sobota, 3 stycznia 2015

Od Shōgaina C.D Chaos

- Stwierdziłbym wtedy, że to nie jest naturalne, w związku z czym jest pełen chaosu, przez co, skoro ja też jestem go pełen nic mi nie zrobi. A dlaczego pytasz, słodziutka? - wadera nie odpowiedziała, tylko głośno przełknęła ślinę i wskazała łapą za moje plecy. Odwróciłem głowę i zdążyłem uskoczyć w ostatnim momencie, zanim stwór rozłupał mi głowę.
- Uciekaj, głupia! - krzyknąłem i wzleciałem w powietrze.
- Mówiłeś, że nic ci nie zrobi! - krzyknęła zrozpaczona i rzuciła się do ucieczki. Niedźwiedź nie pobiegł jednak za nią, tylko został przy mnie, ciskając kulami energii. uchylałem się raz po raz, aż brakowało mi tchu. Jedna z nich trafiła w lotki mojego lewego skrzydła, które zmieniły się w popiół. Spadłem więc na ziemię, tuż pod stopy wielkiego niedźwiedzia.
- To nie jest zły niedźwiedź! tobie nic nie zrobi! po prostu strzeże tej łąki i lasu przed chaosem, którym jestem przepełniony. Nic na to nie poradzisz, słodziutka. Musi zginąć albo on albo ja!- odturlałem się na bok, w chwili gdy stwór chciał grzmotnąć mnie łapą i przybrałem postać czarnego smoka o trzech głowach. 

Nie czekając na ruch niedźwiadka zalałem go naraz trzema strumieniami: wody, ognia i prądu. Ciekawe połączenie, w każdym bądź razie zwęglone truchło opadło na ziemię, a kiedy wróciłem do wilczej, również opadłem na ziemię, tyle że z wyczerpania, bo chaos lubi wysysać ze mnie energię.
- Widzisz słodziutka, i po sprawie. - mruknąłem i osunąłem się w krainę snów.



<Chaos?>

Od Gustave'a C.D Maemuki

On siedział w swojej jaskini, jakby cały świat pozostał gdzieś zanim. Obowiązki wypełnił już wcześniej, swój poranny obchód odbył kilka godzin temu. Nie pozostało mu już nic, jak rozmyślanie. A znowu rozmyślał o Niej - Corrin. Cóż. Aż dziwne, że Jego myśli, były tak bardzo zajęte przez Nią. Zaintrygowała Go, przez co nawet nie zauważył, jak do Jego pieczary wchodzi Maemuki. Nieco zdenerwowana chciała zamienić z Nim kilka zdań, ten jednak nieco obojętny tylko z grzeczności zaczął odpowiadać. Cała sytuacja diametralnie się jednak zmieniła, gdy okazało się, iż wadera, teraz stojąca naprzeciw Niego, chciała objąć wyższe stanowisko, tudzież awansować. Zamienił z Nią kilka słów, żeby następnie przemówić.
- Moja droga. - zaczął spokojnie, wyraźnie widząc, że Jego znajoma nieco się denerwuje. - Nie znam Cię niestety na tyle, aby powierzyć Ci to stanowisko. Twoje niezdecydowanie, niepewność, którą pokazujesz niestety nie pozwala na awans. - powiedział, jakby bez ogródek, jednak nie chciał jej całkowicie załamać. - Nie chodzi, że na stanowisko to się nie nadajesz, jednak chciałbym, żebyś mi to udowodniła, żmudną pracą, doskonałym wręcz wypełnianiem swych obowiązków i zaangażowaniem. - dodał z uśmiechem, co prawda delikatnym, jednak na tyle miłym, aby wadera mogła sądzić, że o stanowisko starać się może.

