piątek, 23 stycznia 2015

Od Sad'a

Szczenie powłócząc nogami zmierzało przed siebie, bez wyznaczonego celu. Przez doliny, lasy, góry, szukając swej rodziny, powoli tracąc nadzieję. Gasła wraz z żarem w oczach, powoli robiąc z niego puste naczynie, nie posiadające duszy. Spał w ciasnych norach po lisach bądź większych gryzoniach, jadł to, czym pogardziły inne drapieżniki, pił ze strumieni, sam sobie opatrywał rany. Samodzielnością zdecydowanie mógł się pochwalić, choć marniał z każdym dniem. Właśnie dotarł do jakiegoś ładnego miejsca, w którym spokojnie mógł sobie odpocząć. Dość strome skały porośnięte mchem i trawami prowadziły do strumienia, spływającego w dół tych pięknych terenów. Zaczął powoli schodzić ze skał, niektóre przeskakując. Niestety, los nie był zbyt łaskawy, a woda podmyła niektóre kamienie czyniąc je śliskimi. Sad poślizgnął się i spadł, z głośnym chlupotem wpadając do strumienia. Wyskoczył z niego i wytrzepał się, obryzgując zimną wodą otoczenie. Upadek był dość fortunny i mimo obolałej łapy oraz łba nic mu nie było. Napił się, jednak wtedy usłyszał zmierzające w jego stronę wilki, które najwyraźniej nie miały dobrych zamiarów. A może miały, tylko mały Sad już był tak przewrażliwiony, że źle odebrał intencje zmierzających w jego stronę wilków? Na szczęście nie zobaczyły szczenięcia, które czmychnęło w najbliższe zarośla, kontynuując swą wędrówkę. Przebiegł przez łąkę, na której rosły brzozy i ruszył dalej, do lasu który wydawał mu się bezpieczniejszy od otwartej przestrzeni. Szkoda, że nie wiedział nic o Lusenie, do której właśnie wkroczył. Mroczne drzewa od razu przeraziły go, sprawiając, że miał wielką ochotę powrócić na wesołe tereny. Nie mógł jednak, musiał odnaleźć swą rodzinę a cofając się niczego nie zastanie. Tak więc powoli kroczył, skulony ze strachu, przez tajemniczy las. Z niewiadomych przyczyn drzewa od dołu świeciły. Zaciekawiony wsadził nos pod jeden z nich, ale zaraz tego pożałował. Poczuł, jak coś łapie go za nos i rozciąga! Przed oczami przemknęło mu parę małych stworzeń i zaraz zaczęły go ciągnąć za uszy i ogon. Z jego gardła wydobył się głośny pisk. Sad wziął nogi za pas, uciekając gdzie pieprz rośnie, byle tylko uwolnić się od tych dziwnych stworzeń. Udało mu się, a przynajmniej tak przypuszczał gdy biegł po starym moście. Po raz kolejny dziś noga mu się osunęła, a szczenię wylądowało w lodowatej wodzie. Gdyby tego było mało, uderzył się w głowę i zemdlał.
