piątek, 2 stycznia 2015

Od Browna C.D Maemuki

Cóż, życie jest dość ciekawe w drodze. Można zobaczyć tyle ciekawych miejsc... Jednak odkąd Mia i Rou poszli swoją drogą, zrobiło się dziwnie... Jakoś tak nudno. Czułem się samotny, a co! Pomimo tej samotności nie dało się przegapić piękna wiosny. Ptaki śpiewały, uradowane końcem głodu. Zające przemykały mi przed nosem, jednak ich nie łapałem, o ile nie byłem naprawdę głodny. Jedynym, co nie dawało mi spokoju, były roztopy: gdzieniegdzie leżał jeszcze śnieg, a jeśli była to gałąź istniało ryzyko, że spadnie na mnie. A SERIO nie miałem ochoty na kąpiel. Było stanowczo za zimno.
Gdy tylko wyszedłem na mniej zadrzewiony odcinek lasu, słońce przyjemnie połaskotało mnie po grzbiecie. Westchnąłem cicho i przyspieszyłem kroku.
Nagle jednak coś wyczułem. Zesztywniałem i obejrzałem się za siebie. Tam nic nie było... Zaraz odnalazłem jednak źródło mojego niepokoju. Była to wadera, siedząca kilkanaście kroków ode mnie i podziwiająca otaczający nas krajobraz. Szybko, jednak ostrożnie, wszedłem w zarośla i zacząłem taksować potencjalnego przeciwnika wzrokiem.
Nie była zbyt.... No, wielka. Raczej szczupła, więc jej atrybutem jest zwinność. Nagle ona zaczęła rozglądać się i wszystko wskazywało na to, że mnie widzi.
- Nie chowaj się. I tak cię zauważyłam. - powiedziała.
Wyskoczyłem więc z mojego ukrycia, i zrobiłem pierwsze, co przyszło mi na myśl.
- Hej. Jestem Brown, a ty? - zapytałem przyjaźnie, machając ogonem.
- Maemuki - odparła.

<<Maemuki? MOJA WENA JEST NA GRZYBAACH!>>

Od Nathana C.D Yaenn

Odruchowo użył zmysłu. Wsłuchał się w drgania ziemi, wytężył wzrok. Jakieś 10 metrów dalej ogromny niedźwiedź stał na tylnych łapach i szukał tropu. Gdy go odnalazł, a był to niewątpliwie trop Yaenn i Nathana, rozpoczął dziką szarżę w ich stronę. Wyskoczył rozpędzony z zarośli.
Jednak basior był na to przygotowany. Zręcznie uniknął pierwszego ciosu olbrzymiej łapy zwierza. Znalazł się po jego drugiej stronie. Tymczasem napastnik przymierzał się by uderzyć w waderę. Nathan wiedział, że zadziorna Yaenn nie pozwoli mu się dopaść. Nie mylił się. Wykonała szybki unik i skontrowała atak. Dało mu to chwilę na zadanie ciosu. Skoczył i odbił się jeszcze od cielska misia. Będąc wysoko nad nim wykonał ruch, którym sprawił by ziemia pod jego łapami osunęła się i uwięziła go. Wylądował zgrabnie tuż obok wadery.
- Proponuję udać się w stronę rzeki.- powiedział patrząc jak wielki zwierz wije się i rzuca, by się oswobodzić.- On zaraz się uwolni, a w wodzie najprawdopodobniej zgubiłby nasz zapach.
Skinęła głową szepcząc coś pod nosem. Nie zwlekając dłużej ruszyli. Zwinnie przeskakiwali wszystkie przeszkody, które postawił przed nimi las. Czuli, że niedźwiedź zdążył się uwolnić i ruszył w pogoń, jednak nie widzieli go za swoimi plecami. Musiał być jeszcze daleko.
Znalazłszy się nad brzegiem rzeki zatarli ślady łap i wskoczyli do wody. A woda była wręcz lodowata. Nate skrzywił się nieco. Widział już ruch między drzewami.
- Nabierz powietrza.- rzucił tylko i pociągnął Yaenn za sobą, w ciemną toń wody. Korzystając z nocy, która uniemożliwiła napastnikowi dostrzeżenie ich, płynęli powoli, z nurtem. A gdy byli już poza zasięgiem wzroku, słuchu i węchu misia wypłynęli na powierzchnię. Wyszli z wody i chwilę ciężko oddychali.
Gdy ich oddechy powoli się ustabilizowały otrzepali wodę z futer. Siedzieli na brzegu w kompletnej ciszy. On nasłuchiwał, a Ona? Udała, że interesuje się mieszanką piachu i kamieni na brzegu.
- Nie ma go.- szepnął. Chciał powiedzieć, że są bezpieczni, ale uważał bezpieczeństwo za kłamstwo, iluzję, którą karmi się innych, chociaż wie się, że jest inaczej. Szczerze nienawidził tego terminu.- Jest daleko.- dodał.
Wadera odetchnęła z ulgą. Wstała i ruszyła powoli w głąb lasu. Zanim całkowicie zniknęła w cieniu gałęzi i liści odwróciła się jeszcze i skinęła głową w geście pożegnania. Odpowiedział tym samym.
Tym razem nie szedł już za Nią. Siedział dalej na brzegu i dumał. Co jakiś czas spoglądał w cieniutki sierp Księżyca w oddali. Ujął w dłoń kompas i spojrzał na igłę. Obracała się, by zaraz potem zmienić kierunek i od nowa krążyć. Magia gór, czy może proste zjawisko fizyczne? Skłaniał się raczej ku temu drugiemu. Uśmiechnął się mimowolnie. Wstał i przeskakując po mokrych kamieniach przedostał się na przeciwległy brzeg. Kierował się do swojej jaskini.

