Nagle coś przerwało cudowne myśli wadery. Cała magia chwili dla niej zniknęła, choć nadal wpatrywała się w Gustave'a z utęsknieniem wręcz. Pojawiła się jedna myśl, która nie dała jej spokoju. Miała dziwne wrażenie, że ten oto cudowny basior zaraz zniknie, wręcz rozpłynie się w powietrzu. Czuła Jego oddech na swoim ciele, widziała, że się porusza. A jednak chciała Go dotknąć łapą, jakby upewnić się, że jest prawdziwy. Nie chodziło jej o to, że wzruszył ją tymi słowami, czy też była w nim zakochana. Nie. To było uczucie zupełnie jej nieznane, jakby owoc z zakazanego drzewa. Zadziwiał ją bezustannie, zmieniając swoje uczucia co kilka minut. Nie wiedziała, czego może się po Nim spodziewać, ani jak się zachować. Był nieprzenikniony, nieprzewidywalny. Wiedziała, że powinna się z tego stanu wycofać, jak najszybciej opuścić swoje marzenia. Było jednak coś tak nieopisanie silnego, co trzymało ją jakby w transie. Nie mogła przerwać powtarzania w głowie ostatniej kwestii Gustave'a. Cenił ją, chwalił. A to było tak niespodziewane, że aż zaprało jej dech w piersiach. Ucieszyła się na komplementy, nawet bardziej niż przystało. Spojrzała na Niego spod rzęs, ale natychmiast to przerwała. Co sobie wyobrażała? Głupstwo, zwykłe głupstwo. A jednak posłuchała swojego kusiciela, czyli własnego umysłu. Dotknęła jego przedramienia, a ten zadrżał, zdziwiony. Nie cofnął się jednak. Kiedy już odłożyła łapę, spojrzała na Niego przepraszająco.
- Przepraszam, ale musiałam uwierzyć, że jednak istniejesz.- może i te słowa zabrzmiały dziwnie, może wydobywały gdzieś z jej głębi, strasznie rozedrgane. Ale przynajmniej zaspokoiła swoje zmysły tym gestem. Nie chciała przerywać chwili, choć wszystko ciągnęło ją, by teraz spłonąć ze wstydu. Uciec jak najdalej, zapomnieć o tym dniu. Wszystko, byle tylko już nigdy nie napotkać na swej drodze tego dziwnego basiora. Nie stanowił dla niej zagrożenia, ale był po prostu inny. Najwidoczniej właśnie to sprawiało, że Corrin tak bardzo dała mu się odurzyć. Niby prosta zabawka, ale jednak instrukcja była bardzo długa.
<Gustave? Istniejesz?>
piątek, 2 stycznia 2015
Od Gale'a
Stawiałem łapy jedna za drugą. Dokładnie w obrany sobie wcześniej rytm, raz, dwa, raz, dwa... Podskakiwałem miarowo, każdy mięsień pracował, tworząc ze swym sąsiadem pewien rodzaj dobrze naoliwionej maszyny. Dziś byłem zadowolony ze zgrania własnego organizmu.
Para z uchylonej paszczy uchodziła dokładnie w czasie kiedy zimnej ziemi dotykała lewa przednia i prawa tylna łapa. Mżyło, krople deszczu obmywały z pyłu nabytego w poprzednich dniach moją sierść. Biegłem tak od paru godzin i zupełnie nic się nie zmieniało, nawet myśli zataczające koła wokół wspólnych dni spędzonych z waderą. Natarczywie atakowały mnie od paru miesięcy, byłem już za słaby na walkę z nimi. Nic nie mogłem poradzić, ich moc napierała na mnie ze zdwojoną siłą, strzępki podartej duszy powoli poddawały się temu, co z taką trudnością odpychałem od siebie. Stanowczo potrząsnąłem łbem, naiwnie wierząc w chwilę wytchnienia.
Swój niezawodny wzrok wbiłem w ścieżką przede mną. Teren powoli, acz odczuwalnie zaczął się obniżać, naturalnie przyjąłem to z ulgą. Twarde podłoże zamieniło się w ostre kamienie. Poduszki na łapach natrafiły na większego wroga, zwolniłem tępa, nie chcąc ich w żaden sposób zranić. Stalowe pazury pozostawiały w skale głębokie wyżłobienia, temu procesowi towarzyszył głuchy brzdęk, taki jak przy zderzaniu dwóch metalowych prętów. Opuściłem niżej łeb, zważając na miejsca, w których stawiam kroki. Poruszałem się znacznie wolniej, aczkolwiek to dodało mi swoistej elegancji. Każdy wilk, który widział tyle co ja, zasmakował tylu różnych kultur posiada specyficzny krok, sprężysty, choć niezbyt wyciągnięty. Widać w nim energię, chociaż równie dobrze można określić go jako mozolny i ospały. Tak, my jesteśmy stworzeniami kontrastów.
Tak oto mój umysł zataczał błędne koła. W sprytny sposób wodził mnie za nos, prędzej czy później kierując myśli na te konkretne tory. 'Gale, tym sposobem daleko nie zajdziesz.', głos odbijał się echem po mojej poobijanej czaszce. Zatrzymałem się, zaczerpując głęboki oddech. Dziś nic z tego nie będzie. Ponownie przegrywałem.
Pogoda, jakby była w stanie wyczytać emocje mną targające zmieniła się momentalnie. Zamiast lekkiej mżawki, świat zalała ulewa z prawdziwego zdarzenia. Wiatr zawodził, a ja stałem pośrodku wielkiej doliny, zupełnie bez określonego celu.
Skupiając się na magicznych zdolnościach, wprawiłem ziemię w ruch. Zatrzęsła się, dezorientując resztę mało zgranego stada. Ponownie uszedłem z życiem, nie tak łatwo jest się mnie pozbyć. Przeszedłem do nieśpiesznego truchtu. Dawno temu zdołałem przyzwyczaić się do bólu, toteż rana w boku nie robiła na mnie większego wrażenia. Po prostu szedłem dalej, nie obracając się za siebie, ucząc się na własnych błędach. Kocury nie stanowiły dla mnie już zagrożenia, dotyczyły przeszłości, a ona musiała odejść w zapomnienie.
- Och, Gale, gdyby to było takie proste. - szepnąłem do siebie samego, słowa zostały zniekształcone przez masywny kawał mięsa znajdujący się w mojej paszczy.
Głód nie był na tyle intensywny, ażeby zaprzestać marszu. Poruszałem się więc naprzód, wkraczając na nieznane mi dotąd tereny. Las gęstniał, pośród drzew iglastych pojawiały się nieliczne dęby. Te z każdym kolejnym metrem stawały się coraz okazalsze, niedługo potem to one zdecydowanie przeważały. Ostatnimi dniami przebywałem w jakiejś dolinie, na pewno. Natomiast teraz teren gwałtownie się podwyższał. Wzdrygnąłem się na samą myśl o dotarciu w jakieś pasmo górskie, wszystko, byleby nie szczyty... Wysokie szczyty. Podążałem za instynktem, który prowadził mnie już od paru miesięcy. Teraz znalazłem się przed dwoma drzewami, nie znałem ich, nigdy wcześniej nie widziałem ich na oczy. Niemniej, gałęzie obsypane zielonymi liśćmi łączyły się, tworząc nieprzeniknioną barierę dla słońca, deszczu, czy śniegu. W nikłych promieniach, strzelistych stropach słonecznych, zjawisko prezentowało się okazale. Przywodziło na myśl rajską bramę, jakby przejście do innego świata. U swych stóp, drzewa wykonały swoisty dywan z mchu, gdzieniegdzie pojawiały się na nim białe kwiaty - niezapominajki.
Wtem gałązka za mną zdradziła obecność żywej duszyczki. Moja reakcja była natychmiastowa, upuściłem jelenia na ściółkę, jednym zwinnym susem atakując intruza, jej barki przycisnąłem do ziemi, nachylając się nad lekko uchylonym z zaskoczenia pyskiem. To zdecydowanie była wadera.
- Jesteś... Na terenie mojej watahy - zdołała wykrztusić. Zmarszczyłem brwi.
I co z tego? Ty naruszasz moją przestrzeń prywatną, mam takie samo prawo do zabicia cię, jakie ty mnie. W dodatku, posiadłem niewątpliwą przewagę. Wadera była tu sama, a ja trzymałem ją w garści. Kłapnąłem ostrzegawczo zębami.
- Pokojowa rozmowa odpada? - spytała. Nie traci spokoju, patrzy mi prosto w oczy, a ja nie wiem jak zareagować. 'Bestia!' zakrzyknął głos w mojej głowie. Cofnąłem się o krok, puszczając ją wolno.
- Nie, wybacz. - przysiadłem na ogonie. - Wspomniałaś coś o terenach, jak rozumiem, należysz do watahy? - podchwyciłem, niby to obojętnie. Może wśród wilków znajdzie się Mad?
Para z uchylonej paszczy uchodziła dokładnie w czasie kiedy zimnej ziemi dotykała lewa przednia i prawa tylna łapa. Mżyło, krople deszczu obmywały z pyłu nabytego w poprzednich dniach moją sierść. Biegłem tak od paru godzin i zupełnie nic się nie zmieniało, nawet myśli zataczające koła wokół wspólnych dni spędzonych z waderą. Natarczywie atakowały mnie od paru miesięcy, byłem już za słaby na walkę z nimi. Nic nie mogłem poradzić, ich moc napierała na mnie ze zdwojoną siłą, strzępki podartej duszy powoli poddawały się temu, co z taką trudnością odpychałem od siebie. Stanowczo potrząsnąłem łbem, naiwnie wierząc w chwilę wytchnienia.
Swój niezawodny wzrok wbiłem w ścieżką przede mną. Teren powoli, acz odczuwalnie zaczął się obniżać, naturalnie przyjąłem to z ulgą. Twarde podłoże zamieniło się w ostre kamienie. Poduszki na łapach natrafiły na większego wroga, zwolniłem tępa, nie chcąc ich w żaden sposób zranić. Stalowe pazury pozostawiały w skale głębokie wyżłobienia, temu procesowi towarzyszył głuchy brzdęk, taki jak przy zderzaniu dwóch metalowych prętów. Opuściłem niżej łeb, zważając na miejsca, w których stawiam kroki. Poruszałem się znacznie wolniej, aczkolwiek to dodało mi swoistej elegancji. Każdy wilk, który widział tyle co ja, zasmakował tylu różnych kultur posiada specyficzny krok, sprężysty, choć niezbyt wyciągnięty. Widać w nim energię, chociaż równie dobrze można określić go jako mozolny i ospały. Tak, my jesteśmy stworzeniami kontrastów.
Tak oto mój umysł zataczał błędne koła. W sprytny sposób wodził mnie za nos, prędzej czy później kierując myśli na te konkretne tory. 'Gale, tym sposobem daleko nie zajdziesz.', głos odbijał się echem po mojej poobijanej czaszce. Zatrzymałem się, zaczerpując głęboki oddech. Dziś nic z tego nie będzie. Ponownie przegrywałem.
Pogoda, jakby była w stanie wyczytać emocje mną targające zmieniła się momentalnie. Zamiast lekkiej mżawki, świat zalała ulewa z prawdziwego zdarzenia. Wiatr zawodził, a ja stałem pośrodku wielkiej doliny, zupełnie bez określonego celu.
