sobota, 3 stycznia 2015

Od Olivera

Trach!
Gdy gałąź z trzaskiem upadła na ścieżkę basior już dawno krył się w pobliskich krzewach dokładnie lustrując okolice. Od jakiegoś czasu wyczuwał tu inne wilki , choć był to raczej ślad po ich obecności aniżeli rzeczywista obecność. Miały silną aurę magiczną przez co nie mógł do końca określić ich położenia i ilości, ale zapowiadała się całkiem spora wataha. To by wyjaśniało czemu już od początku tych krain wyczuwał tętniącą życiem społeczność, a nie kolejne spokojne odludzie, które zazwyczaj napotykał. Po chwili zastanowienia wypełzł bezszelestnie ze swojej kryjówki i otrzepał gęste futro z starych, jesiennych jeszcze liści. Wiosna powoli budziła się do życia zwiastując swoje przyjście setkami maleńkich, ale kolorowych kwiatuszków, które barwnym dywanem wyścielały całą okolice. Drzewa nieśmiało puszczały pierwsze zieleniące się pąki, a wypoczęta ziemia z radością okrywała się pistacjowym płaszczem traw. Basior wziął głęboki oddech delektując się zapachem lasu. Przy okazji wietrzył także za zwierzyną i ewentualnymi wilkami. Analizował chwilę wszystkie wonie, które do niego dotarły po czym nieśpiesznie ruszył ścieżką. Całe to miejsce pełne było zwierząt. Niedaleko przebiegało stado jeleni, w norze obok ścieżyny krył się młody zając. W głębi puszczy ze swego snu powstawał niedźwiedź. Cały las wypełniała kakofonia dźwięków, trelów, świergotów i postukiwań dzięciołów, a jednocześnie panował tu niesamowity spokój. Po mimo tej całej orkiestry czuło się tu ciszę. Wilk odetchnął, zrelaksował się. Nie miał się czego obawiać. Tutejsza wataha nie okazywała wrogości, wręcz przeciwnie zapraszała do siebie oferując pożywienie, schronienie i miejsce dla siebie. Widocznie wciąż rosła w siłę i każdy nowy członek był tu na wagę złota. Alfa musiał być naprawdę silny, bo wraz z przyjściem na te tereny wyczuwało się tu autorytet. Beżowy basior nie miał zamiaru się z nim kłócić ani kwestionować jego władzy. Z góry obdarzył Alfę szacunkiem, ciekawy kimże jest ten wilk. Dołączenie do jego watahy nie byłoby głupim pomysłem. Jak bardzo wędrowanie nie byłoby pociągające dobrze jest wreszcie gdzieś osiąść, a to miejsce wydawało się ku temu idealne. Najpierw jednak musi znaleźć watahę i zwrócić się do przywódcy lub kogoś kto ma takie uprawnienia. Wyśledzenie wilków nie będzie co prawda zbyt trudne, ale może być czasochłonne. Teren jest naprawdę duży, a wilki nie trzymały się siebie. Z wielu różnych stron dochodził zapach lub siła aury kolejnego osobnika. Basior nie potrafił określić, który ślad należy do Alfy. Wiele tutejszych basiorów oraz wader posiadało naprawdę mocny charakter i magię. Badając po kolei każdy trop beżowy wilk stwierdził w końcu, że ruszy za tym, który był najbliżej. Był to magiczny "odcisk" jakiejś wadery, Znajdowała się niecały kilometr stąd i widocznie nie zamierzała się nigdzie indziej ruszać. Może drzemała lub coś w tym rodzaju. Zaintrygowany nią basior ruszył w jej stronę wartkim truchtem. W tym tempie całą odległość pokona w niecałe piętnaście minut. Nie było to może wielkie osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że wilk poruszał się raczej średnią prędkością, ale basior i tak był zadowolony ze swoich wyników. Nie był przecież wojownikiem czy czym tam innym, by poruszać się nie wiadomo jak szybko. Zazwyczaj i tak chodzi spacerkiem dokładnie ilustrując okolicę wokół. Teraz jednak musiał się pośpieszyć, bo powoli zapadał zmrok a nie chciał spędzać kolejnej nocy skryty gdzieś w krzewach.
Zgodnie z przewidywaniem po jakimś kwadransie stanął pod wysokim drzewem szukając wzrokiem wadery. Wilczycy jednak nie było nigdzie w okolicy. W każdym razie tu na dole. Po chwili refleksji basior uniósł pysk przyglądając się gałęziom drzewa. W pierwszej chwili uznał, że na jednej z nich leży dziwaczna wyrośnięta sroka. Dopiero gdy "sroka" spojrzała na niego bystrymi, zdecydowanie wilczymi oczami uświadomił sobie, że to właśnie owa wadera. Odchrząknął po czym uśmiechnął się łagodnie,
- Witaj, lady Elster (z. niem. sroka) - rzekł miękko - Nie chcę przeszkadzać, ale czy należysz może do tutejszej watahy?
Wadera przyjrzała mu się uważnie po czym z gracją zeskoczyła na ziemię. Lot zamortyzowała rozwinięciem pokaźnych skrzydeł. Basiorowi błysnęły oczy, Wilk ze skrzydłami to rzadki widok.
- I owszem - odparła, siadając przed nim - Czemu nazwałeś mnie Elster? - spytała, nieco zaskoczona tym określeniem.
- Gdyż początkowo wziąłem cię za srokę - wyszczerzył zęby w uśmiechu - Przypominasz tego ptaka, wiesz?
- Może i przypominam, może nie - obruszyła się nieco - Kim jesteś?
- A kim chciałabyś bym był? - spojrzał na nią psotnie.
Wilczyca parsknęła, rzucając mu pobłażliwe spojrzenie. Nie zamierzała odpowiedzieć na zaczepkę. Basior westchnął w duchu, ale dobry humor wciąż się go trzymał.
- No już, już. Nie fochaj się - powiedział przepraszająco - Jestem Oliver, niewydarzony mag z krain, które nawet nie mają nazwy, Podróżuję po świecie w poszukiwaniu szczęścia. Oraz ziół, ale to szczegół. A jak tobie na imię, Elster?
Wadera zdusiła w sobie kolejne prychnięcie,
- Yaenn.
- Yeann - powtórzył w zamyśleniu basior - Bardzo ładne imię, Sroko. Czy byłabyś tak miła i opowiedziała mi nieco o tutejszej watasze i ogólnie tej krainie?
Spojrzał czarująco w jej oczy, choć widział, że waderę nie ruszają takie rzeczy, No cóż próbować zawsze można.

<Yeann? ;3>

Od Gwyneth

Raz, dwa, raz, dwa...Wiedziała, że jeżeli nie utrzyma tego tempa, zamarznie na śmierć. Patrzyła spode łba na otaczające ją góry, czując jeszcze zapach popiołu, niedawno osiadłego na jej sierści. Jej stosunkowo długie łapy zapadały się w śniegu, co jeszcze bardziej utrudniało utrzymanie tempa, które zapewniało utrzymanie ciepła. Zauważyła, że pokrywa śniegu, z biegiem czasu stawała się mniejsza, natomiast otaczające ją góry zaczęły zamieniać się w kanion. Bicie serca zaczęło robić się szybsze, aż płynącą krew wadera zaczęła wyraźnie odczuwać na całym ciele. Zatrzymała się, kiedy otaczające ją ściany, tworzące kanion były wystarczającą wysokie, aby nie przepuszczać silnie wiejącego wiatru. Spojrzała w górę, nie wiedząc, czy patrzy teraz na grubą warstwę chmur, czy też grubą warstwę śniegu, miotanego przez wiatr, który nadal szalał poza obszarem kanionu. Usłyszała pierwszy skrzek, wydany przez zapewne jakiegoś rodzaju ptaszysko, co tak czy owak dobrze nie wróżyło. Zobaczyła pierwsze zwierzę, siedzące na ususzonej gałęzi, ledwie utrzymującej siedzącą na niej istotę. Zaczął wydawać typowe dla tych ptaków dźwięki, po czym pojawiły się następne. Wadera się przestraszyła, gdyż jej widoczne żebra zapewne tylko zachęcały ptaki do konsumpcji. Uciekała, starając się patrzeć przed siebie, lecz myśl o zbliżającej się śmierci nie pozwalała jej tego zrobić. Czuła ptaki, których pazury raz za razem muskały jej sierść, za każdym razem trochę jej wyrywając. Długi ogon plątał się o jej własne nogi, utrudniając bieg. Wadera wydostała się z kanionu, po morderczym biegu, z połową futra w posiadaniu, aczkolwiek zostawiona w spokoju. Poczuła suchość w gardle, co skłoniło ją do tego, aby zacząć jeść ledwie widoczny już śnieg. Zawiało, dzięki czemu wadera pozostała z jeszcze mniejszą ilością sierści. Dopiero teraz poczuła zmęczenie. Istotnie, wiedziała, iż od bardzo dawna nie spała, jednak dopiero teraz ten fakt dał się jej we znaki. Teraz, wlekąc łapy po zamarzniętej ziemi, doszła do - jako takiej - jaskini, gdzie tylko padła ze zmęczenia.
~*~
Słońce, padające na jej powieki zmusiło ją do otwarcia ślepi. Gdy tylko starała się podnieść głowę, poczuła dość bolesne ukłucie, po czym do jej nosa dotarł metaliczny zapach krwi. Nie trzeba było długo czekać, aż resztki jej sierści zrobiły się ciemnoczerwone. Wstała, tym razem omijając pechowy stalaktyt.
- Co robisz? - usłyszała głos za sobą

Oliver?

Od Nathana C.D Yaenn

- Witaj, Yaenn.- powiedział. Zdziwił go radosny ton głosu wadery. Zwykle odnosiła się do niego z pewną rezerwą. Pomógł jej wstać.- Więc co Cię do mnie sprowadza?
Wadera przez chwilę zastanawiała się. Być może nad tym, jak odpowiednio ubrać w słowa to co chciała mu przekazać.
- Chciałabym podziękować ci, za uratowanie mnie.- wypowiadając te słowa patrzyła mu prosto w oczy. Czuł niemałe zaskoczenie, kiedy powoli przetwarzał w myślach Jej słowa. Chce dziękować jemu? Za ratunek? Przecież sama doskonale sobie poradziła. Dobrze pamiętał jak z niebywałą gracją unika ciosu niedźwiedzia. A potem jak uderza go z ogromną siłą. Dała wtedy szansę Nathanowi na unieruchomienie napastnika. Więc to Ona w tej historii była prawdziwą bohaterką.
- Nie, to raczej ja powinienem dziękować Tobie. Gdyby nie Ty, nie miałbym szans wyprowadzić ataku.- przyznał szczerze.
Nadal na niego patrzyła. Nie mówiła zupełnie nic, po prostu lustrowała go wzrokiem. Jednak basior zauważył na jej pyszczku coś, czego nie miał okazji podziwiać wcześniej. Jej oblicze rozjaśnił lekki uśmiech. Czyżby doceniła to, że nie zagarnął całej chwały dla siebie, że wspomniał o jej wyczynie?
Po chwili odwróciła wzrok, udając zainteresowanie lecącym nad ich głowami ptakiem.
- Więc...- zaczął nieco skrępowany grobową ciszą między nimi. Zwykle nie rozpoczynał rozmowy, jednak tym razem coś go ku temu pchnęło, kazało coś wydusić.- Od dawna tu jesteś?
- Właściwie od początku istnienia watahy.- wyjaśniła krótko. Skierowała swoje bystre czekoladowe oczy z powrotem na niego. Skinął głową na znak zrozumienia. Przygarbił się nieco.
- To może zgodziłabyś się na krótką wycieczkę po okolicy? Nie znam jej zbyt dobrze.- zaproponował z nutą onieśmielenia w głosie.
Yaenn chwilę rozważała jego propozycję, jakby doszukiwała się w niej jakiegoś podstępu, pułapki. Wątpiła w czyste intencje Nathana. Powinna wiedzieć, że zrobienie jej krzywdy, czy sprawienie jakiejkolwiek przykrości nawet nie przyszło mu do głowy. W końcu zgodziła się, rzucając szybkie "Zapraszam.".
Na początek udali się do Zakątku Ciszy. Szli nic nie mówiąc. A przynajmniej On. Ona co jakiś czas częstowała go ciekawostkami i anegdotami na temat lokacji, w któych się znajdowali. Starał się jej słuchać, jednak często przyłapywał się na nieuwadze. Myślami wracał do sprawy kompasu. Zakłócenia w jego działaniu niesamowicie go intrygowały. Kusiło go, by sprawdzić, odkryć tajemnicę gór. Chciał je zbadać, zabrać próbkę minerału który jest wszystkiemu winien. Chciał rozpracować tajemnicę i dostroić swoje urządzenie. Wreszcie chciał opisać wszystko w swym dzienniku i przekazać zdobytą wiedzę dalej. Postanowił, źe tego dnia, po zmroku uda się w góry i odkryje ich sekrety. Z jakiegoś powodu ukochał noc do takich wypadów. Zawsze twierdził, że w ciemności lepiej mu się myśli. Mrok spowijający świat w późnych porach nie stanowił dlań problemu. Z jego oczami mógł wszystko.
- Jesteśmy.- suchy ton głosu Yaenn sprowadził go na ziemię tak brutalnie wyrywając z rozmyślań. Oprzytomniał i rozejrzał się dookoła.