Kiedy się obudził, nie był już w zimnej, głębokiej wodzie a płytkim strumieniu. To zupełnie inne miejsce, niż to, w którym się znajdował wcześniej. Tym razem drzewa nie były chude, młode i ciemne, tylko ogromne, tak grube, że pięć minut by musiał obiegać jedno, wysokie pięły się aż do słońca. Powoli wstał, otrzepując się i nagle... kich! I jeszcze raz! I jeszcze! Skichał się niewiarygodnie. Widocznie kiedy pływał w tej wodzie przeziębił się. Naprawdę źle się czuł, wszystko go bolało, było mu przeraźliwie zimno i ciągle kichał. Nie wyglądało to dobrze, nie ma co. W dodatku bardzo burczało mu w brzuchu, który domagał się choćby najmniejszej porcji jedzenia. Powoli szedł wzdłuż strumienia, ciągle wypatrując jak by tu się wspiąć na ten wielki, stworzony przez naturę most, który biegł nad jego głową. Nagle zobaczył na nim wielkiego jelenia, który powoli szedł sobie po nim. W wilczka wstąpiła nadzieja, że być może jedna osoba tutaj będzie mu przyjazna.
- Prze pana! - krzyknęło wilczysko, jednak jeleń nie odpowiedział. Jedynie zatrzymał się i spojrzał w dół, ale zaraz ruszył dalej. - Prze pana! Proszę poczekać! - krzyczał rozpaczliwie. Nagle znalazł wejście na pomost i od razu na nie wskoczył, pędząc za jeleniem. Ten nadal nie odpowiadał, ale Sad poczuł się w jego pobliżu bezpiecznie. Te wielkie kopyta wydawały się w stanie go obronić, tak samo jak poroże. Czy ktokolwiek zaatakuje szczenie w obecności takiego towarzysza?
- Gdzie pan idzie? - spytał zaciekawiony, już u jego boku. Jeleń tylko spojrzał na niego i dalej prowadził w nieznaną stronę. - B-bo ja się zgubiłem.
Cisza. W końcu Sad spuścił głowę i w milczeniu szedł przy jeleniu. Było mu milej w obecności kogoś tak dumnego i majestatycznego. Trudno stwierdzić, ile tak szli. Być może godzinę a być może dzień. W tym lesie nie było widać upływających pór dnia, gałęzie zasłaniały słońce i niebo. Tak więc wilczek obserwował jedynie ptaki latające nad jego pięknym porożem. Po jakimś czasie, wyszli z lasu. Jeleń zatrzymał się na krańcu, pokiwał łbem i zawrócił. Sad przypatrywał mu się zszokowany.
- Mam iść sam? - zdziwił się Sad, ale po chwili pokiwał głową - Dziękuję! - krzyknął jeszcze do jelenia. Przebrnął przez jakąś dziwną łąkę i wkroczył na inny, również zalesiony teren. Tym razem drzewa były normalnej wielkości, a sam wydawał się przyjaznym miejscem. Tak więc szczenie podążało lasem, ale znów musiały przerwać mu kroki. Schował się szybko w jakiejś norze, jednak niepewny czy przypadkiem nie został zauważony.

