niedziela, 4 stycznia 2015

Od Raven C.D Matthew

Przekrzywiłam głowę. Matt wyglądał, jakby był gdzie indziej. (w przenośni, oczywiście). Po prostu odpłynął.
- Wszystko OK..? - zapytałam zmartwiona, a on natychmiast się otrząsnął.
- Tak. - odpowiedział, unikając kontaktu wzrokowego.
- Umm... - chciałam jakoś przerwać ciszę, wróciłam więc do wcześniejszego tematu - Zapolujemy..? - zaproponowałam.
Matt rozchmurzył się lekko i skinął głową.
- To może pokażesz mi gdzie jest najlepsze miejsce na polowania..? - zapytałam - Jeszcze nie jestem zbyt dobrze zaznajomiona z terenami watahy...
- Najlepszy do tego jest Szumiący Las. - Matthew znowu ruszył przed siebie, a ja truchtałam obok niego, jednocześnie trochę pozostając w tyle, bo nie znałam drogi.
- Jakie są tam zwierzęta..? - podtrzymywałam rozmowę.
Chociaż ciągle wydawał sie być nieobecny, nie miał jakiegoś większego problemu, żeby odpowiedzieć na moje pytanie.
- Jelenie, sarny, jak masz szczęście to trafisz na łosia lub dzika... Ptaki no i gryzonie.
Rzeczywiście. Brzmiało to jak wspaniałe miejsce łowieckie.

Matt?

