niedziela, 4 stycznia 2015

Od Ed'a CD. Inés

Inés najwyraźniej do tych bardzo rozmownych nie należała. Opowiedziała mi swoją historię. Urodziła się we Francji. Kropka. I już, koniec? Myślałem, że po prostu zabrakło jej tchu czy coś. A ona zakończyła swą jakże rozległą opowieść. Cóż, muszę przyznać, że nieco się zawiodłem. Liczyłem na minimum pięć zdanek. Rozbudowanych zdanek. Zresztą... to nawet nie była historia, a raczej miejsce, w którym się urodziła. A o to żem nie pytał. Westchnąłem cicho. Pojąłem, że tyle musi mi na początek wystarczyć. Na początek? A może na zawsze? Sam nie wiedziałem. Miałem nadzieję, że w końcu się otworzy. I powie mi, dlaczego taka jest. Cicha, spokojna, bojaźliwa. Może jakaś trauma? Czy też przypominałem wandala, który skrzywdził ją lub jej krewnych? Nie wiem. Byłem bezradny.
- No dobrze - mruknąłem wreszcie, by przerwać narastającą między nami ciszę. W dialogu zrobił się pewien zastój. A rozmowę chciałem podtrzymać. Przynajmniej do momentu aż zacznie się polowanie. - Pojąłem, że nie masz ochoty na zwierzanie się i inne takie, więc... może jakiś inny temat? O czym masz chęć porozmawiać? - gdzieś tam w głębi liczyłem na to, że przypadkowo, gdy będziemy gadać o 'wszystkim i niczym'. wymsknie jej się coś na temat jej przeszłości czy też charakteru. Maluteńki szczególik. Coś, cokolwiek.
W odpowiedzi pokręciła przecząco głową. Niemowa? Oh nie, proszę. Czy nie mogła powiedzieć tego krótkiego, dennego 'nie', tylko odpowiedziała gestem? Czyste lenistwo, ugh. Poruszyłem zirytowany ogonem. Lewa, prawa, lewa, prawa... Nie wiedziałem, na czym się skupić. Liczyłem kroki, swoje i jej oddechy... Wszystko, byleby tylko przestać się nudzić. Przejechałem jęzorem po ostrych kłach. Coś mi się do nich przykleiło. Chyba pozostałość po przekąsce sprzed dwóch, lub trzech, godzin. Zwinnie przełknąłem kawałek mięsa, który odnalazł swoje miejsce w moim żołądku. Miałem nadzieję, że tego nie zauważyła, bo mogło być to iście obrzydliwe. A ja, powtórzę się setny raz, chciałem robić dobre wrażenie. Niestety na swe nawyki nic nie poradzę. Dreptaliśmy jeszcze wolno w - o zgrozo - ciszy przez około pięć minut. Naszym oczom ukazała się rozległa polana, oblana promieniami wiosennego słońca. Uśmiechnąłem się. Wciągnąłem do nozdrzy zapach świeżej porannej rosy. Wypuściłem nadmiar powietrza pyskiem, wzdychając tym samym z zadowolenia. Delikatny zefirek muskał nasze sierści. Czasami czesał nas pod włos, a czasami przyklepywał futro. Ów polana wydawała się być pusta, jednak wytrawny łowca spostrzegłby, iż między długimi źdźbłami trawy przemykają brązowe sylwetki łani. Gdzieś również przemknęło poroże króla lasu. Postawiłem uszy na sztorc i wsłuchiwałem się. Wyczuwałem leciutkie drgania ziemi, spowodowane stąpającymi po polanie kopytami.
- No to co serwujemy na śniadanie aka obiad? - spytałem, śmiejąc się cicho i spoglądając na towarzyszkę. Dla mnie była to jedynie przekąska między posiłkami. A takich przekąsek w ciągu dnia potrafiłem pożreć z siedem. Rekordzista, rzekłbym. Zamerdałem ogonem niczym pies. Patrzyłem na nią wyczekująco. Damy mają pierwszeństwo, więc niech to ona obierze cel i wskaże go, a ja z chęcią pomogę jej upolować wybraną zdobycz. Oby tylko nie przesadziła i nie zechciała atakować jelenia.

