sobota, 3 stycznia 2015

Od Maemuki C.D Browna

Spojrzałam z ciekawością na ciemnobrązowego basiora stojącego przed nami. Właśnie, nami. Jeszcze przed momentem nie wiedziałam, kim jest, a teraz przedstawia nas oboje. Z drugiej strony to dobrze, że tak szybko się otworzył i teraz we dwoje stoimy przed nieznaną nam sytuacją. 
- Jak masz na imię? - spytałam ostrożnie dużego basiora, który wciąż się w nas wpatrywał.
- Gustave. A ty jesteś Maemuki, tak? - mówił głosem, z którego nie byłam w stanie wyczytać żadnych emocji.
- Po prostu Mae. - delikatnie go poprawiłam.
-A ty to tak po prostu Brown? Wyglądasz bardziej jak... ciasteczko. - przeniósł wzrok na futro Brown'a. Oboje wymieniliśmy rozbawione spojrzenia.
- Dużo się nie pomyliłeś. - uśmiechnął się lekko, jednocześnie ucinając temat.
- Nieważne. Oczywiście, możecie dołączyć. Po drodze przedstawię Wam zasady i wybierzecie sobie stanowiska. W drogę.

***
Nasze jaskinie sąsiadowały ze sobą, więc nie chcąc siedzieć sama zajrzałam do Brown'a. Przywitał mnie delikatnym uśmiechem. Usiadłam obok niego i skupiłam wzrok na małej brązowej plamce na jego pysku.
- Jakie stanowisko wybrałeś? - spytałam, chcąc przerwać niezręczną ciszę.
- Magik. A ty?
- Sędzia. - do moich uszu dochodził dźwięk kapiącej wody. W tym wypadku szczelina nie była na miejscu, więc szybko zamknęłam ją z pomocą harmonii. 
- Nieźle. - uśmiechnął się do mnie, na co spuściłam wzrok. Gdyby wilki mogły się zarumienić, byłabym czerwona jak burak.
- Opowiesz mi coś o sobie, Ciastku? - popatrzyłam na niego i uśmiechnęłam się w żartach.


<Brown? xD>

Od Yaenn C.D. Nathana

Obraz niedźwiedziej łapy wciąż pojawiał się jej przed oczami, niczym koszmar nie chcący ustąpić nocą. Znała siłę i brutalność tych stworzeń na własnej skórze - jedna z blizn skrywanych pod futrem powstała właśnie przez jedną z tych bestii. Pojawiło się wtedy nawet zagrożenie utraty wzroku, a i tak dziś nie widzi tak dobrze jak większość wilków.
Szła w takim oto zamyśleniu, co jakiś czas sprawdzając jedynie gdzie się znajduje. Do dziś nie znalazła dla siebie stałego lokum, więc zwykle sypiała gdzie popadnie. Czasem były to drzewa, czasem jakieś skalne półki w bardziej górzystych partiach terenów albo niezbyt głębokie jaskinie. Czasem zdarzało jej się zasnąć nawet na łące, bez zbytniego zainteresowania jak bardzo bezpieczna jest okolica. Dziś wybór padł na Zakątek Ciszy.
Znalazłszy swoje dwa metry kwadratowe z dala od brzegu i wszelkich hałasów, zwinęła się w kłębek po czym odpłynęła do krainy Morfeusza. Nie wiadomo co jej się śniło, lecz w każdym bądź razie był to sen bardzo przyjemny i spokojny, o czym świadczył pysk ułożony w delikatnym uśmiechu.
Zbudził ją, jak mogła się spodziewać, gwar rozmów i zabaw. Skryta w cieniu była wręcz niewidoczna, więc mogła z dogodnego położenia obserwować wszystko co działo się dookoła niej. Nie było to mimo wszystko nader ciekawe zajęcie, to też po godzinie czy półtorej ostrożnie wybyła boczną ścieżką.
Jej myśli od dłuższego czasu przyćmiewało jedno pytanie “Czy powinna dziękować Nathanowi?”. Z jednej strony wydawało się to wręcz powinnością, z drugiej jednak zastanawiała się czy to nie podstęp. Zwykle nie doszukiwała się w tak, prawdę mówiąc, heroicznych czynach drugiego dna, aczkolwiek przez ostatnie tygodnie wplatało się to coraz częściej w jej codzienność.
Zdecydowała - pójdzie podziękować basiorowi za ratunek. Pytanie tylko, gdzie ma zacząć jego poszukiwania. Na logikę uznałaby, że spał w swojej jaskini, lecz tutaj problem tkwił w fakcie, iż nie znała jej położenia.
~*~
Dawno nie bawiła się w tropienie, więc zdążyła już zapomnieć jak wielką radość i satysfakcję daje odkrywanie kolejnych śladów. Tych, które mógł zostawić wilk, zaczęła szukać nad rzeką. Po odnalezieniu pierwszych odcisków łap i pazurów potem szło już gładko oraz bez większych komplikacji.
Z głową i nosem przy ziemi niezbyt miała możliwość wertować drogę przed nią. Zdawała się na swój słuch. Niektórzy potrafią jednak zachować się na tyle cicho, by nie zostać wychwyconym przez pseudo radary wadery, to też minąwszy wielką kałużę pozostałą po deszczach, wpadła na niezidentyfikowaną jeszcze istotę.
- O, Nathan, szukałam cię - Yaenn zaczęła promiennie, czyszcząc futro z drobinek piachu pozostałych po upadku.