Od Yaenn C.D. Edwyna

Wadera siedziała na niewielkiej skałce, obserwując z oddali Utopię. Gdzieś tam był Edwyn, miejmy nadzieję, że wciąż żywy i zdrowy. Bała się miasta, jednak wejście za mury było jedyną możliwością uratowania basiora. Zastanawiała się czy nie pobiec po pomoc i powiadomić Alphę, ale perspektywa dostania od niego nagany, a co gorsza wyrzucenia z watahy była jeszcze bardziej ponura niż zostanie schwytanym przez krasnoludy.
Gdzieś na horyzoncie zaczynało świtać. Yaenn zadziwiał fakt, że w Utopii życie tętni praktycznie bez przerwy. Czy to środek nocy czy późne popołudnie, zawsze coś się dzieje i panuje niesamowity gwar. Cóż, będzie miała okazję przyjrzeć się wszystkiemu z bliska.
Podczas "niesamowitej" akcji ratunkowej zdecydowała się wykorzystać swoją zwinność, szybkość oraz praktycznie bezużyteczne skrzydła. Jeszcze nie wiedziała jak, ale w głębi duszy szczerze liczyła, że jednak na coś się przydadzą. Musiała się niestety spieszyć. Dzienne światło nie sprzyjało przemykaniu się niezauważenie przez ciemne uliczki.
Szybkim truchtem stopniowo zbliżała się do potężnych, kamienno-stalowych obwarowań, czując jak serce jej przyspiesza. Starała się nie hałasować, stawiać kroki ostrożnie, lecz na tyle szybko, by nie zaburzyć obranego wcześniej tempa. Ze starych kronik poświęconych badaniu chroniącego miasto tworu zdołała zapamiętać jedną, w tamtym momencie nader przydatną rzecz - przy wieżach, umieszczonych na każdym rancie muru, od zewnętrznej strony znajdowały się drzwi. Zwykle bywały zamknięte i prowadziły do nieużywanych już korytarzy, ale co wprawniejszy wilczy włamywacz był w stanie otworzyć je za pomocą swoich pazurów. Nigdy tego nie próbowała, lecz teraz była to jej jedyna szansa.
Zdziwiona była, że przedostanie się przez otwartą przestrzeń i ukrycie w cieniu kamiennej, wysokiej ściany przebiegło bez żadnych komplikacji. Nikt jej nie zauważył, nie wszczął alarmu, a ona mogła spokojnie zająć się swoją pracą. Ostrożnie podczołgała się do drzwi i użyczywszy pazura swej prawej łapy zaczęła grzebać w zardzewiałym zamku. Po chwili coś szczęknęło i skrzypnąwszy uprzednio, wejście łagodnie się uchyliło. Szczelina była na tyle szeroka, że wadera mogła się przez nią bez problemu przedostać.
Korytarzyk był wąski i zakurzony, a w załamaniach tkwiły liczne pajęczyny. Najwyraźniej nikt nie przechodził nim przez kilkadziesiąt, może kilkaset lat. Panująca w mroku cisza zaburzana była jedynie stuknięciami twardych poduszek o bruk.
Po kwadransie bezcelowego sunięcia w ciemnościach, Yaenn natrafiła na kolejne drzwi. Te były jednak znacznie większe i obite żelazem, a małe okienko u góry zabezpieczone zostało stalowymi kratami. Nie wahając się zbyt długo nacisnęła mosiężną klamkę i tak jak uprzednio weszła do środka.
Pomieszczenie było w rzeczywistości kuchnią. Na piecach stały garnki, roznoszące po pokoju smakowitą woń. Drewniany stół pokrywały wszelkiego rodzaju smakołyki - szaszłyki, steki, pieczone kurczaki i indyki, nadziewane warzywami oraz miód do picia. Coś, co stanowiło wręcz ambrozję pośród napitków preferowanych podczas biesiad.
Wtedy los postanowił się do niej po raz kolejny szeroko uśmiechnąć. Wszystkie delikatesy przygotowane zostały dla nadzorców w kopalniach, więc gdy drzwi prowadzące do podziemi szeroko się otwarły i wmaszerowały przez nie trzy rosłe krasnoludy, wilczyca kilkoma susami pokonała dzielącą ją od wrót drogę i zniknęła w kolejnym mrocznym korytarzu.
- Co to było? - usłyszała głos za sobą i serce jej zamarło. Ktoś musiał ją zobaczyć.
- To pewnie kot, siadaj Gronofoldzie, Tania przygotowała nam wspaniałą strawę - drugi, znacznie niższy oraz donośniejszy odpowiedział mu wesoło i radośnie. Kroki ucichły, a oddech wadery się uspokoił.
Przez pierwsze pięć minut wydawałoby się, że schody idące w dół nie mają końca. Jednak gdy do uszu Yaenn zaczęły dobiegać przeróżne odgłosy, była już pewna, że idzie w dobrym kierunku. Uderzenia kilofów o skały, skomlenie wilków karconych chłostą i skrzypienie kółek od kopalnianych wózków przyprawiały ją o dreszcze. Wolno schodziła coraz niżej, delikatnie rozkładając skrzydła i przygotowując się na ewentualną ucieczkę.
Kiedy wydostała się do podziemnych pieczar, zachwyciła ją ich wielkość. Stropy widniały około piętnaście metrów nad jej głową, przyozdobione gromadkami wiszących stalaktytów. Wszystko rozświetlone było pochodniami, rzucającymi ciepłe smugi na każdy skrawek powierzchni znajdującej się dookoła nich.
Nagle w oddali dojrzała białą, znajomą sylwetkę. Był to Edwyn. Siedział przy wózku, drżąc z wysiłku od dźwigania ciężkiego chomąta. Miał najwyraźniej przerwę od pracy, choć podejrzewała, że niewiele ona wniesie do jego nieciekawego stanu. A przecież nie jest tu tak długo, jak niektórzy...
Wilczyca nie czekając natychmiast popędziła cicho jak mysz ku schwytanemu wcześniej towarzyszowi. Spojrzał na nią pustym wzrokiem, po czym spuścił głowę, nie odzywając się ani słowem. Zdjęła z niego przedziwny twór krasnoludów i pociągnęła za sobą. Znalazłszy bezpiecznie miejsce do tymczasowego ukrycia położyła tam basiora i zajęła się próbami przywrócenia go do świadomości na wszelkie możliwe sposoby.

