piątek, 2 stycznia 2015

Od Yaenn C.D. Gale'a

Gdyby tak łatwo było całkowicie przypadkowo i niezauważenie zaatakować obcego. Już nie pamiętała jak wielką przyjemność daje rzucenie się takowemu osobnikowi do gardła i, co najważniejsze, pokazanie swojej wyższości nad nim. Czy to jej wina, że upatrzył sobie akurat to drzewo, na którym ona uskuteczniała popołudniową drzemkę, i że spośród wielu w tym lesie wydawało się najodpowiedniejsze do tej właśnie czynności? Rozbudzona odgłosami walki powoli zeszła na ziemię, a wtedy została bezpodstawnie zaatakowana. Cudem utrzymywała swoje nerwy w ryzach, zachowując opanowany wyraz pyska. Nie musiała odpowiedzieć, mogła odejść, ewentualnie przypuścić atak i uciec.
- Powtórzę, jeśli nie słyszałeś. Tak, należę i jestem chroniona immunitetem - prychnęła, aranżując oburzenie. - Jakikolwiek uszczerbek na moim zdrowiu dokonany twoją osobą będzie dla ciebie wyrokiem śmierci.
Yaenn nie posiadała oczywiście żadnego immunitetu, lecz w tamtym momencie był to jedyny pretekst, by w choć minimalnym stopniu się chronić. Wzrostem praktycznie dorównywała basiorowi, aczkolwiek jego postura raczyła świadczyć także o sporych pokładach siły, w jakich jest posiadaniu. Zapewnienie o prawdziwości tego stwierdzenia byłoby równoznaczne z oznajmieniem o marnych szansach wadery na wygranie jakiejkolwiek potyczki. Mogłaby jak najbardziej posłużyć się magią, lecz spore ilości czarnej materii zużyła podczas ostatniego polowania, to też teraz w jej ciele krążyły zaledwie smużki ów struktury.
- Przebywanie na naszych terenach bez powiadomienia Alphy o swojej obecności jest zabronione, jeżeli nie szuka się zwady - powiedziała znacznie spokojniej i kulturalniej.
- Więc mnie do niego zaprowadź, skoro tak twierdzisz - odparł.
Nie zdziwił ją taki obrót sytuacji. Zarówno nieznajomi jak i bliższe jej wilki często prosiły o pokazanie tego czy tamtego, kiedy nie byli do końca pewni samotnej wyprawy. Mimo tak krótkiego pobytu w Calme Loup zdążyła poznać jego tereny znacznie lepiej niż niektóre wilki mieszkające tu już dobrych kilka lat. Każdemu zwykła służyć pomocną łapą i dobrą radą, to też wielu ceniło sobie jej obecność w szeregach watahy. Odmówienie nie było by z jej strony zbyt grzeczne, lecz obraz łap napierających na delikatne barki i ostrych pazurów, które dzieliły od skóry milimetry, wciąż nieco zaburzał tworzącą się między nimi atmosferę.
- Zgoda - westchnęła ciężko. - Chodź.
Szli w milczeniu, żadne nie kwapiło się do rozpoczęcia rozmowy. Basior zabrał ze sobą swoją zdobycz, której niestety jeszcze nie zdążył skonsumować, lecz której nie miał zamiaru pozostawiać. Najwyraźniej zbyt wiele się natrudził, by teraz jego wysiłek poszedł na marne. Yaenn prawdę mówiąc było nieco rozbawiona tak ogromnym znaczeniem kawałka mięsa dla nowo poznanego. Powstrzymywała się jednak od uszczypliwych komentarzy pozostawiając je dla siebie.
Dopiero po godzinie niezbyt forsownego marszu zainteresował ją inny element dzisiejszego dnia - suche, gorące i jakby ciężkie powietrze. Wtedy dopiero zrozumiała dlaczego wysiłek fizyczny idzie jej tak opornie, przez co poci się i męczy szybciej niż zwykle. Wszystko to bez wątpienia zwiastowało burzę, aczkolwiek większość wilków z gór przyznałaby, że deszcz byłby w tym momencie jak najbardziej korzystny.
Kwadrans potem z nieba zaczęły spadać duże, perliste krople. Czarne, złowieszcze chmury zakryły niebo niczym płachta, całkowicie odcinając dopływ dziennego światła. Zimny wiatr zerwał się, by grać między liśćmi ponurą melodię, a odgłosy grzmotów raz po raz przeszywały niebo. Znajdowali się właśnie w środku lasu, miejscu względnie bezpiecznym podczas takiej pogody. Wadera przystanęła pod rozłożystym dębem, otrzepując się z nadmiaru wody. Przeciągnęła się, posłała basiorowi przelotne spojrzenie i wdrapała na drzewo. Tam, z najniższej i w miarę wytrzymałej gałęzi, zajęła się obserwacją okolicy oraz towarzyszącej jej postaci.