<Nathan?>

piątek, 2 stycznia 2015

Od Yaenn C.D. Gale'a

Gdyby tak łatwo było całkowicie przypadkowo i niezauważenie zaatakować obcego. Już nie pamiętała jak wielką przyjemność daje rzucenie się takowemu osobnikowi do gardła i, co najważniejsze, pokazanie swojej wyższości nad nim. Czy to jej wina, że upatrzył sobie akurat to drzewo, na którym ona uskuteczniała popołudniową drzemkę, i że spośród wielu w tym lesie wydawało się najodpowiedniejsze do tej właśnie czynności? Rozbudzona odgłosami walki powoli zeszła na ziemię, a wtedy została bezpodstawnie zaatakowana. Cudem utrzymywała swoje nerwy w ryzach, zachowując opanowany wyraz pyska. Nie musiała odpowiedzieć, mogła odejść, ewentualnie przypuścić atak i uciec.
- Powtórzę, jeśli nie słyszałeś. Tak, należę i jestem chroniona immunitetem - prychnęła, aranżując oburzenie. - Jakikolwiek uszczerbek na moim zdrowiu dokonany twoją osobą będzie dla ciebie wyrokiem śmierci.
Yaenn nie posiadała oczywiście żadnego immunitetu, lecz w tamtym momencie był to jedyny pretekst, by w choć minimalnym stopniu się chronić. Wzrostem praktycznie dorównywała basiorowi, aczkolwiek jego postura raczyła świadczyć także o sporych pokładach siły, w jakich jest posiadaniu. Zapewnienie o prawdziwości tego stwierdzenia byłoby równoznaczne z oznajmieniem o marnych szansach wadery na wygranie jakiejkolwiek potyczki. Mogłaby jak najbardziej posłużyć się magią, lecz spore ilości czarnej materii zużyła podczas ostatniego polowania, to też teraz w jej ciele krążyły zaledwie smużki ów struktury.
- Przebywanie na naszych terenach bez powiadomienia Alphy o swojej obecności jest zabronione, jeżeli nie szuka się zwady - powiedziała znacznie spokojniej i kulturalniej.
- Więc mnie do niego zaprowadź, skoro tak twierdzisz - odparł.
Nie zdziwił ją taki obrót sytuacji. Zarówno nieznajomi jak i bliższe jej wilki często prosiły o pokazanie tego czy tamtego, kiedy nie byli do końca pewni samotnej wyprawy. Mimo tak krótkiego pobytu w Calme Loup zdążyła poznać jego tereny znacznie lepiej niż niektóre wilki mieszkające tu już dobrych kilka lat. Każdemu zwykła służyć pomocną łapą i dobrą radą, to też wielu ceniło sobie jej obecność w szeregach watahy. Odmówienie nie było by z jej strony zbyt grzeczne, lecz obraz łap napierających na delikatne barki i ostrych pazurów, które dzieliły od skóry milimetry, wciąż nieco zaburzał tworzącą się między nimi atmosferę.
- Zgoda - westchnęła ciężko. - Chodź.
Szli w milczeniu, żadne nie kwapiło się do rozpoczęcia rozmowy. Basior zabrał ze sobą swoją zdobycz, której niestety jeszcze nie zdążył skonsumować, lecz której nie miał zamiaru pozostawiać. Najwyraźniej zbyt wiele się natrudził, by teraz jego wysiłek poszedł na marne. Yaenn prawdę mówiąc było nieco rozbawiona tak ogromnym znaczeniem kawałka mięsa dla nowo poznanego. Powstrzymywała się jednak od uszczypliwych komentarzy pozostawiając je dla siebie.
Dopiero po godzinie niezbyt forsownego marszu zainteresował ją inny element dzisiejszego dnia - suche, gorące i jakby ciężkie powietrze. Wtedy dopiero zrozumiała dlaczego wysiłek fizyczny idzie jej tak opornie, przez co poci się i męczy szybciej niż zwykle. Wszystko to bez wątpienia zwiastowało burzę, aczkolwiek większość wilków z gór przyznałaby, że deszcz byłby w tym momencie jak najbardziej korzystny.
Kwadrans potem z nieba zaczęły spadać duże, perliste krople. Czarne, złowieszcze chmury zakryły niebo niczym płachta, całkowicie odcinając dopływ dziennego światła. Zimny wiatr zerwał się, by grać między liśćmi ponurą melodię, a odgłosy grzmotów raz po raz przeszywały niebo. Znajdowali się właśnie w środku lasu, miejscu względnie bezpiecznym podczas takiej pogody. Wadera przystanęła pod rozłożystym dębem, otrzepując się z nadmiaru wody. Przeciągnęła się, posłała basiorowi przelotne spojrzenie i wdrapała na drzewo. Tam, z najniższej i w miarę wytrzymałej gałęzi, zajęła się obserwacją okolicy oraz towarzyszącej jej postaci.