~*~
Z niezwykłą prędkością zbiegałem ze stromego zbocza. Za mną pędził co najmniej tuzin rozwścieczonych dzikich kotów-mutantów. W szczękach ściskałem ogromny udziec podkradzionego jelenia. Ściana lasu była już na wyciągnięcie łapy, kiedy jeden z odważniejszych osobników skoczył na moje plecy. Pazury wbił w moje boki, niestety nie zdążył pokazać w pełni na co go stać. Podskoczyłem na pół metra w górę, to zachwiało równowagą kocura. Jego lewa łapa gładko oderwała się ode mnie, prawa, obciążona większym ciężarem, przesunęła się w dół, pozostawiając w mojej skórze głębokie rozcięcie. Syknąłem zaaferowany zdarzeniem, to jednak nie pozwoliło mi stracić zimnej krwi. Na moim pysku pojawił się pierwszy cień rzucany przez bór. Przyśpieszyłem, za cel obierając sobie pokaźny konar jednej z pierwszych sosen. Obiłem się o niego, aczkolwiek nie raniąc własnego ciała. Napastnik odczepił się ode mnie, leżał na leśnej ściółce bez ruchu.Skupiając się na magicznych zdolnościach, wprawiłem ziemię w ruch. Zatrzęsła się, dezorientując resztę mało zgranego stada. Ponownie uszedłem z życiem, nie tak łatwo jest się mnie pozbyć. Przeszedłem do nieśpiesznego truchtu. Dawno temu zdołałem przyzwyczaić się do bólu, toteż rana w boku nie robiła na mnie większego wrażenia. Po prostu szedłem dalej, nie obracając się za siebie, ucząc się na własnych błędach. Kocury nie stanowiły dla mnie już zagrożenia, dotyczyły przeszłości, a ona musiała odejść w zapomnienie.
- Och, Gale, gdyby to było takie proste. - szepnąłem do siebie samego, słowa zostały zniekształcone przez masywny kawał mięsa znajdujący się w mojej paszczy.
Głód nie był na tyle intensywny, ażeby zaprzestać marszu. Poruszałem się więc naprzód, wkraczając na nieznane mi dotąd tereny. Las gęstniał, pośród drzew iglastych pojawiały się nieliczne dęby. Te z każdym kolejnym metrem stawały się coraz okazalsze, niedługo potem to one zdecydowanie przeważały. Ostatnimi dniami przebywałem w jakiejś dolinie, na pewno. Natomiast teraz teren gwałtownie się podwyższał. Wzdrygnąłem się na samą myśl o dotarciu w jakieś pasmo górskie, wszystko, byleby nie szczyty... Wysokie szczyty. Podążałem za instynktem, który prowadził mnie już od paru miesięcy. Teraz znalazłem się przed dwoma drzewami, nie znałem ich, nigdy wcześniej nie widziałem ich na oczy. Niemniej, gałęzie obsypane zielonymi liśćmi łączyły się, tworząc nieprzeniknioną barierę dla słońca, deszczu, czy śniegu. W nikłych promieniach, strzelistych stropach słonecznych, zjawisko prezentowało się okazale. Przywodziło na myśl rajską bramę, jakby przejście do innego świata. U swych stóp, drzewa wykonały swoisty dywan z mchu, gdzieniegdzie pojawiały się na nim białe kwiaty - niezapominajki.
Wtem gałązka za mną zdradziła obecność żywej duszyczki. Moja reakcja była natychmiastowa, upuściłem jelenia na ściółkę, jednym zwinnym susem atakując intruza, jej barki przycisnąłem do ziemi, nachylając się nad lekko uchylonym z zaskoczenia pyskiem. To zdecydowanie była wadera.
- Jesteś... Na terenie mojej watahy - zdołała wykrztusić. Zmarszczyłem brwi.
I co z tego? Ty naruszasz moją przestrzeń prywatną, mam takie samo prawo do zabicia cię, jakie ty mnie. W dodatku, posiadłem niewątpliwą przewagę. Wadera była tu sama, a ja trzymałem ją w garści. Kłapnąłem ostrzegawczo zębami.
- Pokojowa rozmowa odpada? - spytała. Nie traci spokoju, patrzy mi prosto w oczy, a ja nie wiem jak zareagować. 'Bestia!' zakrzyknął głos w mojej głowie. Cofnąłem się o krok, puszczając ją wolno.
- Nie, wybacz. - przysiadłem na ogonie. - Wspomniałaś coś o terenach, jak rozumiem, należysz do watahy? - podchwyciłem, niby to obojętnie. Może wśród wilków znajdzie się Mad?
<Yaenn?>
Nowy basior - Gale!
Niezmiernie się cieszę, że jesteś tutaj razem z Nami. Doskonale wiem, że świetnie piszesz, więc świetnie, że zasilisz Nasze szeregi. Życzę Ci mile spędzonych chwil na blogu i wyśmienitej zabawy w Naszym towarzystwie! Zostań z Nami jak najdłużej!
