piątek, 2 stycznia 2015

Od Maemuki C.D Browna

Cieszyłam się, że zaczął od sympatycznego przywitania, sama więc wprawiłam swój ogon w ruch przywodzący na myśl delikatną, giętką gałązkę, która płynnie porusza się w rytm wiatru.
- Po prostu Brown? - uśmiechnęłam się lekko, bo nie wierzyłam, że taki... ładny (?) basior może nosić po prostu nazwę koloru za imię.
- Dlaczego "po prostu"? - spytał lekko zdezorientowany wilk. Musiałam się namyślić, żeby ubrać odpowiedź w słowa, więc na moment zapanowała między nami cisza. Podczas, gdy ja myślałam, on intensywnie wpatrywał się we mnie wzrokiem, przywodząc na myśl szczeniaka, który właśnie poznał coś nowego.
- Może po prostu dlatego, że twoja sierść jest niezwykła. Te łaty i małe plamki przywodzą na myśl ciastka czekoladowe. - spuściłam wzrok niezadowolona ze swojej wypowiedzi. Mogłam go nieco urazić tym porównaniem. Popatrzyłam niepewnie na jego nieodgadnioną minę, na wszelki wypadek dodając szybko:
- Przepraszam, jeśli cię uraziłam. - moje oczy znowu zaczęły przeczesywać grunt w poszukiwaniu jakiegoś bardzo interesującego kamyka. Nagle Brown się roześmiał, jakbym opowiedziała dobry żart.
- Dobrze trafiłaś z tym porównaniem, Maemuki. - popatrzyłam na jego twarz, na której gościł szeroki uśmiech. Zanim pozwoliłam mu mówić dalej, dodałam szybko:
- Po prostu Mae. Nie lubię swojego pełnego imienia.
- No widzisz, to tak jak ja Mae. - popatrzyłam pytająco na basiora. - Moje prawdziwe imię to Cookie. Rodzice też kojarzyli sierść z ciasteczkami. Ale teraz jestem po prostu Brown, dobrze? - uśmiechał się sympatycznie, tak zaraźliwie, że i na moim pysku pojawił się uśmiech.
- Nie ma sprawy. - dobrze go rozumiałam. "Cookie" to niezbyt... Nie za dobre słowo na imię. - Wiesz może, czy jesteśmy na terenie jakiejś watahy?

