czwartek, 22 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

- Oczywiście, że nie.- szepnął. Ostrożnym spojrzeniem obrzucił parę rosłych krasnoludów. Właśnie sprzeczali się o coś. Nie wiedział co było przedmiotem sporu i nie obchodziło go to zbytnio.- A więc prowadź.- zwrócił się ponownie do wadery.
Mrugnęła do niego porozumiewawczo i powoli, z brzuchem przy ziemi zniknęła w gęstwinie. Naśladując Ją również zniknął.
Sunęli tak przed siebie powoli, lecz miarowo, nie zatrzymywali się. Co jakiś czas Yaenn odwracała się za siebie, by upewnić się, że nikt nie podąża ich śladem. On tymczasem „skanował” teren używając zmysłu. Wsłuchiwał się w drgania ziemi, a gdy był już pewien, że są w bezpiecznej odległości od krasnoludów złapał Ją za ramię. Poczuł jak przez żyły wadery przebiega dreszcz zaskoczenia.
- Spokojnie.- powiedział z pełnym opanowaniem, jednak ton jego głosu był cichy.- Możemy iść normalnie. Nikogo nie ma w pobliżu.
- Jesteś pewien?- zapytała szeptem.
Jedynie skinął głową, co najwyraźniej Jej wystarczyło. Wyprostowała się i rozejrzała dookoła. On nasłuchiwał, na wypadek gdyby napastnicy zbliżyli się na tyle blisko by ich zauważyć, a co gorsza wyrządzić krzywdę.
- Już niedaleko.- rzuciła krótko i ruszyła biegiem. Dogonił ją.
~*~
- Chodź tutaj!- Yaenn wołała półgłosem do Nathana. Był kilka półek skalnych niżej od niej i stale doszukiwał się nowych impulsów w drganiu skał. Musieli bardziej uważać odkąd wyszli z lasu. Wtedy wyczuł grupkę nowych przeciwników zaledwie 500 metrów od nich. Było ich czterech, wszyscy uzbrojeni po zęby. Spojrzał na Nią, po czym wykonał kilka zgrabnych susów. Teraz znajdował się obok niej.
- Są blisko.- powiedział.- Musimy szybko znaleźć kryjówkę. W przeciwnym razie może zrobić się nieprzyjemnie.
- Patrz.- łapą wskazała na niewielki ubytek w skale. Prawdopodobnie było to wejście do pieczary.
Skinął głową. Kilka skoków i byli na miejscu. Prześliznęli się przez szczelinę. Ich oczom ukazała się jaskinia trochę większa niż Nate przypuszczał. Uśmiechnął się więc do siebie. I zeskoczył ze skałki niżej, by lepiej przyjrzeć się nowej lokacji. Było całkiem przytulnie. W sam raz.
- Co jeśli nas wytropią?- zapytała. Jej głos barwił lekki niepokój.
- Nie sądzę.- odparł w pełni spokoju.- Mówiłaś, że są zbyt niezgrabni by się tu dostać.
- Nie można jednak tego wykluczyć.- wadera również zeskoczyła ze skałki i podeszła do basiora.- Jeśli się tu dostaną to wąskie przejście na pewno nie będzie stanowić dla nich problemu.- wskazała na szczelinę, przez którą do jaskini wpływały ostatnie promienie zachodzącego słońca.
- Zaufaj mi, Yaenn.- rzucił i uderzył łapą w ziemię chyba najmocniej jak umiał. Dobiegł do nich dźwięk pękających kamieni. Trzaskiem spadały uderzając przy okazji w najróżniejsze przeszkody. Usłyszeli również kilka krasno ludzkich przekleństw.- Po prostu mi zaufaj.
Uderzywszy w ziemię wilk sprawił, że jedyna droga, którą można byłoby dostać się do ich kryjówki, została zniszczona.
- A jak masz zamiar się stąd wydostać?- zapytała, jakby trochę rozgniewana.
- Mówiłem, zaufaj mi.- uśmiechnął się doń tajemniczo.- Nie wiem, jak Ty, ale ja chcę się tu trochę rozejrzeć.
- To tylko jedno pomieszczenie. Raczej nie ma tu nic ciekawego.- mruknął obracając się wokół własnej osi.
- Tylko dla niewprawnego oka.- rzucił niewinnym tonem i uśmiechnął się figlarnie. Zarejestrował jedynie obrażone oblicze wadery zanim zniknął w otworzonym przez siebie przejściu. 
Szedł teraz wąskim tunelem. Podziwiał błękitne kryształy, które rozświetlały ciemności i wskazywały drogę. Uwielbiał ten kolor, dlatego na pamiątkę ułamał fragment błyszczącego kryształu i schował.
Ścieżka kończyła się wpadając do wielkiej sali wykutej w ścianie. „Wiedziałem, że coś tu będzie”- pomyślał. Jej wysoki strop rozświetlały te same kryształy co w tunelu, tyle że te tutaj były zdecydowanie większe i jaśniejsze. W centrum pomieszczenia stało podwyższenie, a na nim księga. Bardzo stara księga. Postanowił podejść bliżej. Zorientował się, że podwyższenie otacza krąg. Zdobiły go setki, a nawet tysiące niewielkich run, które widział już kiedyś i które potrafił odczytać. Jednak tekst zapisany w kręgu był bardzo zawiły. Musiałby siedzieć tu całymi godzinami, by zrozumieć o co chodzi. Jego niezwykła ciekawość nie pozwalała mu zostawić tego miejsca.
- „Kto zazna wiedzy, ten zazna smutku”- zacytował słowa siostry na głos.- Yaenn… Powinna to zobaczyć.

                                                                 <Yaenn?>

środa, 21 stycznia 2015

Od Browna C.D Maemuki

Spojrzałem na nią, lekko zdumiony. Dość nieudolnie starała się udawać pogodę ducha i zakryć jakąś kartkę... 
- Przechodziłem obok i stwierdziłem, że zajdę. A co? - machnąłem ogonem obojętnie. 
- Eee nic. Tylko tak pytam - odparła i uśmiechnęła się do mnie. 
Przez chwilę zastanawiałem się, co teraz powiedzieć... Cóż, jakoś tak się zamyśliłem i zapomniałem swojej "kwestii".
- Hm... Dasz się wyciągnąć na spacer? - zapytałem, przypomniawszy sobie. Nagle coś gdzieś ryknęło, a ja zamarłem, tak samo moja przyjaciółka. Chyba mogłem uznać, że się zaprzyjaźniliśmy, prawda? Znałem ją już dostatecznie długo, razem przybyliśmy do watahy...tak, to się już chyba zalicza do przyjaźni.
Nie miałem czasu, by dokładniej to rozkminiać, ponieważ coś mówiło mi, że powinienem coś z tym ryczącym czymś zrobić.
Nic nie mówiąc i nie sprawdzając nawet, czy Mae idzie za mną, pognałem w kierunku dziwnych odgłosów. Po chwili stałem już pyskiem w pysk ze smokiem. Biorąc pod uwagę, jakiego hałasu narobił, podejrzewałbym, że to wielka bestia. Ale gdzie tam! Był młody, ale pisklęciem bym go nie nazwał. Wyglądał na w pełni dojrzałego i wyrosłego osobnika - miał barwy maskujące, więc na tle drzew trudno byłoby go dostrzec. Tyle, że nie był na takowym tle, a na kamieniu. 

Po chwili dojrzałem, że więzi go pułapka. A ryczy, ponieważ metalowe łańcuchy oplatały jego łapy i wżynały się w skórę. 
~Hej, nie zrobię Ci krzywdy. Chcę Ci pomóc, mogę? - zapytałem.
- Daruj sobie umysłowe sztuczki, tylko mi pomóż! - krzyknął na głos smok i ryknął głośno. Aż ziemia zadrżała! 
- Dobra, ale się nie ruszaj! - ostrzegłem, i przyzwałem moc natury. Trawa wystrzeliła w górę i zaczęła dobierać się do zawiasów przy okowach stworzenia. Męczyłem się z tym chwilę, a gdy już się udało, smok westchnął z zadowoleniem.
- Dzięki. Jestem Melchior - przedstawił się, a ja odparłem:
- Brown. Nie ma za co. Gdzie mieszkasz?
- Właściwie... To nigdzie - zmarkotniał. - A może bym mógł u ciebie!
- W sumie... Czemu nie? - uśmiechnąłem się.

                                                 <Mae? Napisz coś o Melchiorze :3>

Od Noah C.D. Ally

Podpłynąłem do wadery, która spojrzała na mnie pytająco.
Z szerokim uśmiechem, chlusnąłem w jej kierunku wodą, przed którą uskoczyła w ostatnim momencie.
- Ej! Ja się tutaj suszę! - fuknęła.
- Ale i tak nadal jesteś mokra. - odpowiedziałem logicznie. Posłała mi spojrzenia pt. "serio?" - A właśnie. Sorry, ale nie przypominam, sobie twojego imienia... - zacząłem. Wywróciła oczami.
- Nawet o nie nie pytałeś, tylko usiłowałeś mnie utopić. - odpowiedziała.
Przycisnąłem uszy do czaszki i posłałem jej spojrzenie zbitego szczeniaczka.
- Przepraszam, teraz mi je zdradzisz..? - poprosiłem.
- Ally. - powiedziała z uśmiechem - A twoje imię..?
- Nie powiem. - wytknąłem język w jej kierunku, po czym zanurkowałem do tyłu.
Widząc jednak jej niezadowolone spojrzenie, wyskoczyłem z wody, otrzepałem się i potruchtałem w jej kierunku, wyżynając swoją chustkę.
- OK, OK... - usiadłem obok niej z chytrym uśmieszkiem i się przedstawiłem - Jestem Noah. - po czym spytałem - Co tak właściwie robisz w Lusenie..?

Ally? Przepraszam, że tak późno ;-; (i krótko)

wtorek, 20 stycznia 2015

Od Inés CD. Jeff'a


Niby zapowiadało się na nic nie znaczącą, szybką rozmowę z obcym mi basiorem, a jednak skończyło się na ciekawym i rzeczywistym oprowadzaniu po terenach Calme Loup. Przypomniałam sobie dzięki temu te pierwsze dni tutaj. Przypomniałam sobie ten towarzyszący mi smutek, ten ból. Tą świadomość, że nie masz już dla kogo istnieć, że jesteś nikim.
Teraz jednak moje życie stało się inne, co prawda nadal wydawało mi się, iż nie mam tu przyjaciół, czy nawet kolegów, ale mogę powiedzieć, że mam rodzinę. Watahę, która zawsze wspomoże w trudnych chwilach, doradzi, naprowadzi na właściwą drogę.
Wracając myślami do oprowadzania przypomniałam sobie, że nie jestem tu sama i że mam ‘misje’ do spełnienia. W końcu słowo się rzekło.
Ruszyłam tam, gdzie tylko pomyślałam,że znajdę coś ciekawego, pięknego, zaskakującego. Opowiadając o tych miejscach ponownie przypominałam sobie te dni, kiedy to ja je poznawałam, kiedy ja jednak byłam zdana sama na siebie. Mówiąc o historii co niektórych miejsc zdałam sobie sprawę, że nigdy poważnie o nich nie myślałam… a powinnam, ponieważ to co o nich mówiłam, mi samej dało dużo do zrozumienia.
Zanim zdążyłam przedstawić basiorowi chociaż połowy terenów Calme Loup, niebo zrobiło się szare a po chwili padać zaczął deszcz. Duże, zimne krople spadające z nieba nie były spełnieniem marzeń, aczkolwiek były nawet całkiem ciekawą zmianą kierunku wydarzeń. W końcu ile można patrzeć na słońce. W dawniejszych dniach padał on tylko w nocy, ewentualnie wcześnie rano…
Moje przemyślenia na temat sączącej się z nieba wody przerwał nagły jej brak na moim grzbiecie. Obejrzałam się i zobaczyłam jak basior zasłania moje ciało jednym z pary wielkich, czarnych jak on sam skrzydeł. Lekko zarumieniona rozejrzałam się na około, aby rozpoznać gdzie jesteśmy w tym momencie. Na całe szczęście znajdowaliśmy się zaledwie kilkadziesiąt metrów od mojej jaskini.
- Yhh… nie trzeba. – zaczęłam cicho. – Nieopodal znajduje się moja jaskinia. Mogę zaproponować pobyt na czas deszczu?

<Jeff?>

Od Jeff'a C.D. Inés

Jak zwykle przechadzałem się po czyimś terenie. Zawsze chodzę tam, gdzie mnie nogi poniosą, a tym razem przywiodły mnie do pięknego miejsca wśród krzewów, malowanych w żywej zieleni, pośród których znajdowało się nieduże jezioro. Wyglądało uroczo otoczone przez żółte kaczeńce, wdzierające się gdzie niegdzie do wody.
Przez chwilę podziwiałem widok, ukryty w zaroślach, aż postanowiłem podejść bliżej wodopoju. W tym samym czasie zdołałem zauważyć, iż nie jestem sam, gdyż za wysoką trzciną stała młoda wadera. Nie obeszło mnie to i szedłem dalej w stronę wody. Musiała mnie dostrzec, bo już po chwili usłyszałem:
- Pomóc w czymś?
- Tak myślałem, że zapytasz – powiedziałem czarującym tonem, na co ta prychnęła – Więc jak mniemam, należysz do tutejszej watahy?
- Owszem – w jej głosie można było wyczuć lekką nieśmiałość i obojętność.
- Opowiedz mi trochę o niej – na moją prośbę odpowiedziała kiwnięciem głowy i ruszyła, dając mi znak, abym szedł za nią.
Wadera opisywała wszystkie miejsca, które aktualnie mijaliśmy. Zdawało się jakby dokładnie znała każdy, pojedynczy kamień na naszej drodze. Z początku myślałem, że jest mało rozmowna, lecz kiedy niemal jak poetka mówiła o otaczających nas terenach, czułem, że nawet gdybym zamknął oczy, dzięki jej opowieściom mógłbym w wyobraźni widzieć wszystko co było wokół mnie.
Pochłonięty słuchaniem, nawet nie zauważyłem, kiedy zebrały się nad nami ciemne chmury i zaczęło padać. Jako dobrze wychowany przez życie wilk, nie mogłem pozwolić, aby moja towarzyszka chroniła się przed kroplami deszczu na własną rękę. W myślach wypowiedziałem zaklęcie i rozwinąłem skrzydła, osłaniając nimi waderę.

<Inés?>

poniedziałek, 19 stycznia 2015

Od Inés

Kolejne ciche, nudne, nic nie znaczące dni zaczęły oblegać moje życie w całości. Chwilowy brak obowiązków oraz brak żywej duszy przy boku zaczął bardzo dawać mi się we znaki. Lecz co ja mogłam na to poradzić? Bez pardonu podchodzić do pierwszej lepszej niewinnej osóbki i palnąć coś w stylu
‘Hej! Zostaniemy przyjaciółmi?’? 
Pokazywałoby  to zwyczajny brak kultury z mojej strony.
Niestety moje życie nie należało do tych najprostszych, wręcz przeciwnie. Nie mało trzeba było się namęczyć, żeby coś osiągnąć, czegoś się nauczyć, kogoś poznać.  A co gorsza, teraz przychodzi mi to jeszcze ciężej niż za dawnych lat.
Dwie drogi. Tylko tyle potrafiłam sobie wyobrazić, te drogi wskazujące co się ze mną stanie, jak skończę swój, marny dotychczas żywot. Pierwsza pokazanie się w towarzystwie z lepszej strony i nauczenie się komunikacji z płcią przeciwną, co było moją słabą stroną… Druga zaś odpuszczenie sobie, przystania do samotnego, nudnego życia, pogodzenie się z faktem dokonanym, czyli umieraniem powoli, w samotności.

