czwartek, 1 stycznia 2015

Od Yaenn C.D. Edwyna

- Takie to to młode i niedoświadczone - uśmiechnęła się pod nosem, ukazując rządek białych, ostrych jak brzytwy zębów. Jej donośny głos popłynął nad taflą wody i w niezmąconym stanie dotarł do basiora. - Zabija mniejsze i słabsze, bo nie ma chęci zapolować na większe i silniejsze.
Znała podłoże rzeczki, jaką tworzył wodospad, na wylot, to też w parę sekund mogła dobrać miejsce, którym mogłaby dotrzeć na drugi brzeg. Z wolna zaczęła kroczyć ku nieznajomemu, zatapiając się coraz bardziej w wodę i jednocześnie oceniając siły swoje oraz jego, gdyby przyszło jej walczyć.
- Dałbyś mu jeszcze trochę czasu, a za pół roku mógłby zapewnić ci większe wyzwanie - pyskiem wskazała na młodziutkiego zająca, któremu zbyt wcześnie przyszło zakończyć życie. - Las nigdy nie zapomina.
Minęła wilka, zatoczyła koło i zatrzymała się obok niego. Teraz patrzyła na miejsce, gdzie jeszcze pięć minut temu poczuła zapach krwi. Nagle zrozumiała, że basior nie odzywa się ani słowem w obawie o swoją zdobycz.
- Spokojnie, nie zabiorę ci go - prychnęła, odchodząc parę kroków. Ten powoli odłożył swoją ofiarę, na wszelki wypadek przyciskając ją łapą.
- Kim jesteś, żeby mnie pouczać? - jego ton oddawał wyraźne lekceważenie, z jakim odnosi się do dość nietypowych nauk Yaenn.
- Nieformalnym strażnikiem natury, tropicielem oraz członkinią Calme Loup - odparła. - Jeśli okażesz choć trochę szacunku i zaangażowania, to jestem w stanie zaprowadzić cię do alfy oraz pomóc znaleźć schronienie na noc, jeśli nie chcesz spać na mrozie. Więc jak będzie?
Obcy ponownie wpił kły w martwego zająca i niechętnie podążył za wyjątkowo żywotną Yaenn. Wadera zwinnie i gładko sunąc po lesie szybkim truchtem, co chwila musiała spoglądać, czy jej towarzysz nadal kroczy udeptanymi przez czarne łapy śladami. Wyciągając swoje kończyny niczym pokazowy koń poruszała się tempem typowym dla siebie, lecz dla innych forsownym i trudnym do osiągnięcia. Zwyczajny trucht był za wolny, natomiast bieg za szybki i zbyt męczący.
Do leża Gustave'a dotarli na parę minut przed kompletnym zmrokiem. Wilczyca zatrzymała się sto metrów od wejścia, natomiast basiorowi nakazała iść dalej samemu. Objaśniła przedtem w paru słowach przebieg rozmowy, życzyła mu powodzenia, a sama ułożyła się wygodnie i błyszczącymi ślepiami zaczęła obserwować oddalającego się obcego.
Pół godziny potem, co dłużyło się niemiłosiernie, księżyc oświetlił zbliżającą się sylwetkę wilka. Yaenn podniosła się i zabrała za rozprostowywanie skostniałego ciała. Powitała nowo poznanego delikatnym, niezauważalnym wręcz uśmiechem.
- Chyba nie było aż tak źle? Spokojnie, twój królik przetrwał - wyciągnęła zza kamienia kolację nieznajomego i podtoczyła mu pod same łapy.
- Co z tym schronieniem, które mi obiecałaś?
Odpowiedział mu jedynie subtelny ruch głową w stronę skrytej w gąszczu, opuszczonej nory.
- Dopóki w pobliżu jest alfa możesz czuć się bezpieczny. Gorzej, jeżeli coś wywinąłeś.
Chwilę potem wadera okręciła się dookoła grubego pnia, szacując jego wytrzymałość, po czym jak doświadczona wiewiórka spiralnym ruchem wdrapała się na najniższą, względnie mocną gałąź. Niezbyt zainteresowana wyrazem pyska pełnym zdziwienia, a za razem rozbawienia, ułożyła głowę na wyciągniętych przed siebie łapach i oddała się najprzyjemniejszej pod słońcem czynności, jaką było spanie.
- Dobranoc - mruknęła na pożegnanie znikającemu w mroku basiorowi.
~*~
Zbudził ją śpiew ptaków, które umiłowały sobie wygodne miejsce na jej grzbiecie, zapewniające jednocześnie darmowe ogrzewanie dla zmrożonych stópek. Był jeszcze wczesny ranek, słońce dopiero zaczynało swoją wędrówkę, a przenikliwy chłód dał się we znaki nawet tak dobrze uzbrojonemu w futro wilkowi.
Spojrzała w stronę jamy, teraz znacznie bardziej widocznej w dziennym świetle. Wciąż wyglądała na opuszczoną, lecz przenikliwy wilczy wzrok był w stanie doszukać się w niej niezbyt gwałtownych ruchów.