<Brown? Moja też :D>

Od Yaenn C.D. Edwyna

- Masz może ochotę na małe zwiedzanie? Pokażę Ci tereny watahy i kilka nieco bardziej strzeżonych miejsc - zaproponowała. Basior nie oponował, to też po szybkim posiłku, jakim było złowienie ryby w pobliskiej rzece, wybrali się na spacer.
Yaenn zaczęła od najrozleglejszych i najczęściej odwiedzanych miejsc. Przeszli najkrótszą ścieżką przez Szumiący Las i obejrzeli, jednak tylko z zewnątrz, Las Dusz. Wadera przy tym punkcie wycieczki wspomniała także o Drzewie Wszechwiedzy, lecz nie przekazała więcej informacji, niż jakikolwiek przypadkowo zapytany wilk. Ukryte głęboko, chronione przez wilcze dusze, a za razem tak intensywnie szukane, było jedną z największych, dotąd nierozszyfrowanych w pełni zagadek Calme Loup.
Poznawanie reszty okolicy mijało im nader szybko. W ciągu niespełna godziny zdążyli nacieszyć się zaletami wodospadów i łąk. Niestety ponura aura Luseny i Seresów zdołała zniechęcić ich na tyle, by nie wstępowali w ich czeluście.
Słońce wisiało już nisko nad horyzontem, kiedy oboje znużeni i głodni zbliżali się do tymczasowego lokum Edwyna.
- Mówiłaś coś o jakichś niedozwolonych miejscach, a... wszystko to co mi pokazałaś raczej nie wygląda na niedozwolone - basior był wyraźnie zafascynowany ów zakazanymi terenami, zaś wadera niepewna tego, czy może mu je pokazywać. Nie znała go na tyle dobrze by móc wiedzieć, czy nie wywinie jakiegoś głupstwa i, w najlepszym wypadku, czy nie skończy w roboczych kopalniach krasnoludów.
- Jednym z zakazanych i najbardziej strzeżonych miejsc jest Utopia. Mieszkają w nim krasnoludy i prawdę mówiąc do tej pory żaden wilk, który wszedł za mury nie wrócił cały i zdrowy. Liczne blizny, jeśli nie kalectwo, są dość nieprzyjemnymi pamiątkami po spotkaniach z toporami i machinami do tortur. Krasnoludy nienawidzą nas i najchętniej wysadziliby góry w powietrze gdyby nie fakt, że trudno się tu dostać, a w skałach kryją się nader ważne dla nich surowce - Yaenn tłumaczyła dokładnie i powoli, starając się nie wprowadzić do wypowiedzi krótkich zacięć. Niestety widziała Utopię na żywo, nie tylko w książkach, i sam jej widok wyrył w pamięci strach przed miastem.
Edwynowi udało się ją jednak jakimś cudem przekonać i chwilę potem ruszyli wąską ścieżką w stronę wysokich, ośnieżonych szczytów. Wahała się, jej kroki były niepewne, a oddech niespokojny. Kto wie, może prowadziła ich oboje na pewną śmierć. Mianowicie mieszkańcy Utopii co jakiś czas chcąc zapolować na łanie wychodzili poza mury, lecz gdy pojawiała się możliwość pozbawienia życia kolejnego wilka, perspektywa obfitego obiadu schodziła na drugi plan.
Był środek nocy, kiedy zza krzewów wyjrzało rozświetlone miliardami pochodni miasto-państwo. Nawet z tak daleka słychać było uderzenia młotów kowalskich o żelazo, krzyki wydobywające się z karczm i... skomlenie. W kopalniach nadal trzymane były basiory. Co silniejsze służyły w roli koni pociągowych - założywszy na nie odpowiednich rozmiarów chomąto, poganiane trzaskającymi biczami targały za sobą wózki pełne drogocennych klejnotów lub węgla.
- Chodźmy już stąd - szepnęła wadera, jakby w obawie, że ktoś ich usłyszy. Serce waliło jej jak szalone. Przecież jeden z nich mógł czaić się tuż za rogiem...
Gdy niespełna dziesięć metrów od nich coś cicho trzasnęło, jakby łamana gałązka, oboje podskoczyli, po czym zamarli. Modlenie się w duchu, by był to co najwyżej zbłąkany zając na niewiele się zda.
- Uciekaj. Gustave mnie zabije, jeśli poturbuję nowego w watasze - głos Yaenn był zdecydowany, nieznoszący sprzeciwu. Edwyn najwyraźniej nie miał jednak zamiaru się nigdzie wybierać. Nie wiadomo czy to brawura czy zwykła odwaga, aczkolwiek teraz istnienie obojga wisiało na włosku.
Z zarośli zaczęła powoli wyłaniać się niska, masywna postać, dzierżąca potężny topór w dłoni. Rude włosy spięte na karku w kucyk i broda zapleciona w dwa warkocze sięgająca mu do pasa. Odziany był w żelazną, bogato zdobioną zbroję. Przepasany jedwabną szarfą z licznymi rubinami uśmiechał się złowieszczo. Jego oczy płonęły żywym gniewem i nienawiścią, a ostrze broni błyszczało w świetle pochodni, rzucających złociste łuny od Utopii.
- Chodźcie tu, małe paskudztwa - warknął niskim, gardłowym basem.
Wadera nie wahała się już dłużej. Chwyciła zębami za kark towarzyszącego jej basiora i gwałtownie pociągnęła do tyłu. Biegła tak przez chwilę, dość koślawo i zbyt wolno by daleko uciec, dopóki ten nie wyłapał rytmu i oboje nie rzucili się do ucieczki.
- Masz jakiś pomysł jak go zgubić? - zapytała.