<Yaenn?>

Nowy basior - Brown!

Mam zaszczyt powitać kolejnego członka Calme Loup. Mam szczerą nadzieję, że zostaniesz z Nami jak najdłużej i w Naszym towarzystwie będziesz się wyśmienicie bawił. Spędzaj czas na wspólnym pisaniu opowiadań. Baw się dobrze!
Brown
Magik
autor: Bati20

Od Maemuki

Wokół mnie roztaczał się piękny, wiosenny las. Gałęzie drzew, rosnące wysoko ponad moją głową zaczęły pokrywać pierwsze liście. Wyglądały niewinnie jak nowonarodzone szczeniaki. Powoli rozwijały swoje delikatne struktury, chcąc jakby na siłę stać się dorosłe. Promienie słońce delikatnie je oświetlały co na wilgotnej ziemi, intensywnie pachnącej nawilżonym gruntem, tworzyło niesamowitą przeplatankę cienia i jasności. Wiatr delikatnie muskał korony drzew, a do szumu małych listków przyłączały się ptaki, na zmianę świergocząc i milknąc. Moje futro raz po raz czesała fala powietrza, tak lekko i ostrożnie, jakby bała się mnie skrzywdzić. Czułam się jak w niebie. Wszystko było piękne doskonałe i dobre. Dreszcze radości przeszywały moje łapy kiedy opuszki stąpały po przyjemnie miękkiej ziemi. Nagle, tuż przede mną, przekicał wystraszony króliczek. Chyba myślał że chcę go zjeść. Nic bardziej mylnego, nie mam w zwyczaju jedzenia mięsa. A przynajmniej króliczego mięsa. Za dużo puchatej sierści. Serce mi się kraja, kiedy widzę atakowanego króliczka. Przecież nic drapieżnikom nie zrobił. Chociaż z drugiej strony, na tym właśnie polega harmonia. Wszystko ma swoje miejsce i na tym miejscu zostać powinno...
Z zamyślenia i nieco może obsesyjnego podziwiania świata wyrwał mnie zapach czegoś, co nie było częścią krajobrazu, który podziwiałam. Właściwie to nie było coś, ale ktoś. I z analizy mojego nosa wynikało, że to basior. Przystanęłam i rozejrzałam się dookoła, wychwytując drobne dźwięki stąpania po ziemi oraz delikatny oddech. W pewnym momencie, jakby w oddali, jakieś oczy odbiły blask słonecznych promieni. Nie miałam wątpliwości, że przez swoją nieuwagę wstąpiłam na teren jakiejś watahy, a teraz jakiś basior analizuje czy jestem wrogiem czy nie.
- Nie chowaj się. I tak cię zauważyłam. - powiedziałam lekko, z uśmiechem na twarzy.

