czwartek, 1 stycznia 2015

Od Edwyna C.D Yaenn

Słońce już pokazało swój wierzchołek, jednak jego światło nie wpadało do jaskini. Obudziły mnie świergoty ptaków. Na początku, gdy rozglądałem się po ciemnej jaskini, nie bardzo wiedziałem co się dzieje i gdzie jestem. Na szczęście w następnej sekundzie wszystko sobie przypomniałem.
Wyszedłem z nory. Niebo było fioletowe i czekało aż słońce w końcu się oderwie od ziemi i zagości na nim. Spojrzałem w górę. Na drzewie siedziała ta sama wilczyca, która wczoraj mnie tu zaprowadziła. Uniosłem jedną brew ze zdziwienia.
– Spałaś tu? – spytałem nie kryjąc zdziwienia.
– A czemu nie? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. – Przynajmniej zimna ziemia mnie nie budzi.
– Dzięki za wczoraj.
Tym razem to wilczyca spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
– No co? Tak się robi, no nie?
Skinęła głową. Wstała i sprawnie zeszła z drzewa.
– Jestem Yaenn – przedstawiła się.
– Edwyn – odparłem.

<Yaenn? ^-^>

Nowy basior - Shōgain!

Mam zaszczyt powitać kolejnego basiora w Calme Loup! Mam szczerą nadzieję, że zamierzasz zostać z Nami jak najdłużej i razem w Naszym gronie będziemy spędzali tutaj naprawdę miłe chwile. Wilka masz naprawdę cudownego, uwielbiam kolorowe. Baw się dobrze!
Shōgain
Lotnik
autor: Szwecja162

Od Corrin C.D Gustave'a

Pogrywanie z nim w tej trwającej wciąż rozmowie było dla wadery istotnie zajmujące, choć nadal starała się uważać na wszelkie jego zagrywki. Chciał się dowiedzieć więcej, niż ona była w stanie powiedzieć, dlatego zbijała go z tropu zmianami tematu. Właściwie to bawił ją taki układ wydarzeń, który mógł dla niej trwać w nieskończoność. Przekładała łapy w różne pozycje i odbierała całe piękno miejsca. Słysząc jednak pytanie swojego towarzysza musiała przerwać magiczne chwile absorbowania pełnego wiosennego słońca. Skinęła tylko powoli głową, ciesząc się, że Gustave będzie czymś zajęty. W tym czasie ona mogła nareszcie pobyć choć na chwilę w samotności, którą bardzo ceniła. Możliwym było, że basior czekał na jakieś słowa wypowiedziane w jego stronę, takich jednakże nie otrzymał, więc odszedł z niczym. Corrin ze spokojem przymknęła oczy, ale zaraz coś przysłoniło niebo i z samej ciekawości je otworzyła. Na szczęście były to wyłącznie chmury, niosące ze sobą możliwą mżawkę. Zaraz po tym chciała znów oddać się błogiemu odpoczynkowi, gdy zobaczyła Gustave'a biegnącego na pobliską polanę. Świetnie się poruszał w pełni swojego majestatu. Przypominał teraz bardziej posturą lwa niż wilka. Poruszał się szybko, chyba już widząc swój trop. Wadera otrząsnęła głową, przyłapując na tym, że nie może oderwać wzroku od tego widoku. Istotnie, był idealnym przywódcą. Z tą myślą odwróciła się na drugi bok i westchnęła. Wiedziała, że basior niechybnie zaraz wróci i przerwie jej błogie chwile. Nie był on jednak tak udręczający jak większość wilków, które tylko paplają co im ślina na język przyniesie. Był zupełnie inny, starannie dobierał słowa. Wzdrygnęła się, bo poczuła podmuch zimnego powietrza. Zignorowała go jednak szybko i pocieszała się każdą chwilą samotności. A potem poczuła pierwszą kroplę deszczu. Pomyślała, że przelotna mżawka nic jej nie zrobi i leżała tak dalej. Niestety rozpadało się nie na żarty i niepocieszona musiała iść w kierunku do którego zmierzał niedawno Gustave. Biegła najszybciej jak mogła, uciekając przed ulewą. Nie lubiła takiej paskudnej pogody i najchętniej by się gdzieś schowała. Ciekawość jednak wzięła górę i wadera kierowała się przez instynktownie na przód, szukając zamglonym wzrokiem Alphy.

                                                            <Gustave? Wiem, krótkie>

Od Inés C.D Ed'a

Strach, czy raczej zwyczajna nieufność przed światem. Któreś z nich towarzyszyły praktycznie przez całe życie. Kto wie... może kiedyś ich się pozbędę, a może zostaną ze mną do końca moich dni.
Nie wiedziałam co myślą o mnie inni, przez co sama nie wiedziałam co o sobie sądzić. Głupi, naiwny cykor, który nie umie nawet stanąć z drugim wilkiem twarzą w twarz? Szczerze mówiąc, sama siebie bym tak nazwała, nie będę kłamać. Boje się wszystkiego i wszystkich dookoła...

***

Basior. Chyba niegroźny, o nawet miłym głosie. Niby co mi szkodzi zawiązać kontakt wzrokowy, przedstawić się, może nawet polubić ów osobnika. Teoretycznie nic, ale w praktyce to wygląda o wiele mniej różowo... Przynajmniej w moim przypadku.
Zapewnił mnie, że nic mi nie zrobi, jednakże życie nauczyło mnie, iż nie można ufać dopiero co spotkanym osobą. Nawet jeżeli wydają się tego godni.
- Kim jesteś? - zapytałam cicho, gdyby basior nie był w odległości około metra czy dwóch ode mnie to na sto procent nie miałby szans usłyszeć ów pytania.
- Domyślam się, że kiedy odpowiem 'wilkiem' to ta odpowiedź niezbyt cię zadowoli, prawda? -osobnik zaśmiał się lekko dla rozluźnienia atmosfery. Chciałam pójść w jego ślady, jednak coś w mej podświadomości mi na to nie pozwalało. Cholerna nieufność. - Mówią mi Ed. Pokaż się. Nie musisz się mnie bać, nic ci przecież nie zrobię. - podjął ponownie temat mojego ukazania się Mu.
'Co robić? Co robić? Rusz się idiotko! Nie będziesz chyba stać cały dzień jak kołek!'
Powoli wyszłam z ciemnego kąta, aby basior mógł zobaczyć mnie w całości. Ja również postanowiłam mu się lepiej przyjrzeć. Przypominał on z lekka lisa, jednak było w nim coś co go od nich odróżniało...
- Inés. - mruknęłam.
- Hm?
- Jestem Inés. - starałam się z unieść kącik pyska, aby utworzyć coś na wzór uśmiechu. Czy wyszło? Niech on sam oceni...

