piątek, 9 stycznia 2015

Od Nathana C.D Yaenn

Uniósł głowę ponad taflę wody.
- Nieopodal na polanie widziałem stado łań.- powiedział z lekkim uśmiechem.- Również chętnie przekąsiłbym conieco. Nie obrazisz się jeśli będę Ci towarzyszyć?- zapytał, a jego uśmiech stał się bardziej figlarny.
- Nie.- rzuciła krótko.- A więc prowadź.
Ruszyli w drogę. Jak zwykle wędrowali w ciszy. Od czasu do czasu dzielili się komentarzami na temat (mocno przerysowanego jego zdaniem) uroku wiosennej pory. Tymczasem wiosenny krajobraz całkiem mu zbrzydł pod wpływem tych wszystkich fałszywych określeń. Miał zwyczajnie dość wiosny.
Jednocześnie miał dość tego chole*nego skrępowania i wzajemnej nieśmiałości. Nie rozumiał tej swoistego rodzaju blokady, która coraz bardziej go denerwowała. Chciał wreszcie porozmawiać z Yaenn na jakiś poważny temat. Pragnął rozmawiać z Nią tak, jak przed laty z Joyce. Miał ochotę wypowiedzieć się na jakiś temat, zadawać pytania i sam udzielać odpowiedzi. Coraz częściej dochodził do wniosku, że zwyczajnie nie potrafi już rozmawiać. A przynajmniej nie z waderami...
Niespodziewanie stanął w miejscu. Spostrzegł przed sobą stado łań, które było ich celem.
- Yaenn- szepnął by nie zdradzić ich obecności.- Patrz.
Wadera skierowała wzrok w stronę zwierząt. Zajęli się opracowywaniem planu ataku. Był prosty, ale skuteczny. W sam raz. Zajęli pozycje i cicho skradali się do wypatrzonej sztuki.
***
Polowanie było udane. Bez większych problemów udało im się "złowić" zdobycz. Teraz posilali się w milczeniu.
Po zakończonym posiłku udali się nad rzekę by obmyć zabrudzone futro.
- Yaenn.- