sobota, 3 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

- Witaj, Yaenn.- powiedział. Zdziwił go radosny ton głosu wadery. Zwykle odnosiła się do niego z pewną rezerwą. Pomógł jej wstać.- Więc co Cię do mnie sprowadza?
Wadera przez chwilę zastanawiała się. Być może nad tym, jak odpowiednio ubrać w słowa to co chciała mu przekazać.
- Chciałabym podziękować ci, za uratowanie mnie.- wypowiadając te słowa patrzyła mu prosto w oczy. Czuł niemałe zaskoczenie, kiedy powoli przetwarzał w myślach Jej słowa. Chce dziękować jemu? Za ratunek? Przecież sama doskonale sobie poradziła. Dobrze pamiętał jak z niebywałą gracją unika ciosu niedźwiedzia. A potem jak uderza go z ogromną siłą. Dała wtedy szansę Nathanowi na unieruchomienie napastnika. Więc to Ona w tej historii była prawdziwą bohaterką.
- Nie, to raczej ja powinienem dziękować Tobie. Gdyby nie Ty, nie miałbym szans wyprowadzić ataku.- przyznał szczerze.
Nadal na niego patrzyła. Nie mówiła zupełnie nic, po prostu lustrowała go wzrokiem. Jednak basior zauważył na jej pyszczku coś, czego nie miał okazji podziwiać wcześniej. Jej oblicze rozjaśnił lekki uśmiech. Czyżby doceniła to, że nie zagarnął całej chwały dla siebie, że wspomniał o jej wyczynie?
Po chwili odwróciła wzrok, udając zainteresowanie lecącym nad ich głowami ptakiem.
- Więc...- zaczął nieco skrępowany grobową ciszą między nimi. Zwykle nie rozpoczynał rozmowy, jednak tym razem coś go ku temu pchnęło, kazało coś wydusić.- Od dawna tu jesteś?
- Właściwie od początku istnienia watahy.- wyjaśniła krótko. Skierowała swoje bystre czekoladowe oczy z powrotem na niego. Skinął głową na znak zrozumienia. Przygarbił się nieco.
- To może zgodziłabyś się na krótką wycieczkę po okolicy? Nie znam jej zbyt dobrze.- zaproponował z nutą onieśmielenia w głosie.
Yaenn chwilę rozważała jego propozycję, jakby doszukiwała się w niej jakiegoś podstępu, pułapki. Wątpiła w czyste intencje Nathana. Powinna wiedzieć, że zrobienie jej krzywdy, czy sprawienie jakiejkolwiek przykrości nawet nie przyszło mu do głowy. W końcu zgodziła się, rzucając szybkie "Zapraszam.".
Na początek udali się do Zakątku Ciszy. Szli nic nie mówiąc. A przynajmniej On. Ona co jakiś czas częstowała go ciekawostkami i anegdotami na temat lokacji, w któych się znajdowali. Starał się jej słuchać, jednak często przyłapywał się na nieuwadze. Myślami wracał do sprawy kompasu. Zakłócenia w jego działaniu niesamowicie go intrygowały. Kusiło go, by sprawdzić, odkryć tajemnicę gór. Chciał je zbadać, zabrać próbkę minerału który jest wszystkiemu winien. Chciał rozpracować tajemnicę i dostroić swoje urządzenie. Wreszcie chciał opisać wszystko w swym dzienniku i przekazać zdobytą wiedzę dalej. Postanowił, źe tego dnia, po zmroku uda się w góry i odkryje ich sekrety. Z jakiegoś powodu ukochał noc do takich wypadów. Zawsze twierdził, że w ciemności lepiej mu się myśli. Mrok spowijający świat w późnych porach nie stanowił dlań problemu. Z jego oczami mógł wszystko.
- Jesteśmy.- suchy ton głosu Yaenn sprowadził go na ziemię tak brutalnie wyrywając z rozmyślań. Oprzytomniał i rozejrzał się dookoła.