<Edwyn?>

Od Gustave'a C.D Corrin

Coś sprawiało, że basior coraz bardziej zbliżał się do Corrin. Nie znał jej właściwie, nie wiedział skąd pochodzi, nic Mu bowiem nie opowiedziała, a On sam nie potrafi czytać w myślach. Nawet, jeżeli by potrafił to i tak nie zmienia faktu, iż nie zachowałby się tak bezczelnie i arogancko, aby tą zdolność wykorzystać. Nie mniej, cieszył się, co prawda w duchu, lecz jednak, że może przebywać w jej towarzystwie. Nie chciał się przyznać, jednak doskonale zdawał sobie sprawę, że wyjątkowość wadery jakby Nim zawładnęła. Gdy tylko Jej drobna łapa dotknęła Jego przedramienia, przeszedł Go dreszcz. Nie dlatego, że uznał to za aroganckie, a dlatego, że było to iście przyjemne uczucie, takie, jakiego od dawna nie doświadczył. Dziwne, jakby coś Go spiorunowało od góry do dołu. Jakby znowu poczuł, że żyje. W wielkiej mierze była to właśnie zasługa wadery, jednak również tego, iż na nowo mógł być odpowiedzialny za innych, piastując tym samym to stanowisko. Po chwili gęsia skórka, która wytworzyła się na miejscu dotknięcia, zniknęła, a On sam poczuł, jak robi mu się ciepło i serce zaczyna szybciej bić. Doskonale również zdawał sobie sprawę, że Corrin była naprawdę zmieszana. Dla niektórych Jej zachowanie mogło wydać się co najmniej irytujące, bądź niewyobrażalne, zwłaszcza, iż Gustave był najważniejszym samcem w watasze. Dla Niego nie liczyło się jednak Jego stanowisko, a to, jak traktują Go inni, jak traktuje Go Corrin. Teoretycznie i praktycznie Jej zdanie liczyło się dla Niego najbardziej. Nie wyobrażał sobie, co mogłoby się stać, gdyby uchybił Jej swym zachowaniem. Wolał zatem zachowywać w sposób odpowiedni do chwili.
- Nic się nie stało. - powiedział, patrząc na miejsce, gdzie przed chwilą jeszcze spoczywała łapa wadery. - Wątpi Pani w me istnienie? - dodał, widząc, że jest to swego rodzaju komplement. Na tyle zdawał sobie sprawę z tego, że w pewnym stopniu się jej przypodobał, iż najchętniej zrobił by coś szalonego. Na tyle szalonego, na ile pozwalały Mu geny swego ojca. Jednak, jako basior wychowany, nie uczynił nic, czym mógłby Ja obrazić. Nie chciał tego i wystrzegał się niczym ognia. Jedyne, co zrobił, to delikatnie wziął jej łapę i patrząc w oczy delikatnie ucałował. Nie spuszał z Niej wzroku do momentu, gdy nie puścił jej łapy.  - Czy teraz wierzy Pani w Me istnienie? - uśmiechnął się. Najchętniej chyba jednak złożył by pocałunek na Jej ustach. Przybliżył pysk nieco bliżej, opamiętał się jednak na tyle prędko, aby zdołać się cofnąć.
Działała na Niego niczym jakiś lep na muchy. Czy potraktowałby tą znajomość jak przelotny romans? Nic z tych rzeczy. Nie pogardziłby jednak namiętnym pocałunkiem, niekoniecznie takim, który od razu musi nieść za sobą konsekwencje, czy poważny związek. Chciałby jednak jej zasmakować, takiej niezależnej, interesującej wadery tak po prostu. Być może była to tylko wzajemna fascynacja, czy zauroczenie. O tym, czy będzie trwać zapewne basior przekona się kiedy indziej.

<Corrin?>

Od Browna C.D Maemuki

Cóż, życie jest dość ciekawe w drodze. Można zobaczyć tyle ciekawych miejsc... Jednak odkąd Mia i Rou poszli swoją drogą, zrobiło się dziwnie... Jakoś tak nudno. Czułem się samotny, a co! Pomimo tej samotności nie dało się przegapić piękna wiosny. Ptaki śpiewały, uradowane końcem głodu. Zające przemykały mi przed nosem, jednak ich nie łapałem, o ile nie byłem naprawdę głodny. Jedynym, co nie dawało mi spokoju, były roztopy: gdzieniegdzie leżał jeszcze śnieg, a jeśli była to gałąź istniało ryzyko, że spadnie na mnie. A SERIO nie miałem ochoty na kąpiel. Było stanowczo za zimno.
Gdy tylko wyszedłem na mniej zadrzewiony odcinek lasu, słońce przyjemnie połaskotało mnie po grzbiecie. Westchnąłem cicho i przyspieszyłem kroku.
Nagle jednak coś wyczułem. Zesztywniałem i obejrzałem się za siebie. Tam nic nie było... Zaraz odnalazłem jednak źródło mojego niepokoju. Była to wadera, siedząca kilkanaście kroków ode mnie i podziwiająca otaczający nas krajobraz. Szybko, jednak ostrożnie, wszedłem w zarośla i zacząłem taksować potencjalnego przeciwnika wzrokiem.
Nie była zbyt.... No, wielka. Raczej szczupła, więc jej atrybutem jest zwinność. Nagle ona zaczęła rozglądać się i wszystko wskazywało na to, że mnie widzi.
- Nie chowaj się. I tak cię zauważyłam. - powiedziała.
Wyskoczyłem więc z mojego ukrycia, i zrobiłem pierwsze, co przyszło mi na myśl.
- Hej. Jestem Brown, a ty? - zapytałem przyjaźnie, machając ogonem.
- Maemuki - odparła.

<<Maemuki? MOJA WENA JEST NA GRZYBAACH!>>

Od Nathana C.D Yaenn

Odruchowo użył zmysłu. Wsłuchał się w drgania ziemi, wytężył wzrok. Jakieś 10 metrów dalej ogromny niedźwiedź stał na tylnych łapach i szukał tropu. Gdy go odnalazł, a był to niewątpliwie trop Yaenn i Nathana, rozpoczął dziką szarżę w ich stronę. Wyskoczył rozpędzony z zarośli.
Jednak basior był na to przygotowany. Zręcznie uniknął pierwszego ciosu olbrzymiej łapy zwierza. Znalazł się po jego drugiej stronie. Tymczasem napastnik przymierzał się by uderzyć w waderę. Nathan wiedział, że zadziorna Yaenn nie pozwoli mu się dopaść. Nie mylił się. Wykonała szybki unik i skontrowała atak. Dało mu to chwilę na zadanie ciosu. Skoczył i odbił się jeszcze od cielska misia. Będąc wysoko nad nim wykonał ruch, którym sprawił by ziemia pod jego łapami osunęła się i uwięziła go. Wylądował zgrabnie tuż obok wadery.
- Proponuję udać się w stronę rzeki.- powiedział patrząc jak wielki zwierz wije się i rzuca, by się oswobodzić.- On zaraz się uwolni, a w wodzie najprawdopodobniej zgubiłby nasz zapach.
Skinęła głową szepcząc coś pod nosem. Nie zwlekając dłużej ruszyli. Zwinnie przeskakiwali wszystkie przeszkody, które postawił przed nimi las. Czuli, że niedźwiedź zdążył się uwolnić i ruszył w pogoń, jednak nie widzieli go za swoimi plecami. Musiał być jeszcze daleko.
Znalazłszy się nad brzegiem rzeki zatarli ślady łap i wskoczyli do wody. A woda była wręcz lodowata. Nate skrzywił się nieco. Widział już ruch między drzewami.
- Nabierz powietrza.- rzucił tylko i pociągnął Yaenn za sobą, w ciemną toń wody. Korzystając z nocy, która uniemożliwiła napastnikowi dostrzeżenie ich, płynęli powoli, z nurtem. A gdy byli już poza zasięgiem wzroku, słuchu i węchu misia wypłynęli na powierzchnię. Wyszli z wody i chwilę ciężko oddychali.
Gdy ich oddechy powoli się ustabilizowały otrzepali wodę z futer. Siedzieli na brzegu w kompletnej ciszy. On nasłuchiwał, a Ona? Udała, że interesuje się mieszanką piachu i kamieni na brzegu.
- Nie ma go.- szepnął. Chciał powiedzieć, że są bezpieczni, ale uważał bezpieczeństwo za kłamstwo, iluzję, którą karmi się innych, chociaż wie się, że jest inaczej. Szczerze nienawidził tego terminu.- Jest daleko.- dodał.
Wadera odetchnęła z ulgą. Wstała i ruszyła powoli w głąb lasu. Zanim całkowicie zniknęła w cieniu gałęzi i liści odwróciła się jeszcze i skinęła głową w geście pożegnania. Odpowiedział tym samym.
Tym razem nie szedł już za Nią. Siedział dalej na brzegu i dumał. Co jakiś czas spoglądał w cieniutki sierp Księżyca w oddali. Ujął w dłoń kompas i spojrzał na igłę. Obracała się, by zaraz potem zmienić kierunek i od nowa krążyć. Magia gór, czy może proste zjawisko fizyczne? Skłaniał się raczej ku temu drugiemu. Uśmiechnął się mimowolnie. Wstał i przeskakując po mokrych kamieniach przedostał się na przeciwległy brzeg. Kierował się do swojej jaskini.