(Ktoś?)

czwartek, 22 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

- Oczywiście, że nie.- szepnął. Ostrożnym spojrzeniem obrzucił parę rosłych krasnoludów. Właśnie sprzeczali się o coś. Nie wiedział co było przedmiotem sporu i nie obchodziło go to zbytnio.- A więc prowadź.- zwrócił się ponownie do wadery.
Mrugnęła do niego porozumiewawczo i powoli, z brzuchem przy ziemi zniknęła w gęstwinie. Naśladując Ją również zniknął.
Sunęli tak przed siebie powoli, lecz miarowo, nie zatrzymywali się. Co jakiś czas Yaenn odwracała się za siebie, by upewnić się, że nikt nie podąża ich śladem. On tymczasem „skanował” teren używając zmysłu. Wsłuchiwał się w drgania ziemi, a gdy był już pewien, że są w bezpiecznej odległości od krasnoludów złapał Ją za ramię. Poczuł jak przez żyły wadery przebiega dreszcz zaskoczenia.
- Spokojnie.- powiedział z pełnym opanowaniem, jednak ton jego głosu był cichy.- Możemy iść normalnie. Nikogo nie ma w pobliżu.
- Jesteś pewien?- zapytała szeptem.
Jedynie skinął głową, co najwyraźniej Jej wystarczyło. Wyprostowała się i rozejrzała dookoła. On nasłuchiwał, na wypadek gdyby napastnicy zbliżyli się na tyle blisko by ich zauważyć, a co gorsza wyrządzić krzywdę.
- Już niedaleko.- rzuciła krótko i ruszyła biegiem. Dogonił ją.
~*~
- Chodź tutaj!- Yaenn wołała półgłosem do Nathana. Był kilka półek skalnych niżej od niej i stale doszukiwał się nowych impulsów w drganiu skał. Musieli bardziej uważać odkąd wyszli z lasu. Wtedy wyczuł grupkę nowych przeciwników zaledwie 500 metrów od nich. Było ich czterech, wszyscy uzbrojeni po zęby. Spojrzał na Nią, po czym wykonał kilka zgrabnych susów. Teraz znajdował się obok niej.
- Są blisko.- powiedział.- Musimy szybko znaleźć kryjówkę. W przeciwnym razie może zrobić się nieprzyjemnie.
- Patrz.- łapą wskazała na niewielki ubytek w skale. Prawdopodobnie było to wejście do pieczary.
Skinął głową. Kilka skoków i byli na miejscu. Prześliznęli się przez szczelinę. Ich oczom ukazała się jaskinia trochę większa niż Nate przypuszczał. Uśmiechnął się więc do siebie. I zeskoczył ze skałki niżej, by lepiej przyjrzeć się nowej lokacji. Było całkiem przytulnie. W sam raz.
- Co jeśli nas wytropią?- zapytała. Jej głos barwił lekki niepokój.
- Nie sądzę.- odparł w pełni spokoju.- Mówiłaś, że są zbyt niezgrabni by się tu dostać.
- Nie można jednak tego wykluczyć.- wadera również zeskoczyła ze skałki i podeszła do basiora.- Jeśli się tu dostaną to wąskie przejście na pewno nie będzie stanowić dla nich problemu.- wskazała na szczelinę, przez którą do jaskini wpływały ostatnie promienie zachodzącego słońca.
- Zaufaj mi, Yaenn.- rzucił i uderzył łapą w ziemię chyba najmocniej jak umiał. Dobiegł do nich dźwięk pękających kamieni. Trzaskiem spadały uderzając przy okazji w najróżniejsze przeszkody. Usłyszeli również kilka krasno ludzkich przekleństw.- Po prostu mi zaufaj.
Uderzywszy w ziemię wilk sprawił, że jedyna droga, którą można byłoby dostać się do ich kryjówki, została zniszczona.
- A jak masz zamiar się stąd wydostać?- zapytała, jakby trochę rozgniewana.
- Mówiłem, zaufaj mi.- uśmiechnął się doń tajemniczo.- Nie wiem, jak Ty, ale ja chcę się tu trochę rozejrzeć.
- To tylko jedno pomieszczenie. Raczej nie ma tu nic ciekawego.- mruknął obracając się wokół własnej osi.
- Tylko dla niewprawnego oka.- rzucił niewinnym tonem i uśmiechnął się figlarnie. Zarejestrował jedynie obrażone oblicze wadery zanim zniknął w otworzonym przez siebie przejściu. 
Szedł teraz wąskim tunelem. Podziwiał błękitne kryształy, które rozświetlały ciemności i wskazywały drogę. Uwielbiał ten kolor, dlatego na pamiątkę ułamał fragment błyszczącego kryształu i schował.
Ścieżka kończyła się wpadając do wielkiej sali wykutej w ścianie. „Wiedziałem, że coś tu będzie”- pomyślał. Jej wysoki strop rozświetlały te same kryształy co w tunelu, tyle że te tutaj były zdecydowanie większe i jaśniejsze. W centrum pomieszczenia stało podwyższenie, a na nim księga. Bardzo stara księga. Postanowił podejść bliżej. Zorientował się, że podwyższenie otacza krąg. Zdobiły go setki, a nawet tysiące niewielkich run, które widział już kiedyś i które potrafił odczytać. Jednak tekst zapisany w kręgu był bardzo zawiły. Musiałby siedzieć tu całymi godzinami, by zrozumieć o co chodzi. Jego niezwykła ciekawość nie pozwalała mu zostawić tego miejsca.
- „Kto zazna wiedzy, ten zazna smutku”- zacytował słowa siostry na głos.- Yaenn… Powinna to zobaczyć.

