niedziela, 11 stycznia 2015

Od Noah

Skradałem się przez las, uważnie nasłuchując i obserwując swoje otoczenie.
W powietrzu unosił się zapach ziół, mokrej ziemi i tych dziwnych kreatur, nazywanych chochlikami... jednak przede wszystkim wyczuwałem tu obecność nieznanego mi wilka. Wadery, dokładniej ujmując.
Czemu się w takim razie skradałem i dlaczego tutaj..?
To proste - nudziło mi się, więc zdecydowałem się poćwiczyć w Lusenie, a czując zapach wilka postanowiłem go... przepraszam, ją przestraszyć.
Zatrzymałem się, nadstawiając uszu. Po mojej prawej, między drzewami usłyszałem ciche kroki.
Z lekkim uśmiechem i jeszcze większą ostrożnością niż zwykle, wdrapałem się na drzewo, po czym bezszelestnie zacząłem przemieszczać się po silnych gałęziach.
W końcu ją dostrzegłem. Szła ścieżką prowadzącą do mostu, rozglądając się ciekawie na wszystkie kierunki.
Miała lśniące kremowe futro. Na grzbiecie peleryna, a na wierzchu... miecz.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Może być ciekawie...
Jeszcze chwilkę ją śledziłem, po czym zsunąłem się z gałęzi i zwiesiłem się głową do dołu tuż przed jej nosem. Zaskoczona odskoczyła do tyłu z cichym piskiem. Na jej nieszczęście, tuż za nią znajdowała się woda.
Zeskoczyłem na ziemię i podbiegłem do brzegu.
- Hej, wszystko OK? - krzyknąłem, chcąc ją wyciągnąć z wody.

Ally?

Od Navine

Przenikliwy wrzask wydobył się z mojej piersi.
- GRIME! - rozkrzyczałam się. Byłam zszokowana. Od tylu lat trzymamy się razem, a jej po prostu... nie ma. Znikła mi z pola widzenia. - GRIME! GRIME!!!
Nie panikowałam, po prostu nie mogłam uwierzyć, że mnie zostawiła. Ale najwyraźniej to zrobiła. Zaklęłam pod nosem na jej głupotę i usiadłam ze zdumienia. Nocowałyśmy w jakiejś małej norze, a teraz...? Zawsze czekała aż się obudzę w pobliżu, a jej nie było w okolicy.
Niepewna po prostu poszłam przed siebie, tam gdzie poprowadziła mnie intuicja.
Kolejny raz mnie nie zawiodła. Dwa dni później wędrowałam po jakimś borze. Z każdym krokiem wyczuwałam bliżej zapach wilka, co prawda nie Grime, ale wilka, wadery. Potem pojawił się i basior.
Słyszałam już ich rozmowy, w jakimś młodym lesie. Widziałam jakieś żałosne poczucie wartości w wilczycy. Była ciemnoniebieska. Wyszłam, by mogli mnie zobaczyć. Natychmiast umilkli, wbiłam wzrok w samicę, zupełnie ignorując samca.
- Jesteście samotnikami? - spytałam nie odrywając od niej wzroku.
- A co? - odparła wyzywająco.
- Gdy ktoś pyta pierwszy wypadało by odpowiedzieć - syknęłam.
- Nie - wtrącił łagodniej basior - należymy do Calme Loup.
- Możecie mnie zaprowadzić do waszego Alphy?
- Hm... - zastanowiła się wadera. Wyczułam rodzącą się między nami nienawiść.
- Oczywiście - uśmiechnął się basior i poprowadził między roślinami. - Spójrz, ten wilk, tam na skraju skały, wygrzewa się, to on. Ma na imie Gustave.
- Aha... Dziękuję - mruknęłam i ruszyłam szybkim krokiem. Z początku Alpha mnie zignorował, jednak otworzył leniwie oko gdy warknęłam kątem ust.
Zastanowiłam się, czy zrobił to specjalnie. Podniósł się spokojnie i uniósł pytająco brwi.
- Mam tylko jedno pytanie.
- Proszę więc pytać.
- Spotkałeś wilczycę imieniem Grime? Jarzące się czerwone oczy.
- A owszem. Miałem okazję przyjąć ją do mojego stada, hm... Dzień temu? Z tego co wiem, zajął się nasz cichociemny, Noah.
Kiwnęłam głową i odeszłam od niego. Postanowiłam pozostać gdzieś w cieniu i zaczekać aż po prostu tu przyjdą.
Stało się tak w krótkim czasie, może 10 minut później? Chichocząca, ubłocona Grime, z zielskiem w grzywie obok jasnowłosego Noah'a.
- Navine! - krzyknęła i rzuciła się w moją stronę. Noah zmierzył moje migoczące rogi spojrzeniem. Każdy tak robi, na początku irytowało mnie to, ale teraz spływa to po mnie jak po kaczce. Odsunęłam się od zziajanej siostry dyszącej mi prosto w sierść.
- Co ty sobie myślisz?! Nienormalna jesteś?! Ustaliłyśmy, że nigdzie się bez siebie nie ruszamy! - zasyczałam ze złością.
- Narzekasz? - spytała niewinnie. - Spójrz na to miejsce... Czegoś ci nie przypomina?
Istotnie. Calme Loup wyglądało niemal identycznie jak Wieczna Dolina. Poczułam ukłucie w sercu.
Zagryzłam wargi.
- Zostańmy tu - poprosiła mnie cicho Grime.
Jeden, jedyny raz odkąd pamiętam uległam jej. i poszłam z siostrą do Gustava.
- Panie Gustavie? - zwróciła się do niego ostrożnie.
- Słucham?
- Przyjąłbyś mnie do stada? - olałam dziwny ton głosu Grime i zapytałam go prosto z mostu.
- Przyjąłbym - westchnął. - Gustave - przedstawił mi się kiwnięciem łba.
- Navine.
- Skoro już się poznaliśmy, jakie stanowisko pragnęłaby pani objąć?
- Mogę być strażniczką - mruknęłam obojętnie. Szkoliłam się między innymi w tym kierunku, poza tym przy strażnikach mało kto siedzi, a ja przepadam za samotnością.
- Dobrze... W takim razie... Pewnie pani siostra już pokaże pani teren stada.
- Nie mów mi "pani", nigdy nie byłam mężatką.
Nie odpowiedział mi na to, tylko zmarszczył brwi.
Grime wraz z Noah'em oprowadzili mnie po stadzie. Skończyli na Lusenie, zostałyśmy tam same, ponieważ Noah musiał już iść.
- Piękna ta Lusena - uśmiechnęłam się lekko.
- Czy ja wiem... Jest w niej coś dziwnego - no tak, Grime od zawsze miała inny gust ode mnie.
- Nie umiesz docenić prawdziwego piękna - dogryzłam jej. W tym samym momencie chochlik mignął mi między uszami i oparzył Grime między oczami. Złapała się z sykiem za pysk, a ja parsknęłam śmiechem. Pocałowałam lekko siostrzyczkę w czoł i poklepałam po barku. - Widzisz? Nie tylko ja tak uważam.

<Grime?>

sobota, 10 stycznia 2015

Nowe stanowisko!

Ze względu na prośbę Ally postanowiłam dodać nowe stanowisko, to jest "Muzyk". Więcej na ten temat w zakładce "STANOWISKA".
administrator główny
une.subercaseux@gmail.com