Gale
Sędzia
autor: morphine
Nowa wadera - Cinder!
A oto nowa członkini Naszej społeczności. Cóż mogę powiedzieć? Bardzo się cieszę, że postanowiłaś tutaj dołączyć i mam nadzieję, że jak najdłużej z Nami zostaniesz. Wilczyca jest cudowna, urocza. Życzę Ci wszystkiego dobrego!
Cinder
Obrończyni Alph
autor: Green1000
Od Gustave'a C.D Corrin
Nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, dlaczego owa wadera tak bardzo mu się spodobała. Nie była to miłość, czy jakiekolwiek zadurzenie, nawet nie zakochanie. Trafnym określeniem byłaby fascynacja, gdzie basior miał szczerą nadzieję, iż Corrin również przypadł do gustu, w jakikolwiek z możliwych sposobów. Jej słowa były dla Niego na swój sposób pożywieniem, nie uzależnił się co prawda od Niej, ale czy nie jest to tylko kwestia czasu? Z minuty na minutę rozmawiało mu się z Nią coraz lepiej, nie okazywał już w stosunku do Niej takiego chłodu i obojętności, jak wcześniej. Nie był już arogancki, a na wierzch zaczęła wychodzić postawa Jego zmarłego już niestety ojca. Urok, jaki niewątpliwie posiadała w sobie wadera sprawił, że po zaledwie kilku godzinach w Jej obecności basior zdołał przynajmniej po części odzyskać radość życia. Nie czuł się już tak nie potrzebny i na nowo mógł bezsprzecznie stwierdzić, iż z niektórymi dalej można prowadzić interesującą, teraz już nie tak sztywną i kulturalną konwersację.
Rozmowa z Corrin nie była już zwykłą gadką, bez jakiegokolwiek znaczenia, a ożywioną dyskusją, gdzie wyraźnie można było zauważyć, iż coś zaczyna się dziać. Istotnie, gdy zbliżył się zarówno On, jak i Ona serce Gustave'a przez chwilę zaczęło bić szybciej, a na Jego pysku pojawił się delikatny uśmiech. Od dawna nie spędzał tak miło czasu w czyimś towarzystwie, toteż był niezmiernie uradowany, że mógł dostąpić tego zaszczytu. Spojrzał jeszcze raz w jej oczy, ta nie spuściła łba. Czy mogło to być oznaką jej szacunku, czy może tego, że powoli zdołała się do Niego przekonywać? Coś zaiskrzyło. Przynajmniej w Jego odczuciu.
- Nie mogę jednak dowiedzieć się, co dokładnie Pani sądzi na mój temat. Być może moja postawa jest na tyle arogancka, iż pomyślała Pani, że nie jestem godny przebywania w Pani towarzystwie. Z drugiej jednak strony śmiało mogę powiedzieć, iż jestem nieco bardziej dojrzały, niż reszta basiorów. Cóż, tak ukształtowała mnie przeszłość. - dodał, zbliżając się jeszcze nieco bliżej, jednak nie na tyle blisko, aby wadera pomyślała, że jest nachalny. - Zwrócić uwagę muszę jednak również na Pani postawę, tak indywidualną, odpowiedzialną. Można by rzec, że całkiem odmienną niż u wader, które do tego czasu spotkałem na swej drodze. - dodał, kłaniając się nie co. Górę wzięły emocje, które wydostały się na zewnątrz w postaci szczerego, nieco szerszego już uśmiechu.
Rozmowa z Corrin nie była już zwykłą gadką, bez jakiegokolwiek znaczenia, a ożywioną dyskusją, gdzie wyraźnie można było zauważyć, iż coś zaczyna się dziać. Istotnie, gdy zbliżył się zarówno On, jak i Ona serce Gustave'a przez chwilę zaczęło bić szybciej, a na Jego pysku pojawił się delikatny uśmiech. Od dawna nie spędzał tak miło czasu w czyimś towarzystwie, toteż był niezmiernie uradowany, że mógł dostąpić tego zaszczytu. Spojrzał jeszcze raz w jej oczy, ta nie spuściła łba. Czy mogło to być oznaką jej szacunku, czy może tego, że powoli zdołała się do Niego przekonywać? Coś zaiskrzyło. Przynajmniej w Jego odczuciu.