<Gale?>

Od Browna C.D Maemuki

Zastanowiłem się przez chwilę. Właściwie, to W OGÓLE nie wiedziałem, gdzie jesteśmy, więc najzwyczajniej nie mogłem odpowiedzieć na to pytanie.
- Nie wiem. Może tak, a może nie.... Też mnie to zastanawiało - odparłem, po czym powęszyłem w powietrzu. Coś wyczuwałem.... Coś, co raczej nie było puszystym zajączkiem ani smacznym obiadem. Odwróciłem łeb w tamtą stronę, sprawdzając go.
- Coś mi jednak mówi, że nie jesteśmy jedynymi wilkami w tym lesie - oznajmiłem, spoglądając znowu na waderę.
- To może... Ich poszukamy? - zaproponowała. Skinąłem łbem i razem ruszyliśmy za zapachem.
~*~
Zapach przybierał na sile, więc raczej wilki były coraz bliżej (logiczne, prawda?). Męczyły mnie wątpliwości, czy wataha będzie nastawiona do nas, obcych, przyjaźnie? Czy może od razu nas zabiją? A może...
- Brown! - zawołała Mea. Zatrzymałem się, ryjąc łapami ziemię.
- Co? - zapytałem, jednak moja towarzyszka wskazała coś łapą.
Przed nami stał wilk.
Przez chwilę mierzył nas spojrzeniem, po chwili skupił wzrok na mnie.
- Kim jesteście i co robicie na terenie watahy Clame Loup? - zapytał, ni to przyjaźnie, ni to wrogo.
- Nazywam się Brown a to Mae.... Możemy dołączyć? - zapytałem.

<<Mae?>>

Od Raven C.D Matthew

Od rana spacerowałam po terenach watahy, zapamiętując wszystkie ciekawsze ścieżki.
Było blisko południa, kiedy skręciłam w stronę ciemnego lasu, wyglądającego jak miejsce z bajki. Gdy tylko przekroczyłam jego granicę, zmieniłam zdanie. Nie było to miejsce, w którym powinnam być. Na każdym kroku wyczuwałam dusze. Kłębiły się jak w jakimś słoiku!
Ale oczywiście zawsze lubiłam ich towarzystwo. Mogłam się od nich wiele dowiedzieć.
Co innego ze złymi duszami...
Gdy tak szłam, zobaczyłam jakiegoś wilka, idącego ścieżką i zdecydowałam, że dowiem się dokąd idzie.
Tuż przed moim nosem przeturlała się dusza szczenięcia. Odskoczyłam, zaskoczona, a maleństwo pomknęło z chichotem dalej.
Basior mnie zauważył. To było oczywiste, po tym jak zmieniła się jego postawa. Tak lekkie drgnięcie, że bez nauk Noah nie zauważyłabym go.
Mimo to szłam dalej za nim i gdy go dogoniłam, zatrzymałam się na ścieżce.
- Gdzie idziesz..? - zapytałam, przekrzywiając głowę na bok.
I tak musiałabym się prędzej czy później odezwać, bo jeszcze pomyślałby, że go śledzę.
Ok. Śledziłam go.
Basior odwrócił się w moim kierunku, a ja zakodowałam sobie w głowie jego wygląd.
Nie wyglądał ani na niezadowolonego, ani na zadowolonego moją obecnością. Ot. Zwykłe spojrzenie.