<Inés? Mordko, alimentów i tak nie dostaniesz, heuheu!>

Od Olivera CD. Gwyneth

- Co robisz? - powtórzył basior, widząc zdziwienie malujące się na pysku wadery - Nie powinnaś wstawać. Twój organizm jest wycieńczony, ledwo co zdołałem cię odmrozić. Połóż się z powrotem, i tak wiele nie przejdziesz zanim ponownie upadniesz. Po za tym wciąż jesteś poraniona, o popatrz już ci się jedna rana otworzyła. Nie możesz teraz tracić zbyt wiele krwi. Jeżeli chcesz przeżyć słuchaj proszę tego co mówię.
Popatrzył na nią z uwagą i troską. Fakt, że udało mu się odratować wilczycę graniczył z cudem. Natrafił na jej zmarznięte ciało całkiem przypadkiem podążając niewyraźnym już tropem jej zapachu oraz aury. W pierwszej chwili wziął ją za martwą, i dopiero po dokładniejszych oględzinach zauważył u wilczycy puls oraz słabo tętniącą magię. Bez zastanowienia tchnął w nią nieco życia, starając się ogrzać ją i przywrócić wszystkie funkcje życiowe. Na szczęście organizm wadery był silny i szybko przywrócił się do jako tako dobrego stanu. Mimo to wciąż wymagała opieki i basior nie miał zamiaru teraz jej nigdzie puszczać.
Wilczyca przypatrywała mu się przez dobrych kilka minut po czym zastosowała się do jego poleceń i wróciła z powrotem na nieco podarty koc, na którym położył ją wilk. Złożyła głowę na przednich łapach i choć dawała wrażenie spokojnej nie dało się nie zauważyć iskierek bólu, które pojawiały się w jej oczach. Basior ponownie się o nią zatroskał i podszedł z przygotowanym wcześniej naparem. Położył kubeczek przed jej nosem i uśmiechnął się łagodnie.
- Napij się - rzekł - To wywar z ziół stepowych rozgrzeje cię i przyśpieszy zaklepywanie się ran. Po za tym bardzo dobrze smakuje, nie jak większość lekarstw - puścił do niej oczko - Po za tym w te mrozy powinnaś owinąć sobie łapy jakimś bandażem lub materiałem - wskazał na swoje nogi owinięte w bladoniebieską tkaninę - Dzięki temu nic sobie nie odmrozisz oraz nie zranisz o jakieś ostre krawędzie pod śniegiem.
Wilczyca pokiwała lekko głową sięgając po czarkę z parującym naparem. Wzięła ostrożnie mały łyk smakując napoju. Zgodnie ze słowami wilka miał delikatny, słodkawy smak, który przyjemnie rozpływał się na języku i w przełyku.
Kiedy wadera powoli popijała, basior przytargał bliżej całkiem sporą sakwę. Pogrzebał w niej chwilę, by w końcu wyciągnął kilka pasm tkaniny o miętowym kolorze.
- Pozwolisz,..? - spytał, jednocześnie sugerując by wilczyca także się przedstawiła.
- Gwyneth - odparła - Pozwolę. Miło z twojej strony, ..?
- Oliver - uśmiechnął się podchodząc do niej - Owinę ci łapy bandażem. Nie powinien sam się rozwinąć, dopiero gdybyś zaczęła przy nim coś robić, szarpać czy coś, ma szansę się rozpaść. Tak to powinien przetrwać wszystko co mu zaserwujesz.
Delikatnymi, wystudiowanymi ruchami zawiązał materiał wokół łap wadery dbając o to, żeby nie miał szans się odwiązać i nie przepuszczał zimna ani śniegu. Cała praca nie zajęła mu nawet dziesięciu minut. Usatysfakcjonowany z jej wyników spojrzał uważnie na wilczyce, uśmiechając się pod nosem.
- Pasują ci - rzucił swobodnie wracając do swojej sakwy. W kilka chwil przygotował sobie rozgrzewający napój z winogron, po czym z powrotem podszedł do wadery.
- Więc Gwyneth - zaczął sympatycznym tonem - Co cię przywiało w te, obecnie, niegościnne strony?