Od Grime C.D Noaha

Kwiaty. Pachnące i delikatne, wiotkie oraz słabe. Najpiękniejsze są wiosną, otoczone zielenią i bielą, niekiedy również fioletem oraz pudrowym różem. Słodki zapach roznosi się po całej okolicy nadając krainie soczystych kolorów. Ja najbardziej upodobałam sobie białe kwiaty. Bez względu na kolor pasują każdemu. Zawsze w lato zrywałam ich całe naręcza i dekorowałam nimi naszą jaskinię. Gdy tylko je przynosiłam Navine protestowała, czasami wyrzucała sporą część kwiatów i gdzieś je chowała, ale czułam jak w nocy uśmiecha się do siebie i wpatruje w bukiety powtykane w kąty, po czym wzdycha z ulgą w sercu, że ma mnie i jest z tego powodu bardzo szczęśliwa. Samotność to kiepska sprawa. Kiedyś nasza szamanka powiedziała bardzo mądre słowa: "dzieci wychowuje się od pierwszego dnia narodzin, nie od dziesiątego". Dlaczego teraz przytaczam ten cytat? Zawsze byłyśmy zdane na siebie. Nawet gdy rodzice obejmowali władzę byłyśmy skazane na wspólne towarzystwo. Gdy zaczęła opiekować się nami ta poczciwa wadera wiele zrozumiałyśmy, nauczyłyśmy się nowych rzeczy. Oczywiście wszystko nastąpiło bardzo późno, zostałyśmy wychowane dopiero rok po narodzinach i dopiero rok po tym zdażeniu mogłam ujrzeć kwiaty, które pokochałam od pierwszego ujrzenia, powąchania oraz dotknięcia.
Owszem, pytanie Noaha zdziwiło mnie, aczkolwiek po chwii ogarnęły mnie przemyślenia i wspomnienia, w któych miałam jakieś zetknięcię z tą cudowną rośliną. Popatrzyłam na szarotkę, którą Noah obejmował w łapach. Obracał ją powoli i napawał się jej widokiem. Za chwilę skierował swój wzrok na mnie, czekał an odpowiedź. Czy lubię kwiaty?
- Uwielbiam je. - odparłam cicho. - Dzięki nim czuję, że żyję, są jakby...
- Częścią mnie? - dokończył.
- Właśnie. - ucieszyłam się, że ktoś mnie rozumie. Pewnie było to po mnie widać.
Nie chciałam ślęczęć nad szarotkami, przynajmniej nie w tamtej chwili, bowiem ciągnęło mnie do gór, miałam przedziwną ochotę je zwiedzić, przejąć ich ciszę, aby wtargnęła i we mnie. Ruszyliśmy ponownie wzdłuż rzeki wolnym krokiem, bez pośpiechu, gawędząc o różnych rzeczach, lecz przede wszystkim o naszej młodości. Noah od czasu do czasu rzucał zabawnym dowcipem dla podkręcenia atmosfery i powoli przekonywałam się do niego. Gdy doszliśmy do płytkiego miejsca, przeszliśmy przez strumień i zaczęliśmy się ścigać. Ustawiliśmy się przed wejściem do gór, a po odliczeniu do trzech ruszyliśmy jak poparzeni. Mieliśmy przy tym dużo zabawy, nawet śmiechu! Biegliśmy łeb w łeb bez konkretnego celu, który służyłby za metę. W pewnym momencie Noah przyspieszył zostawiając mnie kilka metrów w tyle. Nie mogłam się poddać, koniecznie chciałam go dogonić. Poszłam w jego ślady. Zebrałam całą energię, która ze mnie nie uleciała i przeniosłam ją w łapy. Starałam się jak mogłam, niestety udało mi się go doścignąć zbyt szybko niż oczekiwałam. Miałam nadzieję, że zajmie mi to więcej niż piętnaście sekund, a dokonałam tego w zaledwie pięć. Później było łatwiej. Zaskoczony, że jestem już u jego boku nieznacznie spowolnił biegu i zaczęłam go wyprzedzać. Po około minucie miałam już dość sprintu i trochę zziajana zatrzymałam się przy drodze prowadzącej na szczyt jednej z gór. Uśmiechnięta, rozgrzana oraz we wspaniałym humorze odwróciłam łeb, by doprowadzić do mnie basiora. Zaśmiałam się gdy nie było go za mną. Zrobiłam kilka kroków w przód, podczas których zdążyłam wyprostować szyję, stał przede mną i patrzył się na mnie. Cały czas to robił, a jednak łudziłam się, że w końcu zastanę go zachodzącego mnie od tyłu.
- Dobrze biegasz. - pochwalił mnie.
- Rzadko słyszę komplementy, więc jestem mile zaskoczona, dziękuję. - odparłam.
- Nie ma za co. - poczekał aż do niego podejdę, potem zaczęliśmy wspinać się krętą, a do tego wąską ścieżką na szczyt góry.
Kiedy doszliśmy do końca drogi słońce zaczynało powoli zachodzić i niebo zabarwiało się na te kolory, które może za bardzo do mnie nie pasują i nie kojarzą się ze mną, ale bardzo je lubię.
- Widać całe Calme Loup. - oznajmił Noah.
- Myślałam, że jest trochę mniejsze. - odpowiedziałam zadumana.
Podeszłam do krawędzi płaskiego szczytu i usiadłam tam obserwując co dzieje się na dole. Towarzysz co prawda podszedł do mnie, ale zamiast usiąść, od razu się rozłożył. Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.
- No co? - zapytał.
- Nic. - zaśmiałam się.
Po chwili milczenia ponownie zagaiłam.
- Byłeś tam? - wskazałam ruchem łapy na zielone tereny z wodospadem.
- W Oasis? Nie.
- Wygląda sympatycznie, jednak nie tak pięknie jak Lusena. - zaczynałam już rozpoznawać niektóre miejsca.
- Lusena?
- To tam. - pokazałam. - Gdzie wolisz się przejść? - zerknęłam na niego ciekawsko.