<Ed? ^^>

Od Yaenn C.D. Nathana

Spode łba błysnęła para bystrych, elektryzujących oczu. W parę chwil zbadała obcego, po czym ponownie zniknęła, gdy wadera odwróciła głowę. Siedziała tak dwie sekundy, po czym wykonywała gwałtowny zwrot i jednym, potężnym susem znalazła się przed basiorem. Spoglądał na nią z ignorancją w oczach, co tylko bardziej wzburzało gorącą już krew. Jej wzrok utkwił jednak w kompasie, luźno zwisającym na eleganckim rzemyku.
- W tych stronach kompas ci się nie przyda - przysiadła, nieco uspokojona. Czuła swoją przewagę nad nieznajomym, głównie przez to, że przewyższała go wzrostem o dobre kilka centymetrów. Zdołała do tego przywyknąć, choć niekiedy sama dziwiła się, iż poniektóre samce mogą być tak drobne, a ona tak wielka. Nieznajomy nie odpowiedział ani słowem, to też zdecydowała się tłumaczyć dalej. - Jesteś w górach, które pośród tutejszych wilków znane są ze swej niezwykłości i magiczności. W otaczających cię skałach znajduje się materiał zaburzający działanie tego cacka, które nosisz na szyi.
Mierzył ją drapieżnymi ślepiami, wciąż trzymając pysk na kłódkę. Kto wie, może jeszcze chwila i rzuci się na nią z zamiarem przecięcia tętnicy.
- Owszem, spożytkujesz go, lecz jako ozdobę - mruknęła, oplatając się nienaturalnie długim i puszystym ogonem. Nie pozostała jednak w takiej pozycji zbyt długo. W ciągu niespełna minuty ta bezowocna rozmowa okazała się być nader nużąca. Pokręciła głową i zgrabnym truchtem oddaliła się do ściany, tworzonej przez rosnące gęsto świerki. - Jeśli chcesz bezpiecznie przemierzać te tereny, to radzę ci powiadomić alfę o twojej obecności. - rzuciła na odchodne i znikła pośród chaszczy.
Yaenn poruszała się w leśnym środowisku bez większych problemów. Nie było dla niej wyzwaniem przedarcie się przez utkaną z krzewów zasłonę, zbadanie terenu z najwyższych gałęzi drzew czy odnalezienie pod warstwą liści, zalegających tu od jesieni, tropów zwierząt.
Właśnie w momencie, gdy dzielnie biegła, pokonując powalone pierwszymi wiosennymi burzami drzewa, natknęła się na wygniecioną w miękkiej ziemi racicę. Racicę łani. Dużej i silnej, jak mogła wywnioskować z głębokości tropu. Była wystraszona. Biegła na oślep, stawiając nierówno kończyny i co jakiś czas starając uderzyć tylnymi nogami coś, co ją goniło. Wadera szła za kolejnymi śladami, natrafiając również na plamki zaschniętej krwi, zalegające na liściach. Stopniowo zwiększała tempo pogoni, aż w końcu mogła być już w stu procentach pewna.
Nad rzeką, tuż przy drugi brzegu, leżała wycieńczona sarna. Połowa jej ciała leżała na suchym lądzie, połowę zaś obmywał łagodny nurt wody. Długa i głęboka na jakieś dwa centymetry rana pokrywała jej łopatkę. Zwierzę konało w męczarniach, nie mając szans na przeżycie. Była zbyt wyczerpana i stara, by móc walczyć jak jej młode towarzyszki. Odłączywszy się od stada natrafiła na zgraję wilków, która doszczętnie ją poraniła. Mimo tego, iż udało się jej umknąć, miała zapewnioną śmierć.
Yaenn przepłynęła na drugi brzeg. Zapach drapieżnika poruszył daniela, gdyż resztkami sił próbował stanąć na własnych nogach. Bez efektu. Wilczyca podeszła, zajrzała łagodnie w przerażone oczy zwierzęcia. Łapą zakryła jej ślepie, z uzbieranej w swym ciele czarnej materii utworzyła sztylet, a następnie szybko dobiła łanię, by zakończyć jej cierpienia.
Pomimo bycia wilkiem i żywienia się właśnie takimi stworzeniami, to coś w jej sercu zawsze kłuło ją, gdy przychodziło polowanie i moment zakończenia życia niewinnej istocie. Zawsze wzbierał się w niej żal widząc choćby zająca, któremu bestialsko przedłużano męki.
Zabrała się jednak do posiłku. Zabicie bez potrzeby jest jeszcze gorsze, niż samo zabicie.
Nie było jej niestety dane najeść się w spokoju. Po przeciwnym brzegu w dziennym świetle rysowała się sylwetka napotkanego wcześniej wilka. Przed paroma godzinami była miła, lecz teraz, w prawdopodobnym obliczu pojedynku, nie mogła okazać łagodności. Obnażyła więc kły, zjeżyła sierść na karku i warknęła ostrzegawczo w stronę basiora.