<Gwyneth? ;3>

Od Inés CD. Raven



Cisza, spokój. Nie spodziewałam się tak błogiej, wręcz sielankowej ciszy w ten słoneczny dzień. Idealny wręcz na popołudniowe odpoczywanie w cieniu pobliskiej brzózki, która dawała mały, jednak kojący cień. O dziwo wiatru praktycznie dzisiaj nie było, co najwyżej ‘raz na Ruski rok’.
Mój wypoczynek przerwały dziwne, nieznajome mi odgłosy. Jakby… szloch? Otwarłam zmrużone oczy i minęła chwila zanim przyzwyczaiły się do światła dochodzącego ze słońca przebywającego teraz na samym środku nieba. Coś we mnie kazało mi podążyć w tamtą stronę i dokładnie przyjrzeć się ów zjawisku. Nie było to daleko, może jakieś dwieście, lub trzysta metrów, jednak mój słuch dawał się czasem we znaki, najczęściej w nieodpowiednich dla mnie chwilach. Ku mojemu zdziwieniu naprzeciw mnie pojawiła się sylwetka szczupłej, drobnej, cicho szlochającej wadery. Coś w mojej głowie nie pozwalało mi przejść obok skołowanej wilczycy, na tyle, że nie zauważyła mojej osoby.
- Dlaczego płaczesz. – zaczęłam zbliżając się o parę kroków. Teraz dzieliły nas tylko jakieś trzy metry.Wadera spojrzała na mnie, jakby pierwszy raz zobaczyła wilka. Nie wiedziałam, czy należy do watahy, czy się zgubiła... Chwilowo najważniejsze było moje bezpieczeństwo, wolałam wiedzieć, czy wadera nie ma złych zamiarów wobec mnie, czy wobec watahy...

<Raven? wybacz brak akcji ://>

Nowy basior - Noah!

Oto kolejny basior w Calme Loup! Cieszę się, że jeszcze ktoś postanowił stworzyć rodzeństwo i tym samym stworzyć kolejnego wilka! Mam nadzieję, że zostaniesz z Nami na długo, razem z Nami będziesz się dobrze bawił i się śmiał!
Noah
Cichociemny
autor: Karolinacb

Od Maemuki C.D Browna

Wstałam i otrzepałam swoją sierść z ziemi. Po wstępnych oględzinach wydawało się czyste, ale na moim ogonie utknął suchy listek, jeszcze z jesieni. Za nic nie mogłam go dosięgnąć.
- Może... ci pomogę? - mruknął rozbawiony Brown, widząc jak zataczam niewielkie koła, zupełnie jak wilczątko, które nie zdaje sobie sprawy z tego, co ma po swojej drugiej stronie i bezskutecznie próbuje to złapać.
- Jakbyś mógł. - odparłam, stając w miejscu. Ciastek jednym sprawnym ruchem wyjął z mojej długiej sierści na ogonie. - Dzięki. - uśmiechnęłam się lekko i znów wpatrzyłam się w tą niewielką plamkę na jego pysku. Jest taka... urocza.
- Nie ma za co. - również się uśmiechnął. Myślałam, że teraz nastąpi ta niezręczna cisza, ale spotkania z Brown'em nie należą do tych, w których nie wiadomo, co powiedzieć. - Polowanie?
- Nie, nie jadam mięsa. - zdziwił się lekko moją odpowiedzią.
- Jak to? przecież jesteś wilkiem? poza tym, harmonia i te sprawy... No wiesz, tak jakby jesteś stworzona, żeby zabijać.
- Owszem. Tylko, że niektóre wilki nadużywają tego swojego "stworzenia do zabijania". Panuję nad naturą i harmonią, podobnie więc jak reszta wilków o mocy harmonii, równoważę nadmierne zabójstwa napalonych wilków. Rozumiesz?
- Tak.
- Poza tym... Jakoś nie widzi mi się zatapianie kłów w bezbronnej sarnie. To nie dla mnie... - westchnęłam, przypominając sobie moje pierwsze i jedyne zabójstwo.
- Więc co tu robisz?
- Wspominam swoje dzieciństwo. To dzieciństwo, które przeżyłam, zanim moją rodzinę porwał chaos, a moim zaginionym bratem okazał się Shogain. A ty, co tu robisz?