<Gale?>

Od Browna C.D Maemuki

Zastanowiłem się przez chwilę. Właściwie, to W OGÓLE nie wiedziałem, gdzie jesteśmy, więc najzwyczajniej nie mogłem odpowiedzieć na to pytanie.
- Nie wiem. Może tak, a może nie.... Też mnie to zastanawiało - odparłem, po czym powęszyłem w powietrzu. Coś wyczuwałem.... Coś, co raczej nie było puszystym zajączkiem ani smacznym obiadem. Odwróciłem łeb w tamtą stronę, sprawdzając go.
- Coś mi jednak mówi, że nie jesteśmy jedynymi wilkami w tym lesie - oznajmiłem, spoglądając znowu na waderę.
- To może... Ich poszukamy? - zaproponowała. Skinąłem łbem i razem ruszyliśmy za zapachem.
~*~
Zapach przybierał na sile, więc raczej wilki były coraz bliżej (logiczne, prawda?). Męczyły mnie wątpliwości, czy wataha będzie nastawiona do nas, obcych, przyjaźnie? Czy może od razu nas zabiją? A może...
- Brown! - zawołała Mea. Zatrzymałem się, ryjąc łapami ziemię.
- Co? - zapytałem, jednak moja towarzyszka wskazała coś łapą.
Przed nami stał wilk.
Przez chwilę mierzył nas spojrzeniem, po chwili skupił wzrok na mnie.
- Kim jesteście i co robicie na terenie watahy Clame Loup? - zapytał, ni to przyjaźnie, ni to wrogo.
- Nazywam się Brown a to Mae.... Możemy dołączyć? - zapytałem.

<<Mae?>>

Od Raven C.D Matthew

Od rana spacerowałam po terenach watahy, zapamiętując wszystkie ciekawsze ścieżki.
Było blisko południa, kiedy skręciłam w stronę ciemnego lasu, wyglądającego jak miejsce z bajki. Gdy tylko przekroczyłam jego granicę, zmieniłam zdanie. Nie było to miejsce, w którym powinnam być. Na każdym kroku wyczuwałam dusze. Kłębiły się jak w jakimś słoiku!
Ale oczywiście zawsze lubiłam ich towarzystwo. Mogłam się od nich wiele dowiedzieć.
Co innego ze złymi duszami...
Gdy tak szłam, zobaczyłam jakiegoś wilka, idącego ścieżką i zdecydowałam, że dowiem się dokąd idzie.
Tuż przed moim nosem przeturlała się dusza szczenięcia. Odskoczyłam, zaskoczona, a maleństwo pomknęło z chichotem dalej.
Basior mnie zauważył. To było oczywiste, po tym jak zmieniła się jego postawa. Tak lekkie drgnięcie, że bez nauk Noah nie zauważyłabym go.
Mimo to szłam dalej za nim i gdy go dogoniłam, zatrzymałam się na ścieżce.
- Gdzie idziesz..? - zapytałam, przekrzywiając głowę na bok.
I tak musiałabym się prędzej czy później odezwać, bo jeszcze pomyślałby, że go śledzę.
Ok. Śledziłam go.
Basior odwrócił się w moim kierunku, a ja zakodowałam sobie w głowie jego wygląd.
Nie wyglądał ani na niezadowolonego, ani na zadowolonego moją obecnością. Ot. Zwykłe spojrzenie.

Matthew?

Od Edwyna C.D Yaenn

Rzuciłem waderze jedynie krótkie spojrzenie by nie trafić w drzewo lub się nie potknąć.
– Ja? Owszem – powiedziałem. – Tylko, że ty nie będziesz miała szans.
– To dlaczego? – spytała Yaenn.
– Chyba każdy z nas ma jakieś moce, co nie? Ja używam ich rzadko, gdyż pochłaniają dużą ilość energii. Ale w takim wypadku...
– Gadaj! – ponagliła mnie wilczyca patrząc czy za nami wciąż biegnie krasnolud.
– Potrafię biegnąć z...
Nie dokończyłem zdania, gdyż coś oplotło moją tylną nogę i poderwało mnie do góry. Ból był straszny; myślałem, że sidła urwą mi nogę.
Zadyndałem na konarze drzewa, jak ryba na wędce, głową w dół.
– Edwyn! – wadera zatrzymała się w tumanie kurzu. Za nami pękła kolejna gałąź, a przekleństwa rzucane przez krasnoluda było coraz bliżej.
– Uciekaj! – powiedziałem do wadery. – Ja się z tego zaraz wywinę.
Wadera dreptała w miejscu kręcąc głową. Najwyraźniej instynkt podpowiadał jej, że trzeba uciekać, natomiast rozum mówił by nie zostawiać towarzysza.
Gdy krasnolud zaczął wyłaniać się zza kolejnych krzaków ponownie krzyknąłem na waderę. Yeann chwilę jeszcze dreptała ze strachem w oczach, po czym pobiegła dalej. Na chwilę odetchnąłem z ulgą. Na chwilę, gdyż zaraz podszedł do mnie krasnolud.
– O... – zaczął gmerać. – Jak miło. Kolejny do kolekcji...
Wisiałem cały napięty, nieruchomy gotowy na to, że zaraz mnie zabije. Krasnolud zaczął obchodzić mnie dookoła.
– Można by spróbować dać cię do ciągnięcia, boś duży, z drugiej strony, jesteś jednak chudy i dopiero wyszedłeś z wieku szczenięcego.
Gdyby tylko wiedział jak długo już nie jestem pod opieką rodziny...
Krasnolud wyjął zza pasa gruby sznur, owinął mi nim pysk, później szyję. Nie mogłem mu teraz rozerwać gardła... Nie dobrze. Pozłacanym sztyletem o rękojeści wysadzanej diamentami i rubinami, górnik przeciął linę, a ja zleciałem na ziemię. Niemal natychmiast stanąłem jeżąc futro na grzbiecie. Rzuciłem się na krasnoluda z nadzieją, że uda mi się go przynajmniej ogłuszyć. Jednak on był przygotowany na atak z mojej strony i w momencie skoku spadł na mnie ciężki topór przygniatając do ziemi.
– Następnym razem zaatakuję tym ostrym końcem – powiedział, a ja jedynie łypnąłem na niego groźnym spojrzeniem.
Rudowłosy podniósł topór, a ja powoli, chwiejnym krokiem wstałem. Ciężka broń musiała połamać mi co najmniej dwa żebra.