- Nie mogę jednak dowiedzieć się, co dokładnie Pani sądzi na mój temat. Być może moja postawa jest na tyle arogancka, iż pomyślała Pani, że nie jestem godny przebywania w Pani towarzystwie. Z drugiej jednak strony śmiało mogę powiedzieć, iż jestem nieco bardziej dojrzały, niż reszta basiorów. Cóż, tak ukształtowała mnie przeszłość. - dodał, zbliżając się jeszcze nieco bliżej, jednak nie na tyle blisko, aby wadera pomyślała, że jest nachalny. - Zwrócić uwagę muszę jednak również na Pani postawę, tak indywidualną, odpowiedzialną. Można by rzec, że całkiem odmienną niż u wader, które do tego czasu spotkałem na swej drodze. - dodał, kłaniając się nie co. Górę wzięły emocje, które wydostały się na zewnątrz w postaci szczerego, nieco szerszego już uśmiechu.
<Corrin?>
Nowi członkowie - Grime & Oliver!
Powitajmy nowych członków Naszej społeczności. Cieszę się, że tak wspaniali pisarze jak Wy zdecydowaliście się złożyć zapis do Calme Loup. Mam nadzieję, że będziecie przeżywać tutaj naprawdę świetne chwile i razem z Nami się doskonale bawić!
Grime
Cichociemna
autor: Plushova.
Oliver
Magik
autor: Anika1911
Od Yaenn C.D. Nathana
Nie miała powodów by mu ufać. Nie znała go, był obcy i teoretycznie tylko sam Bóg wiedział czego można się po nim spodziewać. Dobrze zrobiła zachowując czujność - postąpiła według zasad, jakich zawsze jej uczono.
- Tak, pewnie - długo zwlekała z odpowiedzią i prawdę mówiąc wciąż nie była pewna, czy dokonała właściwego wyboru. Mimo wszystko nie drgnęła, kiedy basior wolnym, przemęczonym wręcz krokiem zbliżył się i siadł obok.
Po tamtych dwóch słowach zapanowała między nimi grobowa cisza, przerywana jedynie szumem wody i liści oraz nieco nerwowymi pokrzykiwaniami ptaków. W tamtej chwili wydawało się to nieistotne. Wrogość w każdym oddechu, ruchu, a nawet agresywnie napięte przez Yaenn mięśnie nie pozwalały na rozpoczęcie normalnej rozmowy.
Siedzieli tak, nie odzywając się do siebie ani słowem, aż wadera pierwsza zdecydowała się przełamać lody.
- Yaenn - szepnęła, spuszczając głowę. Sierść na jej karku z wolna opadła, przybierając układ taki, jaki zazwyczaj ma gdy wilczyca jest opanowana i neutralnie nastawiona.
Basior spojrzał na nią, przez pierwsze kilka sekund analizując co mogła mieć na myśli. Zrozumiawszy odwrócił łeb i utkwił wzrok w jakimś punkcie na przeciwległym brzegu.
- Nathan - odparł po chwili. Był wyraźnie zamyślony, szukał czegoś w pamięci, ale chyba nie mógł znaleźć. Wiedziała, że w takim momencie nie wolno przeszkadzać. Rozmowa to jedno, lecz szacunek dla czyichś wspomnień także wypada posiadać.
Było późne popołudnie. Czas płynął jednak tak szybko, iż kiedy oboje wreszcie zdecydowali wrócić do swoich schronień, panował już całkowity mrok. Wadera rozprostowawszy kości ziewnęła przeciągle i spojrzała na wciąż tkwiącego w tej samej pozycji basiora. Przemknęła jej przez głowę myśl wyrwania go z transu, aczkolwiek to także mogłoby zostać uznane za nieuprzejme.