                                                                 <Yaenn?>

środa, 21 stycznia 2015

Od Browna C.D Maemuki

Spojrzałem na nią, lekko zdumiony. Dość nieudolnie starała się udawać pogodę ducha i zakryć jakąś kartkę... 
- Przechodziłem obok i stwierdziłem, że zajdę. A co? - machnąłem ogonem obojętnie. 
- Eee nic. Tylko tak pytam - odparła i uśmiechnęła się do mnie. 
Przez chwilę zastanawiałem się, co teraz powiedzieć... Cóż, jakoś tak się zamyśliłem i zapomniałem swojej "kwestii".
- Hm... Dasz się wyciągnąć na spacer? - zapytałem, przypomniawszy sobie. Nagle coś gdzieś ryknęło, a ja zamarłem, tak samo moja przyjaciółka. Chyba mogłem uznać, że się zaprzyjaźniliśmy, prawda? Znałem ją już dostatecznie długo, razem przybyliśmy do watahy...tak, to się już chyba zalicza do przyjaźni.
Nie miałem czasu, by dokładniej to rozkminiać, ponieważ coś mówiło mi, że powinienem coś z tym ryczącym czymś zrobić.
Nic nie mówiąc i nie sprawdzając nawet, czy Mae idzie za mną, pognałem w kierunku dziwnych odgłosów. Po chwili stałem już pyskiem w pysk ze smokiem. Biorąc pod uwagę, jakiego hałasu narobił, podejrzewałbym, że to wielka bestia. Ale gdzie tam! Był młody, ale pisklęciem bym go nie nazwał. Wyglądał na w pełni dojrzałego i wyrosłego osobnika - miał barwy maskujące, więc na tle drzew trudno byłoby go dostrzec. Tyle, że nie był na takowym tle, a na kamieniu. 

Po chwili dojrzałem, że więzi go pułapka. A ryczy, ponieważ metalowe łańcuchy oplatały jego łapy i wżynały się w skórę. 
~Hej, nie zrobię Ci krzywdy. Chcę Ci pomóc, mogę? - zapytałem.
- Daruj sobie umysłowe sztuczki, tylko mi pomóż! - krzyknął na głos smok i ryknął głośno. Aż ziemia zadrżała! 
- Dobra, ale się nie ruszaj! - ostrzegłem, i przyzwałem moc natury. Trawa wystrzeliła w górę i zaczęła dobierać się do zawiasów przy okowach stworzenia. Męczyłem się z tym chwilę, a gdy już się udało, smok westchnął z zadowoleniem.
- Dzięki. Jestem Melchior - przedstawił się, a ja odparłem:
- Brown. Nie ma za co. Gdzie mieszkasz?
- Właściwie... To nigdzie - zmarkotniał. - A może bym mógł u ciebie!
- W sumie... Czemu nie? - uśmiechnąłem się.

                                                 <Mae? Napisz coś o Melchiorze :3>

Od Noah C.D. Ally

Podpłynąłem do wadery, która spojrzała na mnie pytająco.
Z szerokim uśmiechem, chlusnąłem w jej kierunku wodą, przed którą uskoczyła w ostatnim momencie.
- Ej! Ja się tutaj suszę! - fuknęła.
- Ale i tak nadal jesteś mokra. - odpowiedziałem logicznie. Posłała mi spojrzenia pt. "serio?" - A właśnie. Sorry, ale nie przypominam, sobie twojego imienia... - zacząłem. Wywróciła oczami.
- Nawet o nie nie pytałeś, tylko usiłowałeś mnie utopić. - odpowiedziała.
Przycisnąłem uszy do czaszki i posłałem jej spojrzenie zbitego szczeniaczka.
- Przepraszam, teraz mi je zdradzisz..? - poprosiłem.
- Ally. - powiedziała z uśmiechem - A twoje imię..?
- Nie powiem. - wytknąłem język w jej kierunku, po czym zanurkowałem do tyłu.
Widząc jednak jej niezadowolone spojrzenie, wyskoczyłem z wody, otrzepałem się i potruchtałem w jej kierunku, wyżynając swoją chustkę.
- OK, OK... - usiadłem obok niej z chytrym uśmieszkiem i się przedstawiłem - Jestem Noah. - po czym spytałem - Co tak właściwie robisz w Lusenie..?