***

Kolejny spokojny dzień? Oczywiście, moje życie w końcu opiera się tylko na takich. Kilka tak zwanych przełamań polegało zaledwie na spotkaniu z dwóch poczciwych osóbek o miłych usposobieniu, krótkiej rozmowie i podążeniu w swoją stronę. W moich historiach nigdy nie odbyło się miłe zakończenie w postaci  ‘[…] I żyli długo i szczęśliwie.[…]’. Nie ta bajka. Nie ta księżniczka.
Poranny spacer? Kolejna codzienna codzienność, na którą byłam poniekąd skazana do końca życia. Tym razem jednak moje łapy poprowadziły mnie w nieznane dotąd miejsce. Wyglądało niespotykanie, jednak pięknie i niezwykle. Niechętnie, z powodu braku humoru, poniosło mnie nad pobliski wodopój. Nachyliwszy się usłyszałam ledwie dosłyszalny szelest, który jednak nie spłoszył mnie na tyle, by wykonać w tym momencie jakikolwiek ruch w ów stronę.
Kątem oka ujrzałam po swej lewej stronie kruczo-czarnego osobnika wolno stąpającego po zielonej trawie mokrej od porannego deszczu. Zauważył mnie już dawno, jednak nie dawał tego po sobie poznać. Postanowiłam nie pozostać dłużna.
- Pomóc w czymś? – na moim pysku pojawił się ledwie dostrzegalny chytry z lekka uśmieszek.

<Jeff?>

niedziela, 18 stycznia 2015

Od Nyanne C.D. Shōgaina

Pyszczek wadery pokraśniał wściekłością. Czemuż to trafiła na tak okrutnie nienormalne wilki? Czy nie może już umrzeć i mieć to wszystko za sobą?
Syknęła nagle, kurcząc się wpół. Rana zapulsowała niespodziewanie, przyprawiając ją o chwilowe zaćmienie umysłu. Zamknęła oczy, warcząc cicho. Kiedy przyłożyła doń łapę, poczuła lepką krew. Zakrzepy i strupy widać pękły. Lecz coś się stało, coś strasznego. Przed oczyma jej pojaśniało, w całym ciele rozlała się fala niewyobrażalnego bólu, w umyśle rozbrzmiał odgłos konającego jelenia, a łapy gwałtownie zacisnęły się na krawędzi legowiska. Jak przez mgłę usłyszała krzyki wilków nie rozumiejących nagłą napaścią bólu ze strony Nyanne. Kiedy jej wycieńczone ciało ogarnęły konwulsje, natomiast gardło zacisnęło się gwałtownie, poczuła jak ktoś ją przytrzymuje.
- To padaczka!- krzyknął niewyraźny cień.
- Nie, zakażenie!- zaprzeczył inny głos. Nagle chora wytrzeszczyła oczy i wrzasnęła, czując jakby coś przegryzało jej gardło. Ktoś teraz w tej okolicy polował, a jego ofiara pod postacią dorodnego jelenia umierała. Kiedy oddalone od nich zwierzę umarło, wrzasnęła ponownie, chwytając się drżącą nadmiernie łapą za ranę.
- Wyciągnijcie to ze mnie!- było to jej pierwsze od dawna wycie, które powtórzyło się za parę chwil. I jeszcze raz, jeszcze, jeszcze i jeszcze... albowiem Shōgain poszedł do niej, a położywszy jej na czole prawą łapę, zaczął wymawiać dziwne i skomplikowane formułki. Szarpnęło nią, raz, drugi i trzeci, organizm ogarnęła niemoc i przeogromny, paraliżujący wszystko ból. Wykrzyknęła Jego imię, po czym straciła przytomność, z pyskiem w łzach, kiedy przed oczyma stanął jej obraz ukochanego w pełnej zbroi, gotowy na bitwę.
[...] Obudziła się, nie mogąc się poruszyć. Mianowicie cała była tak obolała, iż każdy, najmniejszy nawet ruch sprawiał iż miała ochotę się rozpłakać. Poczuła iż rana wciąż jest niezagojona, przykryta świeżym opatrunkiem. Toteż wciąż zamroczona po długim śnie, przesunęła oczyma po pomieszczeniu. Był środek nocy, a prócz niej w lecznicy znajdowała się tylko śnieżnobiała wilczyca, w chwili obecnej zmieniająca jej kroplówkę. Kiedy skończyła, przysunęła się do Nyanne i spojrzała na nią przelotnie. Wzrok miała zimny i obojętny, ale widać skrupulatnie przyglądała się swojej pacjentce. Ta z kolei zdobyła się na to, by wykrztusić z siebie ciche pytanie:
- Co się stało?

<Maddox?>