wtorek, 27 stycznia 2015

Wielki konkurs zimowy!

                                          Witam wszystkich ciekawskich!
Zapewne zastanawiacie się, cóż to się szykuje. Większość osób już chyba o naszym Calme Loup zapomniała. Ale my, administratorzy się nie poddamy! Szykujemy dla Was wszystkich i każdego z osobna najnowszy pomysł, który powinien przypaść Wam do gustu. Zapewne wszyscy zastanawiają się, co tym razem ogłaszamy, a więc, oto on...


                                       WIELKI KONKURS ZIMOWY!!! 
Czas teraz na coś, czego nikt się nie spodziewał. Myślę, że jeszcze takiego pomysłu nie było. Nie chodzi nam o jakieś banały, questy, czy ilość opowiadań. Jak wiadomo jednak, by wziąć udział w konkursie trzeba być w czymś najlepszym. Musicie udowodnić swoje zaangażowanie, artyzm i pomysł. To wszystko za pomocą zwykłej wiadomości prywatnej na portalu howrse i, jak na blog przystało, opowiadania. Brzmi jak banał, ale taką błahostką wcale nie jest. Konkurs jest podzielony na dwa etapy. Do drugiego dostanie się tylko wybrana ilość wilków, którzy chwycą nas za serca.
                                                              ETAP 1
Na czym ma ów część polegać? Otóż, jak już wspominałam, trzeba tu napisać opowiadanie jak i wiadomość prywatną na howrse. Oczywiście takie zgłoszenia trzeba wysłać do jednego z dostępnych adminów. Jak poznać, że nasz wybraniec jest dostępny? Sprawdzamy jego prezentację, na której u szczytu będzie widnieć napis: dostępny dla konkursu Calme Loup. W pierwszej wiadomości piszemy nasze odczucia co do tego bloga, co on dla nas znaczy. Wcale nie chodzi tu o wylewne łzy, czy też bezmyślne łamacze serc. Szczere uczucia, tego właśnie trzeba! Oczywiście na końcu tej wypowiedzi trzeba podpisać się imieniem swojego wilka. Po drugie: opowiadanie. Ta część powinna być trudniejsza i wymagać pracy na "zwiększonych obrotach". Nie ma tu żadnego tematu, nikt nie ma go dokańczać. W takim opowiadaniu też nie mogą się pojawić wilki z watahy! Dialogi przeprowadzać można tylko z wykreowanymi postaciami. Opowiadania mają mieć jak najciekawszą fabułę, przestrzegać gramatyki oraz ortografii, a także być zgodne z regulaminem. Im ciekawsze opowiadanie, tym większa szansa na wygraną. Opowiadanie ma zawierać przynajmniej 500 słów. Myślę, że taka ilość jest idealna. W zależności od ilości zgłoszeń wybierzemy kilka najlepszych, które przejdą do drugiego etapu. Etap rozpoczyna się 28 stycznia, a kończy 8 lutego.
                                                              ETAP 2
Druga część, czyli ta rozstrzygająca. Tutaj także wybrani członkowie będą musieli się wykazać, pisząc kolejne opowiadanie. Może być to zarówno dokończenie poprzedniego, jak i zupełna nowość, również o odmiennej tematyce. Zasady jednak są takie same jak w części pierwszej. Tym razem podniesiona poprzeczka, bo minimalna ilość słów to 600. Pod koniec konkursu administratorzy wyłonią między sobą zwycięzcę, który otrzyma nagrodę główną, jednakże każdy wilk wygrywa! Etap trwa od 9 lutego do 20 dnia tego samego miesiąca.
                                                          NAGRODY
Czyli uwieńczenie naszego konkursu. Jak już wspomniałam, każdy członek watahy wygrywa. Jednak czas ustalić, o co walczymy.  Wilki, które nie dostaną się do etapu 2 mogą wybrać sobie przedmiot z Wilczego Rynku o wartości do 30 CW'ów. Wilki, które dotrą do etapu 2 mogą wybrać sobie rzecz bez ograniczeń walutowych. Czas teraz na wyczekiwane 1 miejsce! Wilk, który wygra nasz Wielki Konkurs Zimowy otrzyma za swoje trudy i wytrwanie awansowanie na najwyższe stanowisko w swojej dziedzinie! Mam więc nadzieję, że gra jest warta świeczki. Liczę na to, że przyjmiecie nowy projekt ciepło i z dużym zaangażowaniem. Wiem, że umiecie, że chcecie. Zróbmy to więc razem!

                                                                                                                                administrator
                                                                                                                    nacik1111@gmail.com


niedziela, 25 stycznia 2015

Od Noaha C.D. Sad'a

Szczenię kichnęło kilka razy, po czym raz jeszcze zniknęło w głębi nory.
Wyglądało na to, że malec był chory, a w tym wypadku ktoś powinien się nim zająć, i tym kimś zdecydowałem się być ja.
Z głębi nory wilczek odpowiedział cicho na moje słowa.
- Jestem Sad. - po czym ponownie wyjrzał z nory, posyłając mi niepewne i trochę przestraszone spojrzenie przygaśniętych od gorączki oczu. Przyciskał się do ziemi, jakby od tego zależało jego życie. Pewnie. Gdyby to był na przykład Shogain, o którym opowiedziała mi Rav, malec pewnie miałby się czego obawiać.
Z mojej strony nic mu jednak nie groziło. Nie umiałbym nawet porządnie skrzyczeć dziecka...
- Przysięgam, że nie zrobię ci żadnej krzywdy. - obiecałem, mając nadzieję na tyle zdobyć zaufanie Sada, żeby pozwolił sobie pomóc.
Chyba poskutkowało, bo leciutko się rozluźnił.

Sad?

sobota, 24 stycznia 2015

Od Jeff'a CD. Inés

 Kiedy wadera zorientowała się, że moje skrzydło znajduje się nie więcej niż 40 centymetrów nad jej grzbietem rozejrzała się nerwowo. Moje zachowanie widocznie jej nie za bardzo odpowiadało. Po chwili oceniania naszego położenia, odwróciła się w moją stronę z lekko rumianymi policzkami.
- Yhh.. nie trzeba. Nieopodal znajduje się moja jaskinia. Mogę zaproponować pobyt na czas deszczu?
- Czemu nie.. – odpowiedziałem, wpatrując się w krople spływające po źdźbłach trawy. – Masz jakieś konkretne plany co do mojej obecności u Ciebie? – dodałem półżartem, zerkając na nią zadziornie.
- Huh, oczywiście, że nie! – krzyknęła oburzona, po czym odwróciła się, aby zakryć czerwień, która oblała jej, jak dotąd biały, pyszczek.
Starałem się nie zaśmiać, lecz było to silniejsze ode mnie.
- Żar-żartowałem! – wydusiłem z siebie przez śmiech. – Nie śmiałbym tak na poważnie. – powiedziałem już bardziej opanowanym tonem, jednak nie miałem co liczyć na odpowiedź, lub choćby popatrzenie w moją stronę.
"Nie spotkałem jeszcze tak nieśmiałej istoty!" – przeszło mi przez myśl. Wędrowaliśmy w ciszy niecałe pięć minut, po czym wreszcie się odezwała.
- Jesteśmy na miejscu. – rzekła chłodno.
- Więc, na pewno chcesz, żebym wszedł? – zapytałem pokornie, nie chcąc znowu rozdrażnić wadery.
- Jasne, skoro już Cię zaprosiłam.. - zabrzmiało to lekko ironicznie.
- Oj daj spokój, królewno - "Co ja właściwie powiedziałem?" Spojrzała na mnie spode łba – dobrze, już się zamykam.

<Inés? Przepraszam, że tak długo nie pisałam ;_;>

Od Sad'a C.D. Noaha

Nie zdążył przemknąć niezauważony. Obcy wilk dostrzegł Sad'a i nie zignorował go. Drżąc z przerażenia i zimna, skulił się w najgłębszym, najbardziej oddalonym od wejścia końcu. Być może drapieżnik zniechęci się i odejdzie, decydując, że nie ma co się męczyć rozkopując ziemie. Widział łapy zbliżające się do niego, aż w końcu zatrzymały się. Zaraz opadło tam ciało, a pysk zbliżył się do kryjówki.
- Hej. Nie bój się... - powiedział łagodny głos, dodający otuchy, jednak szczenie nie uwierzyło w to. Nie ufało żadnemu wilku, nauczony doświadczeniem, że niektóre to naprawdę podstępne zwierzęta. A może lisy? Nie ważne, ważne, że słowa były takie same i gdy wyszedł i zaczął rozmawiać, ledwie umknął lśniącym zębom. Teraz nie zamierzał popełnić tego błędu, tak więc siedział cicho, jakby chciał przekonać tego dziwnego przybysza, że mu się przewidziało a w tej dziurze nie ma żadnego stworzenia. W końcu jednak ciekawość przezwyciężyła, a po kilku minutach wyłonił się biały pyszczek. Słońce oświetliło większość łba, odbijając się od wielkich, przerażonych, brązowych ślepi. Uszy ulegle przylegały do ciała, które leżało na podłożu. Ukazywał swą uległość, jakby krzyczał "nie krzywdź mnie!".
- Jestem Noah. - Znów rozbrzmiał ten miły głos, który wzbudził szczątkowe zaufanie u Sad'a. I nagle znów się skichał, dość mocno. Nie dość, sam się tego przeraził i ponownie zniknął w mroku, wycofując się. Biedak naprawdę był chory i wyglądał mizernie, choć był to pierwszy dzień choroby. Ospały, słaby, miał ciepły, suchy nos który oznaczał wysoką gorączkę oraz mało wyraziste oczy.
- Jestem Sad - wyszeptał drżącym głosem, by zaraz ponownie się lekko, niepewnie wychylić, ciągle mając pysk jak najbliżej ziemi. Nie chciał, by Noah źle odebrał jego zachowanie! Pewnie, że ten wilk nie uzna małego Sad'a za zagrożenie, ale może uznać, że kiedy wilczysko podrośnie będzie konkurencją, a teraz łatwiej się go pozbyć niż za takie dwa lata. O ile tyle dożyje.

Noah?

Od Noaha C.D. Sada

Trucht, przystanek, trucht, przystanek... Uszy ustawione wysoko do góry, w oczekiwaniu na jakikolwiek dźwięk zwiastujący obecność zwierzyny. Nos węszący nisko przy ziemi, szukający zapachów możliwego obiadu, wąsy wyczulone na najmniejsze drgnienia powietrza.
Każde polowanie było dla mnie swoistym treningiem.
Nagle wyczułem zmianę. Chwilę później na ziemi zobaczyłem świeżo odciśniętą jelenią racicę. Podążyłem za tropem, który dawał jasno do zrozumienia że nie był to jeden osobnik, ale całe stado.
Dostrzegłem ruch. Był jednak zbyt szybki, żeby był to jeleń. Dopiero po chwili zorientowałem się też, że nie był to żaden gryzoń ani ptak, tylko wilk. Białe szczenię.
Zdziwiony ruszyłem w kierunku, w którym czmychnął szczeniak. Nie pamiętam, żeby którakolwiek z wader zaszła w ciążę, więc raczej nie należało do watahy.
Położyłem się przed drzewem, pod którym była niewielka nora.
- Hej. Nie bój się... - powiedziałem z łagodnym uśmiechem, bojąc się że spłoszę szczenię. Lubiłem zajmować się dziećmi, a musiałem się wcześniej opiekować młodszym rodzeństwem, więc wiedziałem jak się z nimi obchodzić. W końcu prawie sam wychowałem Raven.
Po kilku minutach z norki wyjrzał biały pyszczek zwieńczony smutnymi brązowymi ślepkami. Szczenię mogło mieć najwyżej pięć miesięcy.
- Jestem Noah. - przedstawiłem się, nadal przyciśnięty do ziemi. Chciałem wiedzieć gdzie są rodzice malucha i czy potrzebuje jakiejś pomocy, ale powstrzymałem się przed zadawaniem jakichkolwiek pytań.