<Jakiś pan? :)>

Od Corrin C.D Gustave'a

Nagle coś przerwało cudowne myśli wadery. Cała magia chwili dla niej zniknęła, choć nadal wpatrywała się w Gustave'a z utęsknieniem wręcz. Pojawiła się jedna myśl, która nie dała jej spokoju. Miała dziwne wrażenie, że ten oto cudowny basior zaraz zniknie, wręcz rozpłynie się w powietrzu. Czuła Jego oddech na swoim ciele, widziała, że się porusza. A jednak chciała Go dotknąć łapą, jakby upewnić się, że jest prawdziwy. Nie chodziło jej o to, że wzruszył ją tymi słowami, czy też była w nim zakochana. Nie. To było uczucie zupełnie jej nieznane, jakby owoc z zakazanego drzewa. Zadziwiał ją bezustannie, zmieniając swoje uczucia co kilka minut. Nie wiedziała, czego może się po Nim spodziewać, ani jak się zachować. Był nieprzenikniony, nieprzewidywalny. Wiedziała, że powinna się z tego stanu wycofać, jak najszybciej opuścić swoje marzenia. Było jednak coś tak nieopisanie silnego, co trzymało ją jakby w transie. Nie mogła przerwać powtarzania w głowie ostatniej kwestii Gustave'a. Cenił ją, chwalił. A to było tak niespodziewane, że aż zaprało jej dech w piersiach. Ucieszyła się na komplementy, nawet bardziej niż przystało. Spojrzała na Niego spod rzęs, ale natychmiast to przerwała. Co sobie wyobrażała? Głupstwo, zwykłe głupstwo. A jednak posłuchała swojego kusiciela, czyli własnego umysłu. Dotknęła jego przedramienia, a ten zadrżał, zdziwiony. Nie cofnął się jednak. Kiedy już odłożyła łapę, spojrzała na Niego przepraszająco.
- Przepraszam, ale musiałam uwierzyć, że jednak istniejesz.- może i te słowa zabrzmiały dziwnie, może wydobywały gdzieś z jej głębi, strasznie rozedrgane. Ale przynajmniej zaspokoiła swoje zmysły tym gestem. Nie chciała przerywać chwili, choć wszystko ciągnęło ją, by teraz spłonąć ze wstydu. Uciec jak najdalej, zapomnieć o tym dniu. Wszystko, byle tylko już nigdy nie napotkać na swej drodze tego dziwnego basiora. Nie stanowił dla niej zagrożenia, ale był po prostu inny. Najwidoczniej właśnie to sprawiało, że Corrin tak bardzo dała mu się odurzyć. Niby prosta zabawka, ale jednak instrukcja była bardzo długa.