<Edwyn? :3>

Od Gustave'a C.D Corrin

Ot zwykła rozmowa, która właściwie nie przebiegała za dobrze. Z jednej strony nie miał o czym z Nią rozmawiać, jednak z drugiej nie chciał, aby ta sobie poszła. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że niektóre sprawy warto przemilczeć, toteż nie nalegał na odpowiedź, kiedy wadera nie chciała jej udzielić. Wyszedł by nie tylko na nachalnego, ale i aroganckiego. Na takie zachowanie nie mógł sobie pozwolić, nie tylko ze względu na to, że był Alphą, ale głównie dlatego, że nie tego nauczył Go jego ojciec. Gustave co prawda poczuł małą łapę na swojej, nie dał jednak tego po sobie poznać, bo uczucie to było na tyle przyjemne, że nie chciał jej drobnej łapy bezczelnie zrzucić. Próbował jednak udać, że niczego w prawdzie nie doświadczył i istotnie nie widział tego, jak Corrin cofnęła się nieco, aby następnie się zarumienić.
- Istotnie. - rzucił, żeby zacząć. - Dotarłem tutaj nieco zmęczony. Ba. Cóż ja mówię. Byłem niezmiernie zmęczony. Widząc to piękne miejsce nie mogłeś nie podejść, a po czasie zdałem sobie sprawę, że owe dziewicze jeszcze do niedawna tereny są niezamieszkane. Nie miałem gdzie wracać, rodzina nie żyje, więc dlaczego nie miałbym zacząć tutaj wszystkiego od nowa? W prawdzie jednak nie podjąłem tej decyzji od razu, a dopiero, kiedy zaczerpnąłem nieco wody ze źródełka. - powiedział to, co uważał za słuszne. Nie uważał, że rozmowa o tym, co mu się przydarzyło i sam fakt, że rodzice nie mogą Mu towarzyszyć, była spowodowana tym, iż potrzebował litości. Nic z tych rzeczy. Być może i do dnia dzisiejszego nie miał rodziny, przyjaciół i wsparcia, jednak doskonale zdawał sobie sprawę, że bycie niezależnym należy ewidentnie do Jego mocnych stron. Radzenie sobie w trudnych warunkach miał bowiem wpajane od wieku szczenięcego. - Zadziwiający wręcz fakt, jak podziałała na mnie ta woda. To, co się później stało mogłem odebrać jako znak, czy coś, co wskazywało mi drogę. Nie mniej, cieszę się, że znowu mam dom. - dodał na końcu, nie chcąc mówić już nic więcej. Nastała cisza.
Po czasie, w towarzystwie Corrin, Gustave dotarł do Oasis. Miejsce samo w sobie było piękne, nie dziwne więc, dlaczego tak wiele zakochanych par wybierało się tutaj. Co prawda Gustave nie kochał Corrin, a zapewne i Ona Go nie kochała, jednak z drugiej strony, czy nie można tak po prostu zaproponować komuś spaceru? Można śmiało powiedzieć, że magia tego miejsca udzielała się zarówno Jemu, jak i Jego towarzyszce, która pomimo próby nieokazywania uczuć najwyraźniej została zaczarowana wyglądem tego miejsca. Rozmawiali. Być może nie jeden nie uznał by tego za naprawdę godną konwersację, jednak Gustave'owi taka w pełni wystarczyła. Nie chciał zmusza Corrn do tego, aby wyjawiała sekrety ze swojej przyszłości, toteż cała wymiana znań oscylowała między prawdziwymi ogólnikami. Czas mijał jak nieubłagany, a zanim basior zdołał się zorientować było już południe.
- Nie jest Pani może głodna? - zadał proste, jednak logiczne pytanie, bowiem od rana zajmuje czas tej damie, nie troszcząc się o jej potrzeby. - Mogę się przejść, aby coś upolować. Zapewne zgłodniała Pani przez rozmowę. Niech Pani wybaczy, że byłem aż tak bezczelnym gospodarzem. - dodał po chwili. Nie uważał, że Corrin jest za słaba. Nic z tych rzeczy. Miało to raczej wydźwięk taki, jaki mieć powinien, to jest basior powinien troszczyć się o pożywienie.