Ally? Przepraszam, że tak późno ;-; (i krótko)

wtorek, 20 stycznia 2015

Od Inés CD. Jeff'a


Niby zapowiadało się na nic nie znaczącą, szybką rozmowę z obcym mi basiorem, a jednak skończyło się na ciekawym i rzeczywistym oprowadzaniu po terenach Calme Loup. Przypomniałam sobie dzięki temu te pierwsze dni tutaj. Przypomniałam sobie ten towarzyszący mi smutek, ten ból. Tą świadomość, że nie masz już dla kogo istnieć, że jesteś nikim.
Teraz jednak moje życie stało się inne, co prawda nadal wydawało mi się, iż nie mam tu przyjaciół, czy nawet kolegów, ale mogę powiedzieć, że mam rodzinę. Watahę, która zawsze wspomoże w trudnych chwilach, doradzi, naprowadzi na właściwą drogę.
Wracając myślami do oprowadzania przypomniałam sobie, że nie jestem tu sama i że mam ‘misje’ do spełnienia. W końcu słowo się rzekło.
Ruszyłam tam, gdzie tylko pomyślałam,że znajdę coś ciekawego, pięknego, zaskakującego. Opowiadając o tych miejscach ponownie przypominałam sobie te dni, kiedy to ja je poznawałam, kiedy ja jednak byłam zdana sama na siebie. Mówiąc o historii co niektórych miejsc zdałam sobie sprawę, że nigdy poważnie o nich nie myślałam… a powinnam, ponieważ to co o nich mówiłam, mi samej dało dużo do zrozumienia.
Zanim zdążyłam przedstawić basiorowi chociaż połowy terenów Calme Loup, niebo zrobiło się szare a po chwili padać zaczął deszcz. Duże, zimne krople spadające z nieba nie były spełnieniem marzeń, aczkolwiek były nawet całkiem ciekawą zmianą kierunku wydarzeń. W końcu ile można patrzeć na słońce. W dawniejszych dniach padał on tylko w nocy, ewentualnie wcześnie rano…
Moje przemyślenia na temat sączącej się z nieba wody przerwał nagły jej brak na moim grzbiecie. Obejrzałam się i zobaczyłam jak basior zasłania moje ciało jednym z pary wielkich, czarnych jak on sam skrzydeł. Lekko zarumieniona rozejrzałam się na około, aby rozpoznać gdzie jesteśmy w tym momencie. Na całe szczęście znajdowaliśmy się zaledwie kilkadziesiąt metrów od mojej jaskini.
- Yhh… nie trzeba. – zaczęłam cicho. – Nieopodal znajduje się moja jaskinia. Mogę zaproponować pobyt na czas deszczu?