<Edwyn?>

sobota, 3 stycznia 2015

Od Shōgaina #2

To miejsce było tak piękne, że już nie dziwiłem się Gustave'owi, iż to tutaj postanowił się osiedlić. Ptaki zebrały się na koronie rozłożystego drzewa rosnącego przy wodospadzie i śpiewały, nieprzejęte widokiem kolorowego wilka, leżącego na wpół w wodzie, z rozłożonymi skrzydłami. Nie mogłem się zebrać, aby spróbować dowiedzieć się czego chcę. Myślałem sobie o swojej przeszłości, o tym jak powoli odzyskuję pamięć...
- Co tu robisz? - głos basiora wyrwał mnie z zamyślenia. - Przeziębisz się, a nie mamy więcej lotników. - wstałem i popatrzyłem za siebie. No pięknie! Tego tylko brakowało, żeby Gustave tu przyszedł. Nawet nie zdążyłem skosztować wody. To nie fair~ mruknąłem w myślach. Ku mojemu zdziwieniu, mimo zaskoczenia wywołanego przez przybycie Alphy, mój umysł wciąż pozostawał uporządkowany.
- Właściwie to przyszedłem tutaj, aby zastanowić się nad pewną decyzją.
- I zastanowiłeś się?
- Nie zdążyłem nawet napić się tej wody.
- Eh... - Gustave głośno westchnął, po czym powiedział- Tu nie chodzi o samą wodę Shogainie. To miejsce samo w sobie jest tak spokojne i ciche, że pozwala ci zastanowić się nad sobą. Jeśli ci to pomoże, to możesz mi wyjawić nad czym się zastanawiasz.
Zamknąłem oczy i głośno wciągnąłem powietrze. Chciałem tego. Gustave był idealnym przywódcą, a bycie dowódcą szpiegów to w jakimś sensie obrona jego, obrona całej watahy. Złożyłem skrzydła, podszedłem do Alphy i kłaniając się powiedziałem:
- Czy uczynisz mi ten zaszczyt i pozwolisz zostać dowódcą twoich szpiegów? Służba tobie i watasze będzie dla mnie zaszczytem, a uważam, ze podołam tej odpowiedzialności. Mogę przyjmować różne kształty, poruszam się bezszelestni i nie ukrywam, że mam zmysł taktyczny. Może jestem nieco oschły i arogancki, ale myślę, iż może mi to pomóc w zarządzaniu jednostkami. Posiadam dużą wiedzę o przeróżnych rzeczach, co może pomóc mi w rozeznaniu aktualnej sytuacji watahy. Zrozumiem, jeśli tego nie zrobisz.
Podniosłem się i czekałem na "wyrok".

<Gustave? :D>

Od Nyanne C.D Maemuki

Kto? Co? Jak? Gdzie?
Myśli uporczywie pulsowały pod czaszką, zabierając miejsce na cokolwiek innego niż pytania.
-Gdzie ja jestem?- spytała ochryple, wbijając wzrok w koc ją przykrywający.
- W lecznicy Calme Loup- odpowiedział głos.
- Kim wy jesteście?
- Maemuki i Shogain, członkowie watahy.
Nagle obok niek znaleźli się rozmówcy. Okrutny basior, którego już poznała oraz łagodnie wyglądająca wadera, którą wzięła za Kili'ego.
Teraz jednak wilk był bliski płaczu, zaś jego towarzyszka przybrała iście lodowatą minę. Zlustrowała obydwojga swym zamglonym wzrokiem, jakby to cokolwiek dało. Albo znaczyło.
- Skąd znacie moje imię? Skąd wiecie ile mam lat?
I skąd wiecie o Nim?
Krew słabo buzowała w jej żyłach. Maemuki otworzyła pysk.
- Mamy... swoje sposoby.- odparła.
- Czytacie w myślach?
Odpowiedziało milczenie, którym nie mógłby się poszczycić nawet trup. Nie zamierzała pozwalać, by ktoś ją uleczył. Przynajmniej bez wyjaśnienia.
- O co chodzi z tą harmonią, chaosem, córkami i innymi bzdetami?- Słabowity głosik ciął ciszę niczym Jego bastardowy miecz ciął walczącego z Nim orka, nim tamta kreatura Go zabiła. Pociągnęła nosem.
Nikomu nie ufaj. Nigdy.
Nagle ktoś jeszcze wkroczył do jaskini.