<Corrin?>

Od Inés

Dni mijały, a ja z powodu wcześniejszych przykrości związanych z nieprzyjemnie kojarzącą się osobą następcy tronu, przyszłego władcy watahy jej rodziny oraz kiedyś także mojej, traciłam siły oraz chęci do dalszej wędrówki, oraz dalszego życia. ‘Inteligentna i zaradna wadera zmieniła się w roztrzepaną ofiarę losu, z zesłanymi na nią, licznymi nieszczęściami i pomyłkami życiowymi.’
Musiałam radzić sobie na własną rękę, zdana tylko na siebie, bez przyjaciół, rodziny, bliskich mi osób. Po prostu sama. Uczucie braku żywej duszy przy sercu doskwierało mi jak nic innego. Ciągle tylko w głowie słyszałam radosne poszczekiwania szczeniąt, odgłosy wspólnego polowania i wszystko inne co przypominało mi jeszcze bardziej, że już nikogo nie mam. Pomimo, że moja rodzina żyła, moja nadzieja, że kiedykolwiek się jeszcze zobaczymy umarła, razem z myślą o nadchodzącym szczęściu.
Czasem mam ochotę po prostu zasnąć i już się nie obudzić. Popaść w sen wieczny i ułożyć sobie życie w Niebie… Może chociaż tam by mi się to udało…
***
Kolej rzeczy miała się mianowicie. Straciłam wszystko poczynając po rodzinie i przyjaciołach, kończąc zaś na najważniejszym, czyli własnej wartości i pewności siebie. Straciłam osobę, dzięki której mogłam osiągnąć wszystko. Straciłam samą siebie.
***
Obudziło mnie jak co dzień poranny śpiew ptaków. Zjawisko niby codzienne, jednak że miło chociaż zostać obudzonym przez kogoś kto nie zrobi ci krzywdy i nie zhańbi.
Poranek zapowiadał kolejny dzień w głodzie i brudzie. W pobliżu nie było, żadnego jeziora czy chociażby małego strumyku. Miałam nadzieję, że pozostanę w tym miejscu już do śmierci, i że do końca dni będę mogła słyszeć cudowny śpiew bezbronnych, oddanych samym sobie istot. Gdyby nie to, to już pewnie sama wyszłabym na zewnątrz, aby sobie coś zrobić. Jednak jakaś dobra myśl, ten promyk nadziei trzyma mnie przy życiu.
Tego dnia jednak było cicho. Zbyt cicho. Miałam wrażenie jakby wszystkie istoty żyjące tutaj bez powodu uciekły i pochowały się po dziuplach i norach. Ja sama najchętniej schowałabym się do małe norki i nie wychodziłabym z niej do końca .
Postanowiłam przyjrzeć się zaistniałej sytuacji i wszyłam na chwilę z jaskini. Rozglądałam się to w lewo to w prawo i wreszcie ujrzałam jakiegoś wilka w oddali. Na szczęście była na tyle daleko, że pewnie mnie nie zauważyła. Szybko schowałam łepek do jaskini i odeszłam w jego najciemniejszy kąt.
Teraz mogłam się tylko modlić, aby istota odeszła i zostawiła mnie w spokoju. Słyszałam coraz to bliższe stąpanie po śniegu co było dla mnie sygnałem, iż wędrownik się zbliżała. Było go słychać coraz bliżej i bliżej, aż zdołałam usłyszeć ciche szmeranie pazurami jakby po kamieniu. Podejrzewałam, że był to ten oddalony od mojego schronienia o jakiś metr może półtora. Zamknęłam oczy i miałam nadzieję, że nic mi się nie stanie.

<Ktoś? Coś? C:>

Od Corrin C.D Gustave'a

Corrin cofnęła się z lekka, może o pół łapy, albo nawet ćwierć. Nie chodziło jej o jakiś wstręt do propozycji, w żadnym wypadku. Basior zachowywał się w bardzo wysublimowany sposób, co trafiało do jej wnętrza bezsprzecznie. Było coś takiego w nim, że aż nie mogła sobie pozwolić na odmówienie tej propozycji. Jakby ciche kuszenie, drugie dno tej wypowiedzi. Sama jej ciekawość podpowiadała, żeby przezwyciężyć lęki. Czuła się bezpiecznie, bo wiedziała, że Gustave raczej nie zrobi domniemanej krzywdy członkini swej watahy. Czuła się jednak niezwykle zaskoczona takową propozycją i musiała przyznać, że takiego obrotu wydarzeń się nie spodziewała. Spróbowała znów spojrzeć w Jego pełne dostojeństwa oczy i zauważyła, że cały czas w myślach Go komplementuje. Było to nadzwyczaj dziwne, dlatego postanowiła coś odpowiedzieć. Nie obawiała się tego, że basior się zniecierpliwi, ale zrobiła to tylko, by uspokoić swój umysł i wrócić do normalnego toku myślenia.
- Fm, przyznam, że od dawna już nie chodziłam w towarzystwie na przechadzki. Miło będzie więc to zmienić.- rzuciła mu chwilowy uśmiech, który aż sam cisnął jej się na pysk. Na pewno nie były to jej normalne odruchy przypisane do usposobienia, jednak poczuła miłą odmianę. Zawsze chyba lepiej zrobić coś szalonego. Nie mogła się jednak przyzwyczaić do towarzyszenia komuś, bo zazwyczaj to ona obierała sobie cele i chodziła jak chciała. Na początek szli w milczeniu, wsłuchując się w śpiew ptaków i miły dźwięk wiatru, który prześlizgiwał się między źdźbłami trawy. Corrin słuchała także miarowego kroku basiora, na czym z niechęcią się przyłapała. Nagle to Gustave przystanął i wciągnął głęboko powietrze w płuca.
- Wspomniałaś, że od dawna nie chodziłaś w towarzystwie. Czyli ktoś Pani niegdyś towarzyszył?- powiedział, a jego ton brzmiał trochę tak, jakby po prostu odklepał coś na szybko, tylko po to, by podtrzymać rozmowę, która i tak nie trzymała się zwarto. Akurat jej to nie przeszkadzało, wyraźnie preferowała takie wolne dialogi i radowało ją, że Alpha to znosił. Potem dotarła do niej treść pytania i postanowiła tym razem nie odwlekać tak odpowiedzi.
- Z różnymi wilkami. Zresztą, czy to ważne?- powiedziała dość skrępowana, woląc nie przypominać sobie o swojej przeszłości. Basior najwidoczniej zrozumiał, że nie chce podejmować tego wstydliwego i przynoszącego smutek tematu.- Teraz moja kolej na pytanie. Słyszałam od innych wilków, że od jednego z tutejszych wodospadów właściwie zaczęła się historia watahy, prawda?- zapytała, przypominając sobie istotny fakt. Słuchała wtedy innych na łące, a ta wiadomość akurat zapadła jej w pamięć. Nagle zdała sobie sprawę, że trzyma łapę na Jego pazurach i natychmiast się cofnęła. Wiedziała, że jest czerwona jak piwonia, więc szybko odwróciła głowę w stronę trawy.

                                                             <Gustave?>

Od Gustave'a C.D Corrin

Czy można powiedzieć, że rozmowa się nie kleiła? Sądzić można, że tak. Po prostu wymiana zdań, najprostszych, jakie tylko można ułożyć, jednak na tyle kulturalnych, aby nie uznać tego, za nieprzyjemną konwersację. Coś jednak sprawiło, że pomimo tego, iż nie była to wzorowa wymiana zdań, nie rozmawiało Mu się bardzo źle. Widać było, że Corrin czuje pewnego rodzaju szacunek, jakby wrodzony wręcz respekt, czy skruchę przed Jego osobę. Tak, czy inaczej Gustave nie miał zamiaru się wywyższać, przynajmniej nie przy Niej, a raczej w swoim własnym towarzystwie.
- Pani wybaczy. - rzucił, jakby w tonie przepraszania, bowiem i "Panienka" mogła Corrin urazić, zważywszy, że jest to raczej wyraz kierowany w stronę jeszcze niedorosłych wader, bądź takich, które swoim zachowaniem do tego prowokują. - Po prostu chciałbym zwracać się tak, abyś nie pomyślała, iż należę do basiorów niekulturalnych. - dodał po chwili, obojętnie wręcz. Nie chciał jednak wyjść na bardziej aroganckiego, niż w rzeczywistości był. - Może zechce mi Pani towarzyszyć podczas porannego spaceru? - widząc jej rumieniec, którym nieco wcześniej się oblała, uśmiechnął się jakby w duchu, po części ciesząc się, że tak oddziałuje na płeć przeciwną, a po części dlatego, że wadera nie znała Go na tyle, aby móc Go dobrze ocenić. Gdyby znała Go, często oschłego i zimnego gbura z pewnością nie oblała by się przy najbliższej sposobności rumieńcem. - Niedaleko znajduje się Oasis. Cudowne miejsce, jeżeli ktoś lubi odpocząć. - było to swego rodzaju zaproszenie na spacer, przedstawione jednak na tyle kulturalnie, że wadera nie powinna odmówić. Nie mniej, jeżeli odmówi, Gustave nie zamierza odpuścić tak łatwo. Coś Go w niej przyciągało. Nie, że stała się obiektem pożądania, jednak nieco podobnym do Niego usposobieniem jakby wręcz zyskała sobie w Nim pobratymca.

