się do Niego przekonywać? Coś zaiskrzyło. Przynajmniej w Jego odczuciu.
- Nie mogę jednak dowiedzieć się, co dokładnie Pani sądzi na mój temat. Być może moja postawa jest na tyle arogancka, iż pomyślała Pani, że nie jestem godny przebywania w Pani towarzystwie. Z drugiej jednak strony śmiało mogę powiedzieć, iż jestem nieco bardziej dojrzały, niż reszta basiorów. Cóż, tak ukształtowała mnie przeszłość. - dodał, zbliżając się jeszcze nieco bliżej, jednak nie na tyle blisko, aby wadera pomyślała, że jest nachalny. - Zwrócić uwagę muszę jednak również na Pani postawę, tak indywidualną, odpowiedzialną. Można by rzec, że całkiem odmienną niż u wader, które do tego czasu spotkałem na swej drodze. - dodał, kłaniając się nie co. Górę wzięły emocje, które wydostały się na zewnątrz w postaci szczerego, nieco szerszego już uśmiechu.

<Corrin?>

Nowi członkowie - Grime & Oliver!

Powitajmy nowych członków Naszej społeczności. Cieszę się, że tak wspaniali pisarze jak Wy zdecydowaliście się złożyć zapis do Calme Loup. Mam nadzieję, że będziecie przeżywać tutaj naprawdę świetne chwile i razem z Nami się doskonale bawić!
Grime
Cichociemna
autor: Plushova.

Oliver
Magik
autor: Anika1911

Od Yaenn C.D. Nathana

Nie miała powodów by mu ufać. Nie znała go, był obcy i teoretycznie tylko sam Bóg wiedział czego można się po nim spodziewać. Dobrze zrobiła zachowując czujność - postąpiła według zasad, jakich zawsze jej uczono.
- Tak, pewnie - długo zwlekała z odpowiedzią i prawdę mówiąc wciąż nie była pewna, czy dokonała właściwego wyboru. Mimo wszystko nie drgnęła, kiedy basior wolnym, przemęczonym wręcz krokiem zbliżył się i siadł obok.
Po tamtych dwóch słowach zapanowała między nimi grobowa cisza, przerywana jedynie szumem wody i liści oraz nieco nerwowymi pokrzykiwaniami ptaków. W tamtej chwili wydawało się to nieistotne. Wrogość w każdym oddechu, ruchu, a nawet agresywnie napięte przez Yaenn mięśnie nie pozwalały na rozpoczęcie normalnej rozmowy.
Siedzieli tak, nie odzywając się do siebie ani słowem, aż wadera pierwsza zdecydowała się przełamać lody.
- Yaenn - szepnęła, spuszczając głowę. Sierść na jej karku z wolna opadła, przybierając układ taki, jaki zazwyczaj ma gdy wilczyca jest opanowana i neutralnie nastawiona.
Basior spojrzał na nią, przez pierwsze kilka sekund analizując co mogła mieć na myśli. Zrozumiawszy odwrócił łeb i utkwił wzrok w jakimś punkcie na przeciwległym brzegu.
- Nathan - odparł po chwili. Był wyraźnie zamyślony, szukał czegoś w pamięci, ale chyba nie mógł znaleźć. Wiedziała, że w takim momencie nie wolno przeszkadzać. Rozmowa to jedno, lecz szacunek dla czyichś wspomnień także wypada posiadać.
Było późne popołudnie. Czas płynął jednak tak szybko, iż kiedy oboje wreszcie zdecydowali wrócić do swoich schronień, panował już całkowity mrok. Wadera rozprostowawszy kości ziewnęła przeciągle i spojrzała na wciąż tkwiącego w tej samej pozycji basiora. Przemknęła jej przez głowę myśl wyrwania go z transu, aczkolwiek to także mogłoby zostać uznane za nieuprzejme.
- Miłej nocy - rzuciła na pożegnanie i skierowała się do swej groty. Nie przewidywała, że Nathan zdecyduje się podążać wydeptanymi przez nią śladami.
Przez kwadrans, leniwie i bez celu włócząc się po lesie nie wyczuła ani nie dosłyszała niczego niepokojącego. Nieświadomie zataczała koła pośród drzew, co jakiś czas zatrzymując się i spoglądając tęskno w niebo. Za czym tęskniła? Tego nie wie nikt. Dopiero gdy nieświadomie i gwałtownie obróciła łeb dojrzała za sobą znajomą postać. Nie zareagowała obnażeniem kłów, choć mogła.
- Coś się stało? - głos Yaenn jest przyciszony, jakby znalazła się w stanie głębokiej żałoby albo była do cna zmęczona szarą codziennością.
W momencie, gdy wilk szykował się do odpowiedzi, niebo przeszył niedźwiedzi ryk. Sytuacja wydawała się tym bardziej beznadziejna, że jego źródło było bliżej, niż wilczyca przypuszczała.