W lesie było już zimno, jednak tutaj, w mieście, pomiędzy budynkami i straganami było makabrycznie gorąco. I głośno. Co chwila ktoś wołał, że ma najniżej mięso do sprzedania, głośno targował się lub jeszcze głośniej targował się o królika. Wszystko mnie tu przytłaczało. Jednak reakcja na moją obecność była zawsze taka sama – wszyscy odsuwali się. Niektórzy grozili pięciami, inni, rzucali obelgi i przeklinali mnie i innych mych pobratymców. Znalazł się nawet śmiałek, który rzucił we mnie starą kością z dzika.
Rudowłosy krasnolud zaprowadził mnie do podnóża gór i zaczepił jednego z pracujących przy kowadle krasnoludów. Zaczepiony był niższy od mojego porywacza i miał czarną rozwichrzoną brodę i najwyraźniej nie trudził się by ją czesać lub jakoś związać. Krasnoludy wymieniły między sobą kilka zdań i ten niższy pobiegł gdzieś. Za niedługą chwilę wrócił w towarzystwie kolejnego krasnoluda. Trzeci był gruby i poruszał się trochę jak pingwin. Długie brązowe włosy, wąsy i broda oraz krzaczaste brwi zasłaniały niemal całe jego oblicze. Wystawał jedynie wielki nochal i było widać parę ciemnych, małych, rozbieganych oczek.
– Gronofold! – krzyknął z radością Trzeci.
– Bremgald! – odkrzykną Rudy. Wzięli się w objęcia. Popatrzyli sobie w oczy i zaśmiali się.
– Co masz dla mnie, drogi Gronofoldzie? – spytał grubas.
– Złapałem tego potwora kilka minut temu. Nie poturbowałem go za bardzo. Pomyślałem, że przyda ci się kolejny do ciągnięcia.
Bremgald spojrzał na mnie i zastanowił się. Podszedł do mnie i zaczął mnie oglądać. Co się za bardzo zbliżył warczałem ostrzegawczo. Gdy dokonał oględzin odszedł na swoje poprzednie miejsce i dalej mi się przyglądał.
– Ile za niego chcesz? – rzucił.
– 12 szczerozłotych, dużych monet i może... 30 srebrnych.
– Biorę.
Grubas wyjął z przytroczonej do pasa sakiewki odpowiednią ilość pieniędzy i wręczył Rudemu. Krasnoludy na znak transakcji i pożegnania znów objęły się i poklepały po łopatkach. Po tym geście przyjaźni Bremgald wziął sznur i pociągnął mnie w stronę gór. Nie miałem co się opierać. Od razu poczułem, że jest silny jak tur, lub bardziej. Poszedłem za nim. Ludzie dalej się przede mną cofali, rzucali obelgami i tak dalej.

W kopalni Bremgald przekazał mnie kolejnemu krasnoludowi. Ten natomiast miał bardzo małą czarną brodę i jasną twarz przeoraną wielką blizną. Sądzę, że miał ją po jakimś wielkim wilku. Czwarty wziął mnie i zaprowadził do kolejnego pomieszczenia. Zwiedzę kawał Utopii, stwierdziłem w myślach. Pomieszczenie, do którego mnie zaprowadził było jasno oświetlone i śmierdziało skórą. Krasnolud założył mi skórzany kaganiec i bardzo mocno ścisnął rzemień mający uniemożliwić mi rozwarcie pyska, po czym ubrał mi chomąto. Był ciężkie i w pierwszej chwili ugięły się pode mną nogi.

<Yaenn? Się za bardzo rozpisałem...>

Nowa wadera - Raven!

Oto kolejna członkini watahy - Raven! Jestem pewna, że będziesz się tutaj doskonale bawiła i pisała mnóstwo opowiadań. Bardzo się cieszę, że postanowiłaś dołączyć, toteż życzę Ci wielu mile spędzonych chwil w Naszym gronie.
Raven
Magiczka
autor: Karolinacb