<Yaenn?>

Nowy basior - Brown!

Mam zaszczyt powitać kolejnego członka Calme Loup. Mam szczerą nadzieję, że zostaniesz z Nami jak najdłużej i w Naszym towarzystwie będziesz się wyśmienicie bawił. Spędzaj czas na wspólnym pisaniu opowiadań. Baw się dobrze!
Brown
Magik
autor: Bati20

Od Maemuki

Wokół mnie roztaczał się piękny, wiosenny las. Gałęzie drzew, rosnące wysoko ponad moją głową zaczęły pokrywać pierwsze liście. Wyglądały niewinnie jak nowonarodzone szczeniaki. Powoli rozwijały swoje delikatne struktury, chcąc jakby na siłę stać się dorosłe. Promienie słońce delikatnie je oświetlały co na wilgotnej ziemi, intensywnie pachnącej nawilżonym gruntem, tworzyło niesamowitą przeplatankę cienia i jasności. Wiatr delikatnie muskał korony drzew, a do szumu małych listków przyłączały się ptaki, na zmianę świergocząc i milknąc. Moje futro raz po raz czesała fala powietrza, tak lekko i ostrożnie, jakby bała się mnie skrzywdzić. Czułam się jak w niebie. Wszystko było piękne doskonałe i dobre. Dreszcze radości przeszywały moje łapy kiedy opuszki stąpały po przyjemnie miękkiej ziemi. Nagle, tuż przede mną, przekicał wystraszony króliczek. Chyba myślał że chcę go zjeść. Nic bardziej mylnego, nie mam w zwyczaju jedzenia mięsa. A przynajmniej króliczego mięsa. Za dużo puchatej sierści. Serce mi się kraja, kiedy widzę atakowanego króliczka. Przecież nic drapieżnikom nie zrobił. Chociaż z drugiej strony, na tym właśnie polega harmonia. Wszystko ma swoje miejsce i na tym miejscu zostać powinno...
Z zamyślenia i nieco może obsesyjnego podziwiania świata wyrwał mnie zapach czegoś, co nie było częścią krajobrazu, który podziwiałam. Właściwie to nie było coś, ale ktoś. I z analizy mojego nosa wynikało, że to basior. Przystanęłam i rozejrzałam się dookoła, wychwytując drobne dźwięki stąpania po ziemi oraz delikatny oddech. W pewnym momencie, jakby w oddali, jakieś oczy odbiły blask słonecznych promieni. Nie miałam wątpliwości, że przez swoją nieuwagę wstąpiłam na teren jakiejś watahy, a teraz jakiś basior analizuje czy jestem wrogiem czy nie.
- Nie chowaj się. I tak cię zauważyłam. - powiedziałam lekko, z uśmiechem na twarzy.

<Jakiś pan? :)>