<Yaenn?>

Od Shōgaina C.D Nyanne

Kiedy poczuł zapach krwi dobiegający z ziemi, delikatnie wylądował na ziemi, złożył skrzydła i głęboko wciągnął powietrze. Zapach dobiegał z obszaru przed nim, więc ostrożnie, z pyskiem przy ziemi, podążał za tropem. Nie lubił stąpania po ziemi, kiedy jego skrzydła były sprawne, ale wiedział, że powinien dojść do tego, skąd pochodzi znany żelazny zapach karmazynowej cieczy.
Trop zaprowadził go do podrygującego z bólu ciała wadery. Na oko miała dwa lata, coś zraniło ją w bok. Normalny wilk poczułby chęć ucieczki bądź pomocy wilczycy, ale Shogun, widząc przepełnioną ropą ranę, w którą już dawno wdało się zakażenie, tylko uśmiechnął się z satysfakcji.
Tak, chaos ma swoją siłę. Nie zważając na to, jaki ból sprawi waderze poruszenie, nieznacznie nią szarpnął, na co ona wydała pełen bólu jęk, który zaraz przerodził się w okrzyk strachu spowodowany widokiem niecodziennie umaszczonego i zbudowanego wilka.
- Nie krzycz. - przykrył jej usta łapą, a ta natychmiast spróbowała go ugryźć, co jednak spełzło na niczym, ponieważ Shog natychmiast zmienił swoją łapę w kończynę demona. - Patrz na mnie i słuchaj mnie uważnie, wilczyco.- mówił pogardliwie, lecz jeśli głębiej wupatrzeć się w jego oczy, kiełkowały tam ziarenka współczucia i empatii.- Mogę wyciągnąć z twojej rany to piękne zakażenie spowodowane działaniem chaosu, mojego żywiołu. Ale będzie to bolało i nie zasklepi rany, bo do tego trzeba już pomocy lekarza. Pomogę Ci, jeśli chcesz.

<Nyanne?>

Od Nyanne

Las ciągnie się w nieskończoność, wciąż drzewa, drzewa i krzewy. Nie zwracała uwagi na fakt, jakie to wszystko jest piękne, powracając do życia po tej srogiej zimie. Inni by się zachwycali promieniami słońca, tkającymi ze swych promieni misterne siateczki oświetlające skrzący się, mokry śnieg, maciupkie listki i pączki na drzewach, porastające świeżym mchem korę, czy nawet kiełkujące przebiśniegi, krokusy i inne wiosenne kwiaty. Przeraźliwie zielona trawa mokra od śniegu i rosy, porastająca dno lasu niczym puszysty dywan stanowiła nieodzowną część ów lasu. W dodatku drobne szare ptaszki zwane słowikami wypełniały puszczę swym śpiewem, wraz z gilami, wróbelkami, skowronkami i innymi śpiewakami. Było ciepło i przyjemnie, najpiękniejsza pogoda jaką można sobie wyobrazić.
Ona jednak szła niestrudzenie, ignorując cały świat. Każdy kolejny krok oznaczał kolejne łzy, kolejne łkanie, kolejny ból. Ze spuszczonym łbem, zamglonym wzrokiem, przez las szła skulona postać, czarna wychudzona sylwetka, drżąca w swej żałobie i nieskończonej rozpaczy. Co jakiś czas zatrzymywała się by się przykurczyć, westchnąć z bólu i przycisnąć do lewego z boku łapę. Kiedy ją odejmowała, zawsze pokryta była grubą warstwą świeżej krwi i ropy. Przyzwyczajona do tego widoku szła dalej, zostawiając za sobą krwawy ślad.
To ja wtedy powinnam umrzeć, nie On. Nie zasługuję by żyć, pozwoliłam by zginął. Mój ukochany, mój najdroższy...
Jak przez mglę widziała jego pysk, słyszała z oddali jego śmiech, jego oddech i słowa... Wszystko jej o Nim przypominało, sprawiając jej tym większy ból, większy niż rana otrzymana od Jego mordercy. Był kilkanaście razy większy od niej, lecz go zabiła. Także i on nie pozostał jej dłużny, swym wielkim mieczem rozrywając na strzępy jej bok. Teraz wzdłuż całego lewego boku widniała ziejąca dziura, do której z lekkim trudem zmieścił by się przeciętny królik. Czuła, że kość miednicowa i połamane żebra wystawały jej z ów rany, a wierzchnia warstwa mięsa obumarła już, przykryta warstwą krwawiących pęcherzy i ropni. Na szczęście nikogo nie spotkała, nie pragnęła bowiem towarzystwa. A nawet gdyby, ranę przykrywała długa, zmatowiała sierść. Nikt więc nie mógł jej pomóc. Nie miała już siły żyć bez Niego i chciałaby móc umrzeć w katuszach, cierpiąc jak on. Trawiła ją jednocześnie gorączka, ból, pragnienie i głód, a mimo wszystko nic nie jadła, nie piła, nie spała, ani nie próbowała nawet opatrzyć rany. Pragnęła już tylko śmierci, by móc znów być z Nim.
Wędrowała odkąd zginął, to znaczy kilku tygodni, codziennie coraz słabsza i zrozpaczona. Czemu śmierć nie mogła nadejść? Nagle do jej uszu dobiegły dźwięki, do nosa zaś zapachy. Wszystko jednak przytłumione przez ogromny ciężar smutku, jaki odbierał jej świadomość otoczenia. Mimo wszystko zorientowała się, iż ktoś tu idzie, bez wątpienia jakiś wilk. Niczym w śnie, rozpaczliwym śnie rozejrzała się, poszukując schronienia. Byle uniknąć kontaktu. Zauważyła krzaki. Ale...
Zatrzymała się niepewnie, nasłuchując. Z drugiej strony wilk mógł mieć złe zamiary, pragnąc ją dobić. Wtedy mogłaby szybciej umrzeć. Obcy się jednak zbliżał, a ona nie miała sił na ból. Chciała umrzeć, leżąc i cierpiąc katusze. Przyzwyczajenie wzięło w górę, a we krwi zabuzowała adrenalina. Zebrała siły i podbiegła do oddalonych kilka metrów krzaków, po czym wskoczyła w nie, ciężko upadając na ziemię. Przeszył ją dreszcz, ból, wyczerpanie. Przetoczyła się na bok, raną do góry, wyciągnęła się. W boku pulsował przeraźliwy ból, a świat ograniczał się do kroków obcego. Wszystko pociemniało, przestała czuć zapachy, słyszeć skowronki, jedynie ów kroki. Straciła przytomność, wystawiając się na pastwę losu, ukryta w krzakach.