- Miłej nocy - rzuciła na pożegnanie i skierowała się do swej groty. Nie przewidywała, że Nathan zdecyduje się podążać wydeptanymi przez nią śladami.
Przez kwadrans, leniwie i bez celu włócząc się po lesie nie wyczuła ani nie dosłyszała niczego niepokojącego. Nieświadomie zataczała koła pośród drzew, co jakiś czas zatrzymując się i spoglądając tęskno w niebo. Za czym tęskniła? Tego nie wie nikt. Dopiero gdy nieświadomie i gwałtownie obróciła łeb dojrzała za sobą znajomą postać. Nie zareagowała obnażeniem kłów, choć mogła.
- Coś się stało? - głos Yaenn jest przyciszony, jakby znalazła się w stanie głębokiej żałoby albo była do cna zmęczona szarą codziennością.
W momencie, gdy wilk szykował się do odpowiedzi, niebo przeszył niedźwiedzi ryk. Sytuacja wydawała się tym bardziej beznadziejna, że jego źródło było bliżej, niż wilczyca przypuszczała.
- Tak, pewnie - długo zwlekała z odpowiedzią i prawdę mówiąc wciąż nie była pewna, czy dokonała właściwego wyboru. Mimo wszystko nie drgnęła, kiedy basior wolnym, przemęczonym wręcz krokiem zbliżył się i siadł obok.
Po tamtych dwóch słowach zapanowała między nimi grobowa cisza, przerywana jedynie szumem wody i liści oraz nieco nerwowymi pokrzykiwaniami ptaków. W tamtej chwili wydawało się to nieistotne. Wrogość w każdym oddechu, ruchu, a nawet agresywnie napięte przez Yaenn mięśnie nie pozwalały na rozpoczęcie normalnej rozmowy.
Siedzieli tak, nie odzywając się do siebie ani słowem, aż wadera pierwsza zdecydowała się przełamać lody.
- Yaenn - szepnęła, spuszczając głowę. Sierść na jej karku z wolna opadła, przybierając układ taki, jaki zazwyczaj ma gdy wilczyca jest opanowana i neutralnie nastawiona.
Basior spojrzał na nią, przez pierwsze kilka sekund analizując co mogła mieć na myśli. Zrozumiawszy odwrócił łeb i utkwił wzrok w jakimś punkcie na przeciwległym brzegu.
- Nathan - odparł po chwili. Był wyraźnie zamyślony, szukał czegoś w pamięci, ale chyba nie mógł znaleźć. Wiedziała, że w takim momencie nie wolno przeszkadzać. Rozmowa to jedno, lecz szacunek dla czyichś wspomnień także wypada posiadać.
Było późne popołudnie. Czas płynął jednak tak szybko, iż kiedy oboje wreszcie zdecydowali wrócić do swoich schronień, panował już całkowity mrok. Wadera rozprostowawszy kości ziewnęła przeciągle i spojrzała na wciąż tkwiącego w tej samej pozycji basiora. Przemknęła jej przez głowę myśl wyrwania go z transu, aczkolwiek to także mogłoby zostać uznane za nieuprzejme.
- Miłej nocy - rzuciła na pożegnanie i skierowała się do swej groty. Nie przewidywała, że Nathan zdecyduje się podążać wydeptanymi przez nią śladami.
Przez kwadrans, leniwie i bez celu włócząc się po lesie nie wyczuła ani nie dosłyszała niczego niepokojącego. Nieświadomie zataczała koła pośród drzew, co jakiś czas zatrzymując się i spoglądając tęskno w niebo. Za czym tęskniła? Tego nie wie nikt. Dopiero gdy nieświadomie i gwałtownie obróciła łeb dojrzała za sobą znajomą postać. Nie zareagowała obnażeniem kłów, choć mogła.
- Coś się stało? - głos Yaenn jest przyciszony, jakby znalazła się w stanie głębokiej żałoby albo była do cna zmęczona szarą codziennością.
W momencie, gdy wilk szykował się do odpowiedzi, niebo przeszył niedźwiedzi ryk. Sytuacja wydawała się tym bardziej beznadziejna, że jego źródło było bliżej, niż wilczyca przypuszczała.
<Nathan?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)