DOPISEK OD ADMINISTRATORA: Niezmiernie się cieszę, że ktoś zdecydował się na swój sposób "aplikować" o wyższe stanowisko, jednak chciałabym, żebyś zrozumiała mnie. Nie przyznałam Ci stanowiska, nie dlatego, że mam taki kaprys, a dlatego, że objęcie stanowiska, jednego z głównych, wymaga zaangażowania. Cudownie by było, gdyby opowiadanie o próbie awansu było o wiele dłuższe, rozbudowane, przede wszystkim w myśli wadery, które kłębią się w jej umyśle i na tyle pewnie przedstawione Alphie, aby ten nie miał żadnych wątpliwości, co do powierzenia Maemuki tego stanowiska. Życzę powodzenia przy pisaniu i jeżeli nie zraziły Cię moje uwagi, to czekam na kolejne opowiadanie. c: *przepraszam, jeżeli pomyliłam płci - ostatnio mi się to zdarza*

Od Maemuki C.D Raven

Spojrzałam na minę Raven, która nieco chyba martwiła się zachowaniem Shogaina.
- Nie przejmuj się nim. Maruda z niego okropny. - mrugnęłam porozumiewawczo okiem do wadery, na co Shog się oburzył i przystanął.
- Mogę się założyć, że Raven umie latać! po co jej, w innym wypadku, kryształy po bokach?
- Owszem, umiem. - Raven była skonsternowana i nie wiedziała, czy ma się uśmiechnąć, czy raczej przybrać maskę złości.
- Nic z tego nie wynika. - mruknęłam cicho.
- Do diabła, Mae! Panujesz nad naturą, czy nie?!
- Tak... I co w związku z tym?
- Przywołaj jakieś ptaszki, albo wyczaruj sobie skrzydła, tonie jest trudne. A jak nie, to zaraz zmienię się w smoka i udźwignę nas oboje.
- To nie jest dobry pomysł. jeślibyś to zrobił, natychmiast nie kontrolując niczego, spróbowałabym przywrócić cię do wilczej formy. Wiesz, chaos, harmonia i te sprawy. Ale jeśli Raven chce z tobą lecieć, to lećcie, a ja dobiegnę.

<Raven? :D>

Od Maemuki

Zdenerwowana przekroczyłam próg jaskini Alphy. Pierwszy raz od długiego czasu czułam się tak niepewnie. Przychodzę prosić o objęcie "dowództwa", będąc w watasze niezwykle krótko. No, ale cóż. Raz się żyje.
- Witaj Gustave. - pojawiłam się w wejściu i skłoniłam na znak szacunku. Na wszelki wypadek zamachałam jeszcze ogonem. Wilk zauważył mnie jakby dopiero po chwili.
- O, Maemuki, cześć. Co cię tu sprowadza? - basior wstał i podszedł do mnie. Zamachał ogonem, to chyba dobry znak.
- Wystarczy Mae. -uśmiechnęłam się.
- Tak, tak. Cały czas zapominam. No, ale dlaczego przyszłaś? - i własnie w tym momencie nie byłam w stanie wydusić słowa. - No, słucham. Nie bój się, nie gryzę. - uśmiechnął się i usiadł obok.
- Eh.... Bo widzisz, Gustave. Wiem, że jestem tu krótko i może jeszcze nikogo nie sądziłam, chociaż to może dobrze, bo wspaniale świadczy o Calme Loup, zero problemów i w ogóle, ale stanowisko głównego sędzi jest puste, a przydałby się tam wilk ,który ma czyste serce, jest sprawiedliwy, empatyczny i miłosierny...
- Czekaj. Jeśli dobrze zrozumiałem, chcesz żebym obsadził na tym stanowisku ciebie?
- Nie! Znaczy się, nie wiem... Mówię tylko, że dobrze by było mieć sędzię głównego i... Do diabła, tak! - spuściłam wzrok i zawstydziłam się lekko.
- Hm...
- Od razu mówię, że jestem gotowa przejść wszelakie testy i zrobić tysiącpięćsetstodziewięćset rzeczy, żeby objąć to stanowisko. Sprawdź mnie, jeśli chcesz, a zobaczysz, że się do tego nadaję. - podniosłam łeb i uśmiechnęłam się lekko. Pewność siebie na powrót we mnie wstąpiła.