<Maemuki? Shogain? Kolejny ktosiu?>

Od Corrin C.D Gustave'a

 Miała to, czego tak naprawdę chciała. Potwierdzenie swojej śmiałej teorii o ich możliwej przygodzie miłosnej. Tak plebejska wadera i Alpha? Brzmiało to co najmniej zabawnie. Zwykły farmazon, absolutnie bzdurna myśl. Czy aby na pewno? Czy mogła w stu procentach ufać temu uczuciu, dać się mu wodzić? Nie chciała, a raczej nie mogła się zastanawiać. Pocałował ją. Nikogo innego tej nocy, tylko ją. Może był to przelotny zamysł, może już się rozmyślił? Jednakże sam fakt, że uczynił tak, a nie inaczej poruszył ją całą, od pazurów aż po ostatnie włosy na uszach. Miała wielką ochotę zostać tu z Nim do końca swoich dni, nie wyglądając na świat zewnętrzny, tak pełen niebezpieczeństw. Wyczuła jednak w swej intuicji, że również On musi przemyśleć to, co uczynił przed kilkoma chwilami. Chciała Go posłuchać, ukłonić się grzecznie i zniknąć. Tak po prostu o Nim zapomnieć i zaprzestać kontynuowania tych wszystkich sprzecznych sytuacji. Wiedziała jednak, że nie uda jej się tego w pełni uczynić, nawet, gdyby uciekła jak najdalej, po prostu rzucając się przed siebie. Wróciłaby do Niego, by skryć się przed całym złem tego świata. Był dla niej kimś bardzo ważnym, bez kogo właściwie nie mogłaby się obejść. Podeszła więc do Niego niepewnie i łapą przekierowała Jego wielki pysk w jej stronę. Spojrzał na nią tymi pełnymi niezdecydowania oczami, co wywołało u niej gęsią skórkę. Ona również nauczyła się już nie odwracać wzroku. Opuściła łapę, jednak przy spuszczaniu jej jakby przypadkiem nadal dotykała Jego rozgrzanego ciała. Chciała się rozpłakać, nie pozwalając sobie na choćby chwilę rozłąki. Wiedziała jednak, że nie będzie Jego gościem przez wieczność, byłoby to absolutnie niestosowne. Przywołała minę wyrażającą wręcz nadprogramowy smutek i powiedziała, dość dobitnie:
- Czuję, że mam iść. Sama też tego chcę, muszę coś przemyśleć. Jeśli jednak jutro się spotkamy, obiecaj mi, że podejdziesz.- nie chciała właściwe słyszeć odpowiedzi. Bała się, że będzie ona negatywna. Zanim zdążył więc nabrać powietrza w płuca, odbiegła pędem. Obejrzała się tylko, czy czasem nie biegł za nią. Tak jak myślała, była wolna. Zaprzestała szaleńczego tępa i pomyślała o zwyczajnym truchcie. Tak było jej łatwiej. Myśli kłębiły jej się w głowie, tworząc niewyjaśnioną plątaninę absurdów. Postarała się je w miarę uporządkować, jakby wkładając każdą do oddzielnej szuflady. Jak można się było spodziewać, największą część garderoby jej umysłu zajmowała ta z napisem "Gustave". Nie mogła przestać liczyć na to, że coś się zmieni, że nagle ona wypięknieje i zasłuży sobie na taki ideał, jakim był on. Dotarła już do swojej jaskini. Nie rozpatrywała za długo idealnych, gładkich ścian swojego mieszkania, ani jednej, długiej półki skalnej służącej jej za łóżko. Po prostu wgramoliła się tam, dość niezdarnym sposobem zresztą i starała się znów pomyśleć. Musiała zdecydować nad jednym z nowych wątków z jej życia. Przy Nim czuła się taka szczęśliwa, spełniona. Czy był to odpowiedni moment, by stwierdzić o tak ważnym uczuciu, jakim jest miłość? Nie wiedziała nawet, czy Go kocha. Czuła się po prostu całkowicie od Niego uzależniona, jakby był jej odosobnionym, lepszym powietrzem. Ciężko było jej stwierdzić to na podstawie jednego, choć tak burzliwego dnia całe to dziwne zajście. Krótki, bezwartościowy romans? To nie było to. Może doświadczona w życiu uczuciowym nie była, może nigdy nie zaznała miłosnego odurzenia naprawdę. Ale czuła, że Mu też nie jest wcale obojętna. Po rozpatrzeniu wszystkich za i przeciw, wyszło na to, że musi Go jeszcze poznać. Poznać na tyle, by wydać prawidłowy osąd. Bała się tylko, że będzie on co najmniej niesprawiedliwy wobec jej osoby.