<Corrin?>

Od Edwyna

Było ciepło, miło, przyjemnie; wzgórza porastały wysokie trawy i wielobarwne kwiaty. Biegałem między nimi. Ja goniłem ją, a ona mnie. Tylko, że... kto to jest ona?
*
To tylko sen. Sen, z którego zostałem chamsko zbudzony przez zrzucenie na mnie jednej z ostatnich czap śniegu; mokrego, lepkiego, na wpół stopniałego śniegu. Nie odrywając łba od wciąż zimnej ziemi spojrzałem w górę. Na, teraz, pustej gałęzi siedział szary puchacz, przyglądający mi się swoimi wielkimi oczami. Machnąłem kilka razy łbem by zrzucić zimny śnieg i zimną wodę.
– Rozumiem, że próbujesz mnie stąd wygonić – powiedziałem. Nie doczekałem się odpowiedzi; puchacz jedynie przekręcił głowę w lewo. Wstałem, przeciągnąłem się, ziewnąłem. Mlasnąłem kilka razy i stwierdziłem, że przyda mi się małe co nieco skoro już się obudziłem.
Na horyzoncie była jedynie różowa łuna zwiastująca kolejny dzień. Zastanowiłem się gdzie może znajdować się aktualnie potencjalna zdobycz. Ruszyłem na niewielką polanę, która znajdowała się w pobliżu.
Węszyłem niedługo gdy wpadłem na świeży trop. Wyśledziłem ofiarę – młodego zająca; przyczaiłem się w pobliżu. Młody zając nie znał jeszcze wielu tajemnic życia i jego niebezpieczeństwa – i raczej nigdy nie będzie mu dane je poznać. Skoczyłem na niego bardzo szybko, a moje kły z łatwością zatopiły się w ciepły, młodym ciele. Zając nie wydał żadnego dźwięku (no, chyba, że tupanie o ziemię się liczy); jedynie podskoczył kilka razy w konwulsjach. To wszystko. Mój pysk wypełnił smak krwi.
Już się zabierałem do zjedzenia szaraka gdy w moje nozdrza, prócz woni krwi i mięsa, wkradła się inna woń – woń wilków! Taak, z pewnością kilku wilków; nie jednego. Złapałem zająca w pysk i ruszyłem za zapachem.
Dotarłem do niewielkiego wodospadu. Woda po kamieniach płynęła leniwie; nigdzie jej się nie śpieszyło. Drzewo obok dopiero co zaczęło puszczać tegoroczne pąki. To wszystko tworzyło złudzenie, że czas płynie tu wolniej lub, że się zatrzymał. Było tu spokojnie.
Z zamyślenia, które spowodowane było tym miejscem wyrwał mnie odgłos stukania pazurów o kamień w pobliżu. Sądzę, że normalny wilk by tego nie usłyszał.
Na tle wschodzącego słońca wyraźnie odbijała się sylwetka wilka.

<Ktoś niech dokończy, proszę.>

Powitajmy rok 2015!

Pragniemy wszystkim Wam życzyć szczęśliwego NOWEGO ROKU 2015!
Jak tam z postanowieniami?

"Choć nie mam czarnego cylindra,
chciałabym Ci z niego wyczarować na Nowy Rok 
same kolorowe dni,
w których i dla mnie znalazłoby się trochę miejsca."
życzy administracja, dzisiaj w szampańskim nastroju!