<Gustave?>

Od Chaos C.D Shōgaina

Wciągnęłam powietrze do płuc. Otworzyłam pysk by wyrzucić to wszystko co myślałam o tym co zrobił gdy uświadomiłam sobie, że tak naprawdę to mnie uratował.
- Dziękuję. - Powiedziałam. Odwróciłam się, lecz przed odejściem zdążyłam mruknąć - Za uratowanie.
- Proszę - rzucił udając obojętność. Wiedziałam, że tak naprawdę cieszy się iż przyznałam swoją porażkę. Mogłabym uznać, że okaleczyło to moją dumę (Oczywiście tak było...) ale mogłabym uznać, że się pomyliłam. Odkręciłam się i zobaczyłam coś czego chyba nie chciałam widzieć. Niedźwiedzia. Ale w jaki sposób dostał się tu? No tak... Magia...
- Ym... Co by było gdyby stał nad tobą wielki niedźwiedź z magicznymi mocami? - zapytałam - Bo właśnie tam stoi.

<Shōgain? Moja wena jest ustawiona na 'Krótko ale wiele' więc mogę jeszcze długo popisać.>

Od Raven C.D Shōgaina

Zachichotałam. Byłaby z nich słodka parka.
- Umiesz latać? - zapytałam waderę, kojarząc po stanowisku, że ma na imię Maemuki. Ta pokręciła głową.
- Nie. - odpowiedziała. - I i tak zostaniemy na ziemi.
Shog, bo tak go nazwała wadera, skrzywił się niezadowolony i fuknął, ruszając za Maemuki razem ze mną.
Może jednak nie będę się aż tak nudziła..?
- Masz na imię Maemuki, prawda..? - upewniłam się, a wadera pokiwała entuzjastycznie głową. - A ty..? - zwróciłam się do basiora, który nadal wyglądał na urażonego faktem, że musi iść, a nie lecieć
- Shōgain. - burknął.
- To..? Jakie masz stanowisko..? - zagadnęła mnie Maemuki.
- Magiczka. - odparłam.
Z jakiegoś nieznanego mi powodu od razu polubiłam Maemuki. Co do Shōgaina, nie byłam pewna, ale znałam gorszych.

Shōgain? Maemuki?

Od Shōgaina C.D Chaos

Mogłem jej nie ratować przed tym niedźwiedziem. Nie wiem, co mi strzeliło do głowy. W każdym bądź razie, złapałem zdziwioną wilczycę i wzniosłem się w powietrze. Zaczęła krzyczeć dopiero po chwili., kiedy zorientowała się, ze ziemia jest jakieś 30 metrów pod nią.
- Puść mnie! - krzyczała przerażona.
- Nie zrobię tego. - byłem bardzo spokojny, miałem gdzieś co chce.
- Zostaw mnie! Masz mnie natychmiast puścić!
- Jak chcesz. - zmieniłem zdanie i puściłem wilczyce. Zabawnie było obserwować jej reakcję. Krzyczała i machała łapami, starając się wciągnąć powietrze do płuc. Jego opór jednak skutecznie jej to uniemożliwiał. Była chyba pewna, że zginie, kiedy zapikowałem w dół i złapałem ją tuż nad ziemią. Otworzyła zaciśnięte powieki i z niedowierzaniem spojrzała na moją twarz, po czym wyszarpała mi się, uderzając ciałem o ziemię. Szybko wstała i otrzepała się z kurzu, posyłając mi pełne złości spojrzenie. Złożyłem skrzydła i tylko wzruszyłem ramionami.
- Zrobiłem to, co chciałaś. - namyśliłem się chwilę.- Chociaż nie, nie zrobiłem. Nie zrobiłem w jakiś 50%. Teraz masz czas, żeby nakrzyczeć na mnie za to, że cię złapałem, słodziutka.

<Chaos?>