                                                                <Gustave?>

Od Cinder

Jak zwykle przygarbiona, obojętna. Wzrok skupiony na źdźbłach trawy i kolorowych płatach kwiatów. Skwaszona mina zdobiła jej pysk. Jak dobrze, że tylko dzisiaj. Miała prawo. Na sama myśl o długiej podróży i ostatniej kłótni z bratem robiło je się niedobrze. Brat. Niby ostatni wilk, na którym jej zależy, a jednak ma go dosyć. Potrzepała pyskiem, by pozbyć się żałosnych myśli o ostatnim członku jej rodziny. Zacisnęła powieki i wzięła głęboki oddech. Przechodząc koło swojej jaskini postanowiła do niej zaglądnąć. Sama nie wiedziała w jakim celu. Rozejrzała się i wyszła. Mrużąc oczy wlepiła wzrok, kiedy odchodziła.
Zatrzymała się przed nią - jaskinią w której mieszkał Gustave. Beznamiętnie spojrzała na nią oddalając się. Nie spuszczała z niej wzroku. Chodziła zataczając koła, ale nie ważyła spuszczać z niej swoich turkusowych ślepi.
- Powinnaś odpocząć. - Głos wydobywający się z głębi jaskini sprawił, że uszy Cinder stanęły na baczność, a sama ona przyjęła poważna postawę.
Starała nie okazywać uczuć. Kamienny pysk był teraz priorytetem. Jednak lekkie zmarszczenie brwi i przymrużenie oczu wpadły automatycznie. Wciągnęła nosem czyste świeże powietrze. Zacisnęła szczęki, kiedy kasztanowy basior wyszedł z cienia jaskini.
- Więc? - spytał. Na jego pysku zagościł niewielki uśmiech.
- Nie mam nic do roboty - rzuciła opanowując złość.
- Naturalnie - zaczął.- Rozumiem, że nie zawsze jest się zajętym, ale wyjdź do wilków. Życie nie opiera się tylko i wyłącznie na pracy - wyprostował się.
Cinder spojrzała na niego z uniesionymi brwiami. Jakby bycie przywódcą nie było pracą. Może jednak basior miał rację? Może jednak Cinder musiała odpocząć. Spuściła wzrok, ale ponownie spojrzała na wilka. Wzięła wdech, by móc odpowiedzieć, ale nie wiedziała, jakie słowa ma wypowiedzieć.
- Dobrze - wydusiła jednak potwierdzając krótkimi przytaknięciami. Przełknęła ślinę i wtopiła wzrok w łapy basiora.
Gustave cofnął się o krok i rzucił Cinder pogodne spojrzenie. Skina lekko łbem i zwrócił się do swojej jaskini. Wadera odprowadziła go wzrokiem. Kiedy wilk zniknął w cieniu groty, Cinder cofnęła się kilka kroków i zawróciła.
Zachwiała się delikatnie, kiedy jej łapa niespodziewanie poślizgnęła się o mokry kamień pokryty glonami. Odzyskała równowagę i kontynuowała wspinaczkę. Skoczyła niezgrabnie wślizgując się na jeden z wyższych głazów. Położyła się w cieniu chowając się przed wilcza społecznością. Wodospad był daleko, ale przyjemnie szumiał w jej uszach. Co chwilę mogła dostrzec pary wilków rozmawiających ze sobą. Zmarszczyła nos, a głowa obróciła się w przeciwną stronę. Oparła ją o wilgotne łapy. Wzdychnęła, a jej oczy napełniły się. smutkiem.
- Czemu spędzasz czas samotnie? - Głos nieznajomego przywrócił ja do rzeczywistości. Spojrzała w dół. Nie odezwała się. Nie miała zamiaru.
- Heeej! Powiedz coś - basior uparcie próbował zwrócić je uwagę.
- Coś - powiedziała. Kąciki je ust lekko uniosły się. Wstała przeciągając się. Kątem oka spojrzała na basiora dając uśmiechowi rozwinąć się. Zaśmiała się widząc reakcje basiora i zeskoczyła do niego.

< Więc? Mógłby ktoś? :I >

Od Chaos C.D Shōgaina

Jeszcze tego brakowało! ~ pomyślałam.
Więc teraz czeka mnie dźwiganie basiora, tak? Pięknie! No po prostu świetnie! ~ Podeszłam do ciała wilka i szturchnęłam łapą.
***
Weszłam do jaskini medyków. Znajdował się tam tylko jeden wilk. Maddox jeśli dobrze pamiętam. Wadera popatrzyła na mnie.
- Stracił przytomność po walce z... Yyy... Niedźwiedziem. Takim magicznym. - Medyczka podeszła do basiora, następnie gestem wskazała mi wyjście jaskini. Truchtem wybiegłam na zewnątrz. Oparłam się o pewnego rodzaju ścianę i czekałam. Zamknęłam oczy i nadal czekałam. Nagle ktoś mną potrząsną. Szybko otworzyłam oczy.
- Basiorowi nic nie jest. Padł z wyczerpania. A tobie coś jest?
- Nie... Nic. - Maddox wzruszyła ramionami i odeszła. No pięknie... Teraz tracę poczucie czasu.
***
- No wreszcie! Obudziłeś się! - powiedziałam gdy Shōgain otworzył oczy. - Tak spałeś. - Odpowiedziałam zanim jeszcze wilk zdążył zadać pytanie.
- Ile czasu?

<Shōgain? Leżę sobie, nic nie robię...>