Matthew?

Od Edwyna C.D Yaenn

Rzuciłem waderze jedynie krótkie spojrzenie by nie trafić w drzewo lub się nie potknąć.
– Ja? Owszem – powiedziałem. – Tylko, że ty nie będziesz miała szans.
– To dlaczego? – spytała Yaenn.
– Chyba każdy z nas ma jakieś moce, co nie? Ja używam ich rzadko, gdyż pochłaniają dużą ilość energii. Ale w takim wypadku...
– Gadaj! – ponagliła mnie wilczyca patrząc czy za nami wciąż biegnie krasnolud.
– Potrafię biegnąć z...
Nie dokończyłem zdania, gdyż coś oplotło moją tylną nogę i poderwało mnie do góry. Ból był straszny; myślałem, że sidła urwą mi nogę.
Zadyndałem na konarze drzewa, jak ryba na wędce, głową w dół.
– Edwyn! – wadera zatrzymała się w tumanie kurzu. Za nami pękła kolejna gałąź, a przekleństwa rzucane przez krasnoluda było coraz bliżej.
– Uciekaj! – powiedziałem do wadery. – Ja się z tego zaraz wywinę.
Wadera dreptała w miejscu kręcąc głową. Najwyraźniej instynkt podpowiadał jej, że trzeba uciekać, natomiast rozum mówił by nie zostawiać towarzysza.
Gdy krasnolud zaczął wyłaniać się zza kolejnych krzaków ponownie krzyknąłem na waderę. Yeann chwilę jeszcze dreptała ze strachem w oczach, po czym pobiegła dalej. Na chwilę odetchnąłem z ulgą. Na chwilę, gdyż zaraz podszedł do mnie krasnolud.
– O... – zaczął gmerać. – Jak miło. Kolejny do kolekcji...
Wisiałem cały napięty, nieruchomy gotowy na to, że zaraz mnie zabije. Krasnolud zaczął obchodzić mnie dookoła.
– Można by spróbować dać cię do ciągnięcia, boś duży, z drugiej strony, jesteś jednak chudy i dopiero wyszedłeś z wieku szczenięcego.
Gdyby tylko wiedział jak długo już nie jestem pod opieką rodziny...
Krasnolud wyjął zza pasa gruby sznur, owinął mi nim pysk, później szyję. Nie mogłem mu teraz rozerwać gardła... Nie dobrze. Pozłacanym sztyletem o rękojeści wysadzanej diamentami i rubinami, górnik przeciął linę, a ja zleciałem na ziemię. Niemal natychmiast stanąłem jeżąc futro na grzbiecie. Rzuciłem się na krasnoluda z nadzieją, że uda mi się go przynajmniej ogłuszyć. Jednak on był przygotowany na atak z mojej strony i w momencie skoku spadł na mnie ciężki topór przygniatając do ziemi.
– Następnym razem zaatakuję tym ostrym końcem – powiedział, a ja jedynie łypnąłem na niego groźnym spojrzeniem.
Rudowłosy podniósł topór, a ja powoli, chwiejnym krokiem wstałem. Ciężka broń musiała połamać mi co najmniej dwa żebra.