<Yaenn?>

Od Shōgaina C.D Nyanne

Kiedy poczuł zapach krwi dobiegający z ziemi, delikatnie wylądował na ziemi, złożył skrzydła i głęboko wciągnął powietrze. Zapach dobiegał z obszaru przed nim, więc ostrożnie, z pyskiem przy ziemi, podążał za tropem. Nie lubił stąpania po ziemi, kiedy jego skrzydła były sprawne, ale wiedział, że powinien dojść do tego, skąd pochodzi znany żelazny zapach karmazynowej cieczy.
Trop zaprowadził go do podrygującego z bólu ciała wadery. Na oko miała dwa lata, coś zraniło ją w bok. Normalny wilk poczułby chęć ucieczki bądź pomocy wilczycy, ale Shogun, widząc przepełnioną ropą ranę, w którą już dawno wdało się zakażenie, tylko uśmiechnął się z satysfakcji.
Tak, chaos ma swoją siłę. Nie zważając na to, jaki ból sprawi waderze poruszenie, nieznacznie nią szarpnął, na co ona wydała pełen bólu jęk, który zaraz przerodził się w okrzyk strachu spowodowany widokiem niecodziennie umaszczonego i zbudowanego wilka.
- Nie krzycz. - przykrył jej usta łapą, a ta natychmiast spróbowała go ugryźć, co jednak spełzło na niczym, ponieważ Shog natychmiast zmienił swoją łapę w kończynę demona. - Patrz na mnie i słuchaj mnie uważnie, wilczyco.- mówił pogardliwie, lecz jeśli głębiej wupatrzeć się w jego oczy, kiełkowały tam ziarenka współczucia i empatii.- Mogę wyciągnąć z twojej rany to piękne zakażenie spowodowane działaniem chaosu, mojego żywiołu. Ale będzie to bolało i nie zasklepi rany, bo do tego trzeba już pomocy lekarza. Pomogę Ci, jeśli chcesz.