                                                               <Gustave? Istniejesz?>

Od Gale'a

Stawiałem łapy jedna za drugą. Dokładnie w obrany sobie wcześniej rytm, raz, dwa, raz, dwa... Podskakiwałem miarowo, każdy mięsień pracował, tworząc ze swym sąsiadem pewien rodzaj dobrze naoliwionej maszyny. Dziś byłem zadowolony ze zgrania własnego organizmu.
Para z uchylonej paszczy uchodziła dokładnie w czasie kiedy zimnej ziemi dotykała lewa przednia i prawa tylna łapa. Mżyło, krople deszczu obmywały z pyłu nabytego w poprzednich dniach moją sierść. Biegłem tak od paru godzin i zupełnie nic się nie zmieniało, nawet myśli zataczające koła wokół wspólnych dni spędzonych z waderą. Natarczywie atakowały mnie od paru miesięcy, byłem już za słaby na walkę z nimi. Nic nie mogłem poradzić, ich moc napierała na mnie ze zdwojoną siłą, strzępki podartej duszy powoli poddawały się temu, co z taką trudnością odpychałem od siebie. Stanowczo potrząsnąłem łbem, naiwnie wierząc w chwilę wytchnienia.
Swój niezawodny wzrok wbiłem w ścieżką przede mną. Teren powoli, acz odczuwalnie zaczął się obniżać, naturalnie przyjąłem to z ulgą. Twarde podłoże zamieniło się w ostre kamienie. Poduszki na łapach natrafiły na większego wroga, zwolniłem tępa, nie chcąc ich w żaden sposób zranić. Stalowe pazury pozostawiały w skale głębokie wyżłobienia, temu procesowi towarzyszył głuchy brzdęk, taki jak przy zderzaniu dwóch metalowych prętów. Opuściłem niżej łeb, zważając na miejsca, w których stawiam kroki. Poruszałem się znacznie wolniej, aczkolwiek to dodało mi swoistej elegancji. Każdy wilk, który widział tyle co ja, zasmakował tylu różnych kultur posiada specyficzny krok, sprężysty, choć niezbyt wyciągnięty. Widać w nim energię, chociaż równie dobrze można określić go jako mozolny i ospały. Tak, my jesteśmy stworzeniami kontrastów.
Tak oto mój umysł zataczał błędne koła. W sprytny sposób wodził mnie za nos, prędzej czy później kierując myśli na te konkretne tory. 'Gale, tym sposobem daleko nie zajdziesz.', głos odbijał się echem po mojej poobijanej czaszce. Zatrzymałem się, zaczerpując głęboki oddech. Dziś nic z tego nie będzie. Ponownie przegrywałem.
Pogoda, jakby była w stanie wyczytać emocje mną targające zmieniła się momentalnie. Zamiast lekkiej mżawki, świat zalała ulewa z prawdziwego zdarzenia. Wiatr zawodził, a ja stałem pośrodku wielkiej doliny, zupełnie bez określonego celu.
~*~
Z niezwykłą prędkością zbiegałem ze stromego zbocza. Za mną pędził co najmniej tuzin rozwścieczonych dzikich kotów-mutantów. W szczękach ściskałem ogromny udziec podkradzionego jelenia. Ściana lasu była już na wyciągnięcie łapy, kiedy jeden z odważniejszych osobników skoczył na moje plecy. Pazury wbił w moje boki, niestety nie zdążył pokazać w pełni na co go stać. Podskoczyłem na pół metra w górę, to zachwiało równowagą kocura. Jego lewa łapa gładko oderwała się ode mnie, prawa, obciążona większym ciężarem, przesunęła się w dół, pozostawiając w mojej skórze głębokie rozcięcie. Syknąłem zaaferowany zdarzeniem, to jednak nie pozwoliło mi stracić zimnej krwi. Na moim pysku pojawił się pierwszy cień rzucany przez bór. Przyśpieszyłem, za cel obierając sobie pokaźny konar jednej z pierwszych sosen. Obiłem się o niego, aczkolwiek nie raniąc własnego ciała. Napastnik odczepił się ode mnie, leżał na leśnej ściółce bez ruchu.
Skupiając się na magicznych zdolnościach, wprawiłem ziemię w ruch. Zatrzęsła się, dezorientując resztę mało zgranego stada. Ponownie uszedłem z życiem, nie tak łatwo jest się mnie pozbyć. Przeszedłem do nieśpiesznego truchtu. Dawno temu zdołałem przyzwyczaić się do bólu, toteż rana w boku nie robiła na mnie większego wrażenia. Po prostu szedłem dalej, nie obracając się za siebie, ucząc się na własnych błędach. Kocury nie stanowiły dla mnie już zagrożenia, dotyczyły przeszłości, a ona musiała odejść w zapomnienie.
- Och, Gale, gdyby to było takie proste. - szepnąłem do siebie samego, słowa zostały zniekształcone przez masywny kawał mięsa znajdujący się w mojej paszczy.
Głód nie był na tyle intensywny, ażeby zaprzestać marszu. Poruszałem się więc naprzód, wkraczając na nieznane mi dotąd tereny. Las gęstniał, pośród drzew iglastych pojawiały się nieliczne dęby. Te z każdym kolejnym metrem stawały się coraz okazalsze, niedługo potem to one zdecydowanie przeważały. Ostatnimi dniami przebywałem w jakiejś dolinie, na pewno. Natomiast teraz teren gwałtownie się podwyższał. Wzdrygnąłem się na samą myśl o dotarciu w jakieś pasmo górskie, wszystko, byleby nie szczyty... Wysokie szczyty. Podążałem za instynktem, który prowadził mnie już od paru miesięcy. Teraz znalazłem się przed dwoma drzewami, nie znałem ich, nigdy wcześniej nie widziałem ich na oczy. Niemniej, gałęzie obsypane zielonymi liśćmi łączyły się, tworząc nieprzeniknioną barierę dla słońca, deszczu, czy śniegu. W nikłych promieniach, strzelistych stropach słonecznych, zjawisko prezentowało się okazale. Przywodziło na myśl rajską bramę, jakby przejście do innego świata. U swych stóp, drzewa wykonały swoisty dywan z mchu, gdzieniegdzie pojawiały się na nim białe kwiaty - niezapominajki.
Wtem gałązka za mną zdradziła obecność żywej duszyczki. Moja reakcja była natychmiastowa, upuściłem jelenia na ściółkę, jednym zwinnym susem atakując intruza, jej barki przycisnąłem do ziemi, nachylając się nad lekko uchylonym z zaskoczenia pyskiem. To zdecydowanie była wadera.
- Jesteś... Na terenie mojej watahy - zdołała wykrztusić. Zmarszczyłem brwi.
I co z tego? Ty naruszasz moją przestrzeń prywatną, mam takie samo prawo do zabicia cię, jakie ty mnie. W dodatku, posiadłem niewątpliwą przewagę. Wadera była tu sama, a ja trzymałem ją w garści. Kłapnąłem ostrzegawczo zębami.
- Pokojowa rozmowa odpada? - spytała. Nie traci spokoju, patrzy mi prosto w oczy, a ja nie wiem jak zareagować. 'Bestia!' zakrzyknął głos w mojej głowie. Cofnąłem się o krok, puszczając ją wolno.
- Nie, wybacz. - przysiadłem na ogonie. - Wspomniałaś coś o terenach, jak rozumiem, należysz do watahy? - podchwyciłem, niby to obojętnie. Może wśród wilków znajdzie się Mad?

<Yaenn?>

Nowy basior - Gale!

Niezmiernie się cieszę, że jesteś tutaj razem z Nami. Doskonale wiem, że świetnie piszesz, więc świetnie, że zasilisz Nasze szeregi. Życzę Ci mile spędzonych chwil na blogu i wyśmienitej zabawy w Naszym towarzystwie! Zostań z Nami jak najdłużej!
Gale
Sędzia
autor: morphine