W lesie było już zimno, jednak tutaj, w mieście, pomiędzy budynkami i straganami było makabrycznie gorąco. I głośno. Co chwila ktoś wołał, że ma najniżej mięso do sprzedania, głośno targował się lub jeszcze głośniej targował się o królika. Wszystko mnie tu przytłaczało. Jednak reakcja na moją obecność była zawsze taka sama – wszyscy odsuwali się. Niektórzy grozili pięciami, inni, rzucali obelgi i przeklinali mnie i innych mych pobratymców. Znalazł się nawet śmiałek, który rzucił we mnie starą kością z dzika.
Rudowłosy krasnolud zaprowadził mnie do podnóża gór i zaczepił jednego z pracujących przy kowadle krasnoludów. Zaczepiony był niższy od mojego porywacza i miał czarną rozwichrzoną brodę i najwyraźniej nie trudził się by ją czesać lub jakoś związać. Krasnoludy wymieniły między sobą kilka zdań i ten niższy pobiegł gdzieś. Za niedługą chwilę wrócił w towarzystwie kolejnego krasnoluda. Trzeci był gruby i poruszał się trochę jak pingwin. Długie brązowe włosy, wąsy i broda oraz krzaczaste brwi zasłaniały niemal całe jego oblicze. Wystawał jedynie wielki nochal i było widać parę ciemnych, małych, rozbieganych oczek.
– Gronofold! – krzyknął z radością Trzeci.
– Bremgald! – odkrzykną Rudy. Wzięli się w objęcia. Popatrzyli sobie w oczy i zaśmiali się.
– Co masz dla mnie, drogi Gronofoldzie? – spytał grubas.
– Złapałem tego potwora kilka minut temu. Nie poturbowałem go za bardzo. Pomyślałem, że przyda ci się kolejny do ciągnięcia.
Bremgald spojrzał na mnie i zastanowił się. Podszedł do mnie i zaczął mnie oglądać. Co się za bardzo zbliżył warczałem ostrzegawczo. Gdy dokonał oględzin odszedł na swoje poprzednie miejsce i dalej mi się przyglądał.
– Ile za niego chcesz? – rzucił.
– 12 szczerozłotych, dużych monet i może... 30 srebrnych.
– Biorę.
Grubas wyjął z przytroczonej do pasa sakiewki odpowiednią ilość pieniędzy i wręczył Rudemu. Krasnoludy na znak transakcji i pożegnania znów objęły się i poklepały po łopatkach. Po tym geście przyjaźni Bremgald wziął sznur i pociągnął mnie w stronę gór. Nie miałem co się opierać. Od razu poczułem, że jest silny jak tur, lub bardziej. Poszedłem za nim. Ludzie dalej się przede mną cofali, rzucali obelgami i tak dalej.

W kopalni Bremgald przekazał mnie kolejnemu krasnoludowi. Ten natomiast miał bardzo małą czarną brodę i jasną twarz przeoraną wielką blizną. Sądzę, że miał ją po jakimś wielkim wilku. Czwarty wziął mnie i zaprowadził do kolejnego pomieszczenia. Zwiedzę kawał Utopii, stwierdziłem w myślach. Pomieszczenie, do którego mnie zaprowadził było jasno oświetlone i śmierdziało skórą. Krasnolud założył mi skórzany kaganiec i bardzo mocno ścisnął rzemień mający uniemożliwić mi rozwarcie pyska, po czym ubrał mi chomąto. Był ciężkie i w pierwszej chwili ugięły się pode mną nogi.

<Yaenn? Się za bardzo rozpisałem...>

Nowa wadera - Raven!