<Nyanne?>

Od Nyanne

Las ciągnie się w nieskończoność, wciąż drzewa, drzewa i krzewy. Nie zwracała uwagi na fakt, jakie to wszystko jest piękne, powracając do życia po tej srogiej zimie. Inni by się zachwycali promieniami słońca, tkającymi ze swych promieni misterne siateczki oświetlające skrzący się, mokry śnieg, maciupkie listki i pączki na drzewach, porastające świeżym mchem korę, czy nawet kiełkujące przebiśniegi, krokusy i inne wiosenne kwiaty. Przeraźliwie zielona trawa mokra od śniegu i rosy, porastająca dno lasu niczym puszysty dywan stanowiła nieodzowną część ów lasu. W dodatku drobne szare ptaszki zwane słowikami wypełniały puszczę swym śpiewem, wraz z gilami, wróbelkami, skowronkami i innymi śpiewakami. Było ciepło i przyjemnie, najpiękniejsza pogoda jaką można sobie wyobrazić.
Ona jednak szła niestrudzenie, ignorując cały świat. Każdy kolejny krok oznaczał kolejne łzy, kolejne łkanie, kolejny ból. Ze spuszczonym łbem, zamglonym wzrokiem, przez las szła skulona postać, czarna wychudzona sylwetka, drżąca w swej żałobie i nieskończonej rozpaczy. Co jakiś czas zatrzymywała się by się przykurczyć, westchnąć z bólu i przycisnąć do lewego z boku łapę. Kiedy ją odejmowała, zawsze pokryta była grubą warstwą świeżej krwi i ropy. Przyzwyczajona do tego widoku szła dalej, zostawiając za sobą krwawy ślad.
To ja wtedy powinnam umrzeć, nie On. Nie zasługuję by żyć, pozwoliłam by zginął. Mój ukochany, mój najdroższy...
Jak przez mglę widziała jego pysk, słyszała z oddali jego śmiech, jego oddech i słowa... Wszystko jej o Nim przypominało, sprawiając jej tym większy ból, większy niż rana otrzymana od Jego mordercy. Był kilkanaście razy większy od niej, lecz go zabiła. Także i on nie pozostał jej dłużny, swym wielkim mieczem rozrywając na strzępy jej bok. Teraz wzdłuż całego lewego boku widniała ziejąca dziura, do której z lekkim trudem zmieścił by się przeciętny królik. Czuła, że kość miednicowa i połamane żebra wystawały jej z ów rany, a wierzchnia warstwa mięsa obumarła już, przykryta warstwą krwawiących pęcherzy i ropni. Na szczęście nikogo nie spotkała, nie pragnęła bowiem towarzystwa. A nawet gdyby, ranę przykrywała długa, zmatowiała sierść. Nikt więc nie mógł jej pomóc. Nie miała już siły żyć bez Niego i chciałaby móc umrzeć w katuszach, cierpiąc jak on. Trawiła ją jednocześnie gorączka, ból, pragnienie i głód, a mimo wszystko nic nie jadła, nie piła, nie spała, ani nie próbowała nawet opatrzyć rany. Pragnęła już tylko śmierci, by móc znów być z Nim.
Wędrowała odkąd zginął, to znaczy kilku tygodni, codziennie coraz słabsza i zrozpaczona. Czemu śmierć nie mogła nadejść? Nagle do jej uszu dobiegły dźwięki, do nosa zaś zapachy. Wszystko jednak przytłumione przez ogromny ciężar smutku, jaki odbierał jej świadomość otoczenia. Mimo wszystko zorientowała się, iż ktoś tu idzie, bez wątpienia jakiś wilk. Niczym w śnie, rozpaczliwym śnie rozejrzała się, poszukując schronienia. Byle uniknąć kontaktu. Zauważyła krzaki. Ale...
Zatrzymała się niepewnie, nasłuchując. Z drugiej strony wilk mógł mieć złe zamiary, pragnąc ją dobić. Wtedy mogłaby szybciej umrzeć. Obcy się jednak zbliżał, a ona nie miała sił na ból. Chciała umrzeć, leżąc i cierpiąc katusze. Przyzwyczajenie wzięło w górę, a we krwi zabuzowała adrenalina. Zebrała siły i podbiegła do oddalonych kilka metrów krzaków, po czym wskoczyła w nie, ciężko upadając na ziemię. Przeszył ją dreszcz, ból, wyczerpanie. Przetoczyła się na bok, raną do góry, wyciągnęła się. W boku pulsował przeraźliwy ból, a świat ograniczał się do kroków obcego. Wszystko pociemniało, przestała czuć zapachy, słyszeć skowronki, jedynie ów kroki. Straciła przytomność, wystawiając się na pastwę losu, ukryta w krzakach.

<Ktosiu?>

Nowe członkinie - Gwyneth & Nyanne!

A oto kolejne członkinie watahy! Bardzo się cieszę, że postanowiłyście dołączyć do Naszej społeczności i razem z Nami doskonale bawić się na blogu. Życzę Wam wiele cudownych chwil spędzonych w Naszym towarzystwie i wielu śmiechu!
Gwyneth
Taktyk
autor: cocaine

Nyanne
Kucharz
autor: Gelee

Od Matthew C.D Raven

- A co to ma do rzeczy?-zapytałem trochę zgryźliwie. Wilczyca nie była źle do mnie nastawiona. Właściwie to wydawała się przyjazna.
- No... W sumie... Nic- odpowiedziała zakłopotana wadera.- Jestem Raven
-Matt- przedstawiłem się.- Należysz do Calme Loup?
- Mhm...- przytaknęła.
- Więc może pójdziemy dalej?

(Raven?)