CDN. Noah, dokąd się udaliśmy?

Od Ally

Zeszłego dnia dołączyłam do Calme Loup. Nie znam tu nikogo, ale … może to i lepiej. Chce w końcu oderwać się od przeszłości i wspomnień, i zacząć żyć na nowo. Nadal nie opuściło mnie zamiłowanie do muzyki, i kto wie – może to tutaj przezwyciężę swój strach. Decyzja o dołączeniu tutaj może się okazać moim najlepszym wyborem.
~~~
Pogoda była dziś przyjemna. Słońce wyłaniało się zza horyzontu, by zaczął się nowy dzień. Ally już nie spała, leżała z głową na łapach wpatrując się w tereny oraz zieleń widniejącą przez wejście jaskini. Promienie były coraz silniejsze, aż w końcu nie wytrzymała i poderwała się z miejsca. Włożyła swój zeszyt do torby; nałożyła słuchawki na uszy i skierowała sie ku wyjściu jaskini. Na dworze było ciepło, lecz jednak była wczesna wiosna i czuło sie chłód, oraz gdzieniegdzie nadal osiadał śnieg. Wadera wystawiła łeb, zza progu jaskini. Nikogo nie było, jedynie dało się usłyszeć stłumione przez wiatr dźwięki oddalonych wilków i ich rozmów. Po chwili przekroczyła próg jaskini . Za swój cel obrała tak zwany Zakątek Ciszy. Usłyszała o tym miejscu w wczorajszej rozmowie jakiś wilków, i postanowiła je odwiedzić. Minęło parę godzin zanim udało się jej tam dotrzeć . Usadowiła się na jednym z kamieni, wyciągnęła z torby swój zeszyt. Podniosła na chwilę głowę, kierując wzrok w kierunku wodospadu; odetchnęła ciężko i głęboko. Zamknęła na chwile oczy, na jej pyszczku przelotnie pojawił się zarys uśmiechu. Otworzyła oczy po czym ponownie opuściła głowię w stronę notesu; zaczęła go kartkować aż w końcu znalazła właściwą stronę. Na niej znajdował się niedokończony tekst piosenki. Odłożyła słuchawki by nie przeszkadzały jej, po czym spoglądając na tekst zaczęła pod nosem ją śpiewać, gdy nagle na tle notesu zauważyła cień czyjejś łapy. Błyskawicznie zamknęła zeszyt i poderwała się. Na jej nieszczęście osobnik w tym czasie się zniżył ku jej stronie. Zderzyli się. Ally opadła z powrotem do poprzedniej pozycji, a wilk upadł do tyłu. Wadera wykorzystała chwilę i czym prędzej zabrała swoje rzeczy i biegiem skierowała się w stronę lasu. Po paru dziesięciu metrach przystanęła i usiadła, pewna iż tajemniczy osobnik został na miejscu zderzenia, nie próbując jej gonić; lecz nie było to nic innego jak bardzo mylna opinia. Nagle poczuła czyjąś łapę na swoim grzbiecie. Bez zastanowienie odwróciła się. Oczy jej zabłysły i stanęła jak wryta.
- Ten sam krzywy uśmieszek... - pomyślała oszołomiona
Po chwili i on zniknął z pyska basiora. Ocknęła się, lecz wciąż nie wierzyła swoim oczom. Zamrugała, po czym poprawiła swoją grzywkę. Popatrzyłam w jego oczy, gdy jego kącik uniósł się delikatnie. Spuściłam wzrok, po czym się odwróciłam.

<Austin?>

Nowa wadera - Ally!