<Ktosiu?>

Nowe członkinie - Gwyneth & Nyanne!

A oto kolejne członkinie watahy! Bardzo się cieszę, że postanowiłyście dołączyć do Naszej społeczności i razem z Nami doskonale bawić się na blogu. Życzę Wam wiele cudownych chwil spędzonych w Naszym towarzystwie i wielu śmiechu!
Gwyneth
Taktyk
autor: cocaine

Nyanne
Kucharz
autor: Gelee

Od Matthew C.D Raven

- A co to ma do rzeczy?-zapytałem trochę zgryźliwie. Wilczyca nie była źle do mnie nastawiona. Właściwie to wydawała się przyjazna.
- No... W sumie... Nic- odpowiedziała zakłopotana wadera.- Jestem Raven
-Matt- przedstawiłem się.- Należysz do Calme Loup?
- Mhm...- przytaknęła.
- Więc może pójdziemy dalej?

(Raven?)

Od Maemuki C.D Browna

Spojrzałam z ciekawością na ciemnobrązowego basiora stojącego przed nami. Właśnie, nami. Jeszcze przed momentem nie wiedziałam, kim jest, a teraz przedstawia nas oboje. Z drugiej strony to dobrze, że tak szybko się otworzył i teraz we dwoje stoimy przed nieznaną nam sytuacją. 
- Jak masz na imię? - spytałam ostrożnie dużego basiora, który wciąż się w nas wpatrywał.
- Gustave. A ty jesteś Maemuki, tak? - mówił głosem, z którego nie byłam w stanie wyczytać żadnych emocji.
- Po prostu Mae. - delikatnie go poprawiłam.
-A ty to tak po prostu Brown? Wyglądasz bardziej jak... ciasteczko. - przeniósł wzrok na futro Brown'a. Oboje wymieniliśmy rozbawione spojrzenia.
- Dużo się nie pomyliłeś. - uśmiechnął się lekko, jednocześnie ucinając temat.
- Nieważne. Oczywiście, możecie dołączyć. Po drodze przedstawię Wam zasady i wybierzecie sobie stanowiska. W drogę.