Oto kolejna członkini watahy - Raven! Jestem pewna, że będziesz się tutaj doskonale bawiła i pisała mnóstwo opowiadań. Bardzo się cieszę, że postanowiłaś dołączyć, toteż życzę Ci wielu mile spędzonych chwil w Naszym gronie.
Raven
Magiczka
autor: Karolinacb

Od Maemuki C.D Browna

Cieszyłam się, że zaczął od sympatycznego przywitania, sama więc wprawiłam swój ogon w ruch przywodzący na myśl delikatną, giętką gałązkę, która płynnie porusza się w rytm wiatru.
- Po prostu Brown? - uśmiechnęłam się lekko, bo nie wierzyłam, że taki... ładny (?) basior może nosić po prostu nazwę koloru za imię.
- Dlaczego "po prostu"? - spytał lekko zdezorientowany wilk. Musiałam się namyślić, żeby ubrać odpowiedź w słowa, więc na moment zapanowała między nami cisza. Podczas, gdy ja myślałam, on intensywnie wpatrywał się we mnie wzrokiem, przywodząc na myśl szczeniaka, który właśnie poznał coś nowego.
- Może po prostu dlatego, że twoja sierść jest niezwykła. Te łaty i małe plamki przywodzą na myśl ciastka czekoladowe. - spuściłam wzrok niezadowolona ze swojej wypowiedzi. Mogłam go nieco urazić tym porównaniem. Popatrzyłam niepewnie na jego nieodgadnioną minę, na wszelki wypadek dodając szybko:
- Przepraszam, jeśli cię uraziłam. - moje oczy znowu zaczęły przeczesywać grunt w poszukiwaniu jakiegoś bardzo interesującego kamyka. Nagle Brown się roześmiał, jakbym opowiedziała dobry żart.
- Dobrze trafiłaś z tym porównaniem, Maemuki. - popatrzyłam na jego twarz, na której gościł szeroki uśmiech. Zanim pozwoliłam mu mówić dalej, dodałam szybko:
- Po prostu Mae. Nie lubię swojego pełnego imienia.
- No widzisz, to tak jak ja Mae. - popatrzyłam pytająco na basiora. - Moje prawdziwe imię to Cookie. Rodzice też kojarzyli sierść z ciasteczkami. Ale teraz jestem po prostu Brown, dobrze? - uśmiechał się sympatycznie, tak zaraźliwie, że i na moim pysku pojawił się uśmiech.
- Nie ma sprawy. - dobrze go rozumiałam. "Cookie" to niezbyt... Nie za dobre słowo na imię. - Wiesz może, czy jesteśmy na terenie jakiejś watahy?