Kolejna wspaniała osoba w naszym gronie. Aż ciepło się na sercu robi, kiedy nowy pisarz dołącza do Calme Loup. Życzę Ci przede wszystkim wspaniałej zabawy oraz cudownych, mile wspominanych chwil!
Ally
Muzyk
autor: Vans.

piątek, 9 stycznia 2015

Od Yaenn C.D. Nathana

- Nie, nic się nie stało - odparła naprędce, uśmiechając się do Nathana. Wiedziała, że wyszło to nieco sztucznie, ale w tamtej chwili nie przychodziło jej do głowy żadne inne wytłumaczenie tego niezręcznego zachowania. - Ja… po prostu źle czułam się w miejscu, gdzie wcześniej mieszkałam. Matkę skazano na śmierć, a ja usługiwałam dość bezpośredniemu władcy. Galvan nie był zbyt delikatny, zawsze obchodził się z poddanymi dość brutalnie - przerwała na chwilę, odgarniając futro i ukazując wąską, długą bliznę ciągnącą się przez całą łopatkę - nikt nie był wyjątkiem. Kiedy odeszłam przygarnęła mnie szamanka i pokazała jak czerpać radość z życia. Po roku bycia moją mentorką uznała, że nauczyła mnie wszystkiego, czego mogła mnie nauczyć i zniknęła następnego dnia. Kilka miesięcy później spotkałam Gustave’a, zaproponował mi dołączenie do Calme Loup i jakoś tak się tu znalazłam.
Położyła się wygodnie, wyciągnęła łapy przed siebie i umiejscowiła na nich łeb, skrywając go przed bacznym wzrokiem Nathana. Zawsze kiedy wspominała jej ślepia tliły się żalem, wspomnieniami i bólem z dawnych lat, a nie lubiła rozklejać się przy innych. Samotność wydawała się do tego odpowiedniejsza.
Przewróciła się na plecy, podkurczając przednie kończyny i utkwiła dwa czekoladowe oczęta na jakimś maleńkim listku, łagodnie kołyszącym się na wietrze. Spojrzała ukradkiem na basiora, lecz zorientowała się, że wciąż jest obserwowana.
- Wcale nie było tak źle jak się wydaje czy wygląda - powiedziała cicho, lecz jakby ze śmiechem w głosie. - Kiedy jeszcze byłam szczeniakiem całe dnie spędzałam w jaskini. Matka zawsze mówiła, że mam w sobie coś z pająka albo małpy, choć nie jestem z nimi w żadnym stopniu spokrewniona. Wchodziłam dosłownie wszędzie gdzie się dało, zwiedziłam praktycznie każdy zakamarek groty. Wtedy odnalazłam w wyższych partiach leża szczelinę, dzięki której mogłam obserwować świat zewnętrzny.
Ponownie zmieniwszy pozycję na boczną, skierowała się ku wilkowi.
- Było to ogromną zagadką. Wierzyłam, że poza skałami kryje się lepszy świat, ale… zmieniłam zdanie po ukończeniu roku. Wciąż uważam wstąpienie do szeregów Calme Loup za drugi najlepszy wybór w moim życiu. Pierwszym było poproszenie Pharis o pomoc.
Teraz podniosła się, przysiadła na puchatym ogonie i spojrzała Nate’owi głęboko w oczy.
- Jeśli masz jakiekolwiek pytania śmiało pytaj, nie mam już chyba nic do ukrycia - westchnęła, unosząc kąciki pyska. - A jak to było z tobą, jeśli można spytać?

<Nathan? Drobny brak weny>