<Brown?>

Od Shōgaina C.D Chaos

Odpowiedź mnie zszokowała.
- Trzy dni?! Jakim cudem?!
- Mówili, że to efekt wyczerpania... - wadera była nieco zdezorientowana moim zachowaniem. Ale nie wiedziała tego, co ja.
Chaos coraz bardziej mnie wyniszcza. Mam coraz mniej sił, kiedyś w końcu spadną do zera. A dzieje się to niezwykle prędko.
- Coś się stało? - Chaos, lekko zaniepokojona moim zachowaniem spytała, chyba z grzeczności.
- Nie. - otrząsnąłem się z osłupienia i rozłożyłem skrzydła, aby je otrzepać. Odebrała to jako zły sygnał.
- I teraz tak po prostu sobie odlecisz?
- Nie. - złożyłem skrzydła. - Dotaszczyłas mnie tutaj sama?
- Mhm.
- Dzięki. Może jakieś polowanie na zgodę? Chyba nie byłem zbyt miły...

<Chaos?>

Od Shōgaina C.D Nyanne (Raven)

- Nie chce zostać uleczona, bo domaga się wytłumaczenia. - popatrzyłem chłodno na Raven i opanowałem łzy. Nie powinny mnie widzieć w takim stanie. Gestem łapy odgoniłem fioletową waderę, która zrobiła dla mnie miejsce przy Nyanne.
- Nie jestem pewien, czy chcesz to usłyszeć Mae.
- Nie krępuj się, mów.
- Dobrze. Zatem Nyanne wytłumaczę ci wszystko, a ty Raven możesz słuchać, ale jeśli szepniecie komuś chociaż słówko o tym, co tu zaszło, to przysięgam, że was rozszarpię. - miałem tak stanowczą i poważną minę, a moje oczy aż świeciły stanowczością, że chyba zrozumiały, iż nie żartuję. - Urodziłem się w Hadesie, a moja matka zaraz po narodzinach mnie porzuciła. Nie zrobiła tego, bo mnie nie kochała. Miała skomplikowaną sytuację z władcą podziemi, wciągnął ją, kiedy była w zaawansowanej ciąży ze mną, i z ojcem do Hadesu. Chyba pożądał mojej matki, bo ojca natychmiast wysłał na Pola Kary. Ale Enyo, nasza matka, miała wybór.
- Dlaczego mówisz "nasza"? - spytała z wyraźną trudnością Nyanne.
- Mae jest moją siostrą.
- Jak to? - tym razem zdziwiła się Raven. Zdenerwowałem się nieco.
- Dajcie mi dokończyć, do cholery jasnej! Nasza matka miała wybór: pozostać w Hadesie, a mnie wysłać do świata żywych lub odwrotnie. Na tamtym świecie została Mae, ponieważ kiedy Hades nas porywał, ona bawiła się głęboko w lesie. Jak można się spodziewać, matka wolała wychować choć jedno z nas, niż dać obojgu zginąć.
- Ale moja rodzina nigdy mnie nie odnalazła...
- Otóż to. Władca podziemi był przebiegły i zaaranżował moje wpadnięcie do Lete. Przez przypadek zachłysnąłem się jej wodą, tak pełną chaosu, że sam po części się nim stałem. I to pozwoliło mi wrócić na powierzchnię. A nasi rodzice zostali na Polach Kary, z tego co mi wiadomo. Tyle.
- No dobrze... A co z córką? - czyli jednak pamiętała. Miałem nadzieję, że nie będę musiał o tym wspominać...
- Związałem się z wilczycą, która przeszła przez Hadesa to, co nasza matka. Z tym, że ona wolała wysłać naszą córkę na ziemię. Podziemne krainy również ją napełniły chaosem, którego ona za nic nie chciała się pozbyć. W ten sposób zmarła, z cuchnącą nieładem rana po rogu jelenia. Ty też masz wybór.

<Nyanne?>