<Nathan?>

czwartek, 1 stycznia 2015

Od Inés C.D Ed'a

Szczerze mówiąc nie miałam humoru, ani chęci na opowiadanie swej historii basiorowi, którego poznałam parę chwil temu. Nawet jeżeli bym chciała, mój rozum mi na to nie pozwala. Wydaje mi się, że nie chciałby On słuchać o moich przeżyciach, a później udawać, że wszystko będzie dobrze, oraz że zawsze mogę mu się wypłakać w ramie. Bo tak nie będzie. Wolałam sobie po prostu oszczędzić kolejnego zawodu.
Zadziwiło mnie z jaką radością mówił On o swoim życiu, nawet jeżeli wspomniał o ów 'trudnym okresie'. Postanowiłam się jednak postarać choć trochę przed nim otworzyć. Wzięłam więc głęboki oddech i nadal wpatrzona w ziemie zaczęłam:
- Więc. Urodziłam się we Francji, a dalej nad moją historią wolę się nie rozwodzić... - westchnęłam, po chwili wzięłam kolejny oddech i ciągnęłam dalej. - Zainteresowań nie mam, nie rozmyślałam nigdy co mogłoby być moją pasją, nie miałam na to czasu.
Zauważyłam na twarzy basiora zmieszanie, widać był lekko zawiedziony moją 'fascynującą' opowieścią. Myślał pewnie, że moje życie będzie jakoś bardziej fascynujące. Zaśmiałam się pod nosem. Widać było, że nie był nigdy w tak ciężkim stanie psychicznym jak ja do tej pory. W sumie, dla niego to i lepiej. Nie życzę mu źle... Jednak wydaje mi się, że lepiej się z kimś rozmawia, jeżeli wie się co się przeżyło. Ja pomimo to wolałam zachować to na razie dla siebie i tylko dla siebie. Po co mieszać mu w głowie. Jest szczęśliwy, to widać. I niech taki pozostanie.

<Ed? Inés lekko niszczy atmosferę, jak zawsze...>

Nowa wadera - Maemuki!

I oto w progach zawitała nam kolejna postać, a jest nią Maemuki! Mam szczerą nadzieję, że odnajdziesz tu swoją pasję i będziesz odkrywała z każdym dniem nowe radości czerpiące się z tego bloga. Obyś spędziła tu wiele miłych chwil!
http://fc07.deviantart.net/fs71/i/2014/306/6/c/___eternal_flames____by_favetoni-d84zkda.png
   Meamuki
Sędzia
   autor: Lunza

Od Matthew

Słońce było już dawno na niebie, gdy przekroczyłem granicę lasu duchów. Było to moje ulubione miejsce w watasze. Tu mogłem naprawdę się uspokoić, wsłuchując się w tajemnicze szepty. Doszedłem do grobu jakiegoś wilka, gdy obok mnie coś się poruszyło. Nie oglądałem się, wiem, że ruch widzi się lepiej kątem oka. Szedłem dalej, udając, że nic nie widziałem, gdy nagle ktoś stanął za mną.
- Gdzie idziesz? - usłyszałem.

(Ktokolwiek?)