<Brown? Moja też :D>

Od Yaenn C.D. Edwyna

- Masz może ochotę na małe zwiedzanie? Pokażę Ci tereny watahy i kilka nieco bardziej strzeżonych miejsc - zaproponowała. Basior nie oponował, to też po szybkim posiłku, jakim było złowienie ryby w pobliskiej rzece, wybrali się na spacer.
Yaenn zaczęła od najrozleglejszych i najczęściej odwiedzanych miejsc. Przeszli najkrótszą ścieżką przez Szumiący Las i obejrzeli, jednak tylko z zewnątrz, Las Dusz. Wadera przy tym punkcie wycieczki wspomniała także o Drzewie Wszechwiedzy, lecz nie przekazała więcej informacji, niż jakikolwiek przypadkowo zapytany wilk. Ukryte głęboko, chronione przez wilcze dusze, a za razem tak intensywnie szukane, było jedną z największych, dotąd nierozszyfrowanych w pełni zagadek Calme Loup.
Poznawanie reszty okolicy mijało im nader szybko. W ciągu niespełna godziny zdążyli nacieszyć się zaletami wodospadów i łąk. Niestety ponura aura Luseny i Seresów zdołała zniechęcić ich na tyle, by nie wstępowali w ich czeluście.
Słońce wisiało już nisko nad horyzontem, kiedy oboje znużeni i głodni zbliżali się do tymczasowego lokum Edwyna.
- Mówiłaś coś o jakichś niedozwolonych miejscach, a... wszystko to co mi pokazałaś raczej nie wygląda na niedozwolone - basior był wyraźnie zafascynowany ów zakazanymi terenami, zaś wadera niepewna tego, czy może mu je pokazywać. Nie znała go na tyle dobrze by móc wiedzieć, czy nie wywinie jakiegoś głupstwa i, w najlepszym wypadku, czy nie skończy w roboczych kopalniach krasnoludów.
- Jednym z zakazanych i najbardziej strzeżonych miejsc jest Utopia. Mieszkają w nim krasnoludy i prawdę mówiąc do tej pory żaden wilk, który wszedł za mury nie wrócił cały i zdrowy. Liczne blizny, jeśli nie kalectwo, są dość nieprzyjemnymi pamiątkami po spotkaniach z toporami i machinami do tortur. Krasnoludy nienawidzą nas i najchętniej wysadziliby góry w powietrze gdyby nie fakt, że trudno się tu dostać, a w skałach kryją się nader ważne dla nich surowce - Yaenn tłumaczyła dokładnie i powoli, starając się nie wprowadzić do wypowiedzi krótkich zacięć. Niestety widziała Utopię na żywo, nie tylko w książkach, i sam jej widok wyrył w pamięci strach przed miastem.
Edwynowi udało się ją jednak jakimś cudem przekonać i chwilę potem ruszyli wąską ścieżką w stronę wysokich, ośnieżonych szczytów. Wahała się, jej kroki były niepewne, a oddech niespokojny. Kto wie, może prowadziła ich oboje na pewną śmierć. Mianowicie mieszkańcy Utopii co jakiś czas chcąc zapolować na łanie wychodzili poza mury, lecz gdy pojawiała się możliwość pozbawienia życia kolejnego wilka, perspektywa obfitego obiadu schodziła na drugi plan.
Był środek nocy, kiedy zza krzewów wyjrzało rozświetlone miliardami pochodni miasto-państwo. Nawet z tak daleka słychać było uderzenia młotów kowalskich o żelazo, krzyki wydobywające się z karczm i... skomlenie. W kopalniach nadal trzymane były basiory. Co silniejsze służyły w roli koni pociągowych - założywszy na nie odpowiednich rozmiarów chomąto, poganiane trzaskającymi biczami targały za sobą wózki pełne drogocennych klejnotów lub węgla.
- Chodźmy już stąd - szepnęła wadera, jakby w obawie, że ktoś ich usłyszy. Serce waliło jej jak szalone. Przecież jeden z nich mógł czaić się tuż za rogiem...
Gdy niespełna dziesięć metrów od nich coś cicho trzasnęło, jakby łamana gałązka, oboje podskoczyli, po czym zamarli. Modlenie się w duchu, by był to co najwyżej zbłąkany zając na niewiele się zda.
- Uciekaj. Gustave mnie zabije, jeśli poturbuję nowego w watasze - głos Yaenn był zdecydowany, nieznoszący sprzeciwu. Edwyn najwyraźniej nie miał jednak zamiaru się nigdzie wybierać. Nie wiadomo czy to brawura czy zwykła odwaga, aczkolwiek teraz istnienie obojga wisiało na włosku.
Z zarośli zaczęła powoli wyłaniać się niska, masywna postać, dzierżąca potężny topór w dłoni. Rude włosy spięte na karku w kucyk i broda zapleciona w dwa warkocze sięgająca mu do pasa. Odziany był w żelazną, bogato zdobioną zbroję. Przepasany jedwabną szarfą z licznymi rubinami uśmiechał się złowieszczo. Jego oczy płonęły żywym gniewem i nienawiścią, a ostrze broni błyszczało w świetle pochodni, rzucających złociste łuny od Utopii.
- Chodźcie tu, małe paskudztwa - warknął niskim, gardłowym basem.
Wadera nie wahała się już dłużej. Chwyciła zębami za kark towarzyszącego jej basiora i gwałtownie pociągnęła do tyłu. Biegła tak przez chwilę, dość koślawo i zbyt wolno by daleko uciec, dopóki ten nie wyłapał rytmu i oboje nie rzucili się do ucieczki.
- Masz jakiś pomysł jak go zgubić? - zapytała.

<Edwyn?>