Sad?

Od Harrison

Szłam przez las wielkich drzew, pogwizdując sobie wesoło i raźno stawiając kroki. Dzień był taki piękny, słońce tak pięknie grały na pniach ogromnych drzew! Rozglądałam się za jakimś sympatycznym zwierzęciem, z którym mogłabym pogadać. Odrobinę nudziła mi się już samotność, więc ucieszyłabym się ze zwykłej myszy!
Kroczyłam wyraźnie oznaczoną ścieżką, wydeptaną przez dziesiątki łap. Ptaki śpiewały, coś buszowało w trawie, ale panował ogólny spokój. Bardzo podobało mi się to miejsce, ale po chwili stwierdziłam, że nie pogardziłabym jakąś otwartą przestrzenią. Rozmyślałam o tym, gdzie kończy się las, oraz o zapachu wielu wilków, przechodzących tędy. Nagle jednak moje rozmyślania zostały przerwane przez... Trzask. I jeszcze jeden! Zamarłam w bezruchu, oczekując ataku, który nie nastąpił. Zamiast niego przede mną stanął... Piękny jeleń.
- Oh! Witaj! - podbiegłam do niego. - Jestem Harris. Nie zrobię ci krzywdy, naprawdę.
Jeleń popatrzył na mnie, po czym westchnął.
- Kolejny wilk tego dnia! Jesteś druga, wiesz? Ten pierwszy był biały i jakiś taki... Dziecięcy - odparł.
Nastawiłam uszu z zainteresowaniem.
- Naprawdę? Jak to "dziecięcy"? - zapytałam, siadając.
- No... Szczeniak. Tak, to był szczeniak! - gorliwie pokiwał łbem. - Cały mokry, sam i chyba przeziębiony.
Przeziębiony? Sam? Mokry? Myśli przewijały mi się przez głowę, gdy upewniałam się, że dobrze zrozumiałam.
- Dziękuję za pomoc. Zaprowadzisz mnie do niego? Tylko poczekaj... - przymknęłam oczy, i wyczułam roślinę, która mogłaby pomóc w przeziębieniu. - Świetnie! To po drodze! Ruszajmy!
Zwierz skinął łbem, po czym odwrócił się i poprowadził mnie ścieżką.
***
Gdy nazrywałam już odpowiednie rośliny i mój kumpel jeleń zaprowadził mnie do miejsca, gdzie ostatnio widział szczeniaka, podziękowałam mu za pomoc, pożegnałam się i ruszyłam na poszukiwania.
Posłałam przed siebie myśli i niemal natychmiast wyczułam świadomość malucha. Poszłam w stronę jego kryjówki, a gdy tylko się zbliżyłam, zobaczyłam malutkiego szczeniaka, wciskającego się głębiej.
- Spokojnie, maleńki. Nie zrobię ci krzywdy. Chcę ci pomóc, wiesz? - powiedziałam cicho, uspakajającym głosem. - Jestem Harris, a ty?

                                                                      <Sad?>

Nowa wadera - Harrison!

Powitajmy gromko nową członkinię naszej społeczności! Cieszę się szczerze, że do nas dołączyłaś i zaufałaś naszym priorytetom. Obiecuję Ci, że się nie zawiedziesz. A teraz już - baw się dobrze!

http://fc08.deviantart.net/fs71/i/2012/109/c/5/m_i_l_i_by_azzai-d4wvx0b.jpg

Harrison 
Zielarka
autor: Sleepy Hollow