***
Nasze jaskinie sąsiadowały ze sobą, więc nie chcąc siedzieć sama zajrzałam do Brown'a. Przywitał mnie delikatnym uśmiechem. Usiadłam obok niego i skupiłam wzrok na małej brązowej plamce na jego pysku.
- Jakie stanowisko wybrałeś? - spytałam, chcąc przerwać niezręczną ciszę.
- Magik. A ty?
- Sędzia. - do moich uszu dochodził dźwięk kapiącej wody. W tym wypadku szczelina nie była na miejscu, więc szybko zamknęłam ją z pomocą harmonii. 
- Nieźle. - uśmiechnął się do mnie, na co spuściłam wzrok. Gdyby wilki mogły się zarumienić, byłabym czerwona jak burak.
- Opowiesz mi coś o sobie, Ciastku? - popatrzyłam na niego i uśmiechnęłam się w żartach.


<Brown? xD>

Od Yaenn C.D. Nathana

Obraz niedźwiedziej łapy wciąż pojawiał się jej przed oczami, niczym koszmar nie chcący ustąpić nocą. Znała siłę i brutalność tych stworzeń na własnej skórze - jedna z blizn skrywanych pod futrem powstała właśnie przez jedną z tych bestii. Pojawiło się wtedy nawet zagrożenie utraty wzroku, a i tak dziś nie widzi tak dobrze jak większość wilków.
Szła w takim oto zamyśleniu, co jakiś czas sprawdzając jedynie gdzie się znajduje. Do dziś nie znalazła dla siebie stałego lokum, więc zwykle sypiała gdzie popadnie. Czasem były to drzewa, czasem jakieś skalne półki w bardziej górzystych partiach terenów albo niezbyt głębokie jaskinie. Czasem zdarzało jej się zasnąć nawet na łące, bez zbytniego zainteresowania jak bardzo bezpieczna jest okolica. Dziś wybór padł na Zakątek Ciszy.
Znalazłszy swoje dwa metry kwadratowe z dala od brzegu i wszelkich hałasów, zwinęła się w kłębek po czym odpłynęła do krainy Morfeusza. Nie wiadomo co jej się śniło, lecz w każdym bądź razie był to sen bardzo przyjemny i spokojny, o czym świadczył pysk ułożony w delikatnym uśmiechu.
Zbudził ją, jak mogła się spodziewać, gwar rozmów i zabaw. Skryta w cieniu była wręcz niewidoczna, więc mogła z dogodnego położenia obserwować wszystko co działo się dookoła niej. Nie było to mimo wszystko nader ciekawe zajęcie, to też po godzinie czy półtorej ostrożnie wybyła boczną ścieżką.
Jej myśli od dłuższego czasu przyćmiewało jedno pytanie “Czy powinna dziękować Nathanowi?”. Z jednej strony wydawało się to wręcz powinnością, z drugiej jednak zastanawiała się czy to nie podstęp. Zwykle nie doszukiwała się w tak, prawdę mówiąc, heroicznych czynach drugiego dna, aczkolwiek przez ostatnie tygodnie wplatało się to coraz częściej w jej codzienność.
Zdecydowała - pójdzie podziękować basiorowi za ratunek. Pytanie tylko, gdzie ma zacząć jego poszukiwania. Na logikę uznałaby, że spał w swojej jaskini, lecz tutaj problem tkwił w fakcie, iż nie znała jej położenia.
~*~
Dawno nie bawiła się w tropienie, więc zdążyła już zapomnieć jak wielką radość i satysfakcję daje odkrywanie kolejnych śladów. Tych, które mógł zostawić wilk, zaczęła szukać nad rzeką. Po odnalezieniu pierwszych odcisków łap i pazurów potem szło już gładko oraz bez większych komplikacji.
Z głową i nosem przy ziemi niezbyt miała możliwość wertować drogę przed nią. Zdawała się na swój słuch. Niektórzy potrafią jednak zachować się na tyle cicho, by nie zostać wychwyconym przez pseudo radary wadery, to też minąwszy wielką kałużę pozostałą po deszczach, wpadła na niezidentyfikowaną jeszcze istotę.
- O, Nathan, szukałam cię - Yaenn zaczęła promiennie, czyszcząc futro z drobinek piachu pozostałych po upadku.

<Nathan?>