<Jeff?>

Od Jeff'a C.D. Inés

Jak zwykle przechadzałem się po czyimś terenie. Zawsze chodzę tam, gdzie mnie nogi poniosą, a tym razem przywiodły mnie do pięknego miejsca wśród krzewów, malowanych w żywej zieleni, pośród których znajdowało się nieduże jezioro. Wyglądało uroczo otoczone przez żółte kaczeńce, wdzierające się gdzie niegdzie do wody.
Przez chwilę podziwiałem widok, ukryty w zaroślach, aż postanowiłem podejść bliżej wodopoju. W tym samym czasie zdołałem zauważyć, iż nie jestem sam, gdyż za wysoką trzciną stała młoda wadera. Nie obeszło mnie to i szedłem dalej w stronę wody. Musiała mnie dostrzec, bo już po chwili usłyszałem:
- Pomóc w czymś?
- Tak myślałem, że zapytasz – powiedziałem czarującym tonem, na co ta prychnęła – Więc jak mniemam, należysz do tutejszej watahy?
- Owszem – w jej głosie można było wyczuć lekką nieśmiałość i obojętność.
- Opowiedz mi trochę o niej – na moją prośbę odpowiedziała kiwnięciem głowy i ruszyła, dając mi znak, abym szedł za nią.
Wadera opisywała wszystkie miejsca, które aktualnie mijaliśmy. Zdawało się jakby dokładnie znała każdy, pojedynczy kamień na naszej drodze. Z początku myślałem, że jest mało rozmowna, lecz kiedy niemal jak poetka mówiła o otaczających nas terenach, czułem, że nawet gdybym zamknął oczy, dzięki jej opowieściom mógłbym w wyobraźni widzieć wszystko co było wokół mnie.
Pochłonięty słuchaniem, nawet nie zauważyłem, kiedy zebrały się nad nami ciemne chmury i zaczęło padać. Jako dobrze wychowany przez życie wilk, nie mogłem pozwolić, aby moja towarzyszka chroniła się przed kroplami deszczu na własną rękę. W myślach wypowiedziałem zaklęcie i rozwinąłem skrzydła, osłaniając nimi waderę.

<Inés?>

poniedziałek, 19 stycznia 2015

Od Inés

Kolejne ciche, nudne, nic nie znaczące dni zaczęły oblegać moje życie w całości. Chwilowy brak obowiązków oraz brak żywej duszy przy boku zaczął bardzo dawać mi się we znaki. Lecz co ja mogłam na to poradzić? Bez pardonu podchodzić do pierwszej lepszej niewinnej osóbki i palnąć coś w stylu
‘Hej! Zostaniemy przyjaciółmi?’? 
Pokazywałoby  to zwyczajny brak kultury z mojej strony.
Niestety moje życie nie należało do tych najprostszych, wręcz przeciwnie. Nie mało trzeba było się namęczyć, żeby coś osiągnąć, czegoś się nauczyć, kogoś poznać.  A co gorsza, teraz przychodzi mi to jeszcze ciężej niż za dawnych lat.
Dwie drogi. Tylko tyle potrafiłam sobie wyobrazić, te drogi wskazujące co się ze mną stanie, jak skończę swój, marny dotychczas żywot. Pierwsza pokazanie się w towarzystwie z lepszej strony i nauczenie się komunikacji z płcią przeciwną, co było moją słabą stroną… Druga zaś odpuszczenie sobie, przystania do samotnego, nudnego życia, pogodzenie się z faktem dokonanym, czyli umieraniem powoli, w samotności.

***

Kolejny spokojny dzień? Oczywiście, moje życie w końcu opiera się tylko na takich. Kilka tak zwanych przełamań polegało zaledwie na spotkaniu z dwóch poczciwych osóbek o miłych usposobieniu, krótkiej rozmowie i podążeniu w swoją stronę. W moich historiach nigdy nie odbyło się miłe zakończenie w postaci  ‘[…] I żyli długo i szczęśliwie.[…]’. Nie ta bajka. Nie ta księżniczka.
Poranny spacer? Kolejna codzienna codzienność, na którą byłam poniekąd skazana do końca życia. Tym razem jednak moje łapy poprowadziły mnie w nieznane dotąd miejsce. Wyglądało niespotykanie, jednak pięknie i niezwykle. Niechętnie, z powodu braku humoru, poniosło mnie nad pobliski wodopój. Nachyliwszy się usłyszałam ledwie dosłyszalny szelest, który jednak nie spłoszył mnie na tyle, by wykonać w tym momencie jakikolwiek ruch w ów stronę.
Kątem oka ujrzałam po swej lewej stronie kruczo-czarnego osobnika wolno stąpającego po zielonej trawie mokrej od porannego deszczu. Zauważył mnie już dawno, jednak nie dawał tego po sobie poznać. Postanowiłam nie pozostać dłużna.
- Pomóc w czymś? – na moim pysku pojawił się ledwie dostrzegalny chytry z lekka uśmieszek.

<Jeff?>