<Nathan? c:>

Od Ed'a

No cóż, zrobić... dołączyłem tu. Błąd czy najlepsza decyzja w życiu? Okaże się. Mieszkańcy tego miejsca wydawali się być dość przyjaźni. Albo to taka maska, by przyciągać nowych, albo naprawdę byli szczerzy i mili. Jak tylko bardziej ich poznam to ocenię. Póki co nie będę wystawiał żadnej opinii.
Dreptałem po topniejącym już śniegu. Trochę szkoda, bo nawet lubię zimę. Gorzej z jesienią. Jej nienawidzę. Brr. Od dłuższego czasu burczało mi w brzuchu. A do jaskini miałem daleko. Ah, szkoda... Umieram z głodu! Zjadłbym coś. Starałem się nie myśleć o kiszkach, które już mi marsza grały od dłużej chwili, co było trudne. Skupiłem swoją uwagę na nagłym wyczuciu obcego zapachu. Dziwna woń. Przynajmniej byłem pewny, że należała do jakiegoś wilka. Wilka lub wilczycy. Natychmiast zapaliła mi się lampka. Nowi znajomi? Chętnie! Z szerokim uśmiechem podążałem szybkim krokiem w stronę nieznajomego lub nieznajomej. Woń prowadziła w stronę jakiejś jaskini. Nie pomyślałem, że może być to czyjś dom. Po prostu wszedłem do środka dziarskim krokiem, szczerząc się jak głupi do sera. W ciemności, w najciaśniejszym kącie zauważyłem jakąś sylwetkę. Skrzydła? Huh, to w końcu wilk czy ptak?
- Ekhem, przepraszam? - odezwałem się. Cisza. Może to jakaś niemowa? Albo gryf? No w końcu skrzydła o czymś świadczą, nie? Nigdy nie widziałem żadnego wilka ze skrzydłami. Poruszyłem ogonem zniecierpliwiony. - Hej, ty tam, słyszysz mnie? Może nie mówisz po mojemu? Ro-zu-miesz? - spróbowałem sylabami. Przecież po świecie kręcą się różne niedorozwoje, nie żebym kogoś obrażał!
- Kim jesteś? - cichutki głos dotarł do moich uszu. Jego barwa była jakaś dziwna, jakby ten ktoś, w tym przypadku samica, bo od razu poznałem, się bał. Niby czego? Może jestem podobny do jakiegoś mordercy czy coś?
- Domyślam się, że kiedy odpowiem 'wilkiem' to ta odpowiedź niezbyt cię zadowoli, prawda? - zaśmiałem się, a na mój pysk wtargnął głupkowaty uśmiech. Słysząc prychnięcie, spróbowałem nieco spoważnieć. - Mówią mi Ed. Pokaż się. Nie musisz się mnie bać, nic ci przecież nie zrobię. - starałem się ją jakoś zachęcić do ukazania swojej postaci. Cofnąłem się o kilka kroków, robiąc jej miejsce. Być może była aż tak nieufna, że musiałem stać jakieś dziesięć metrów dalej?
Nie spytałem na razie o imię. Jeżeli będzie chciała to sama powie. Trzeba robić na samym początku wrażenie gentelmana, a nie wścibskiego szczeniaka!

<Inés? To jak, pokażesz swe piękne oblicze? XD>

Nowy basior - Ed!

A oto kolejny basior w Calme Loup. Bardzo cieszy mnie, iż taka doświadczona osoba jak ty postanowiła dołączyć do szeregów naszej watahy i pisać same niesamowite opowiadania. Życzę Ci tym samym mnóstwa szalonych chwil oraz poznania tej jedynej.
Ed
Piosenkarz
autor:Nie-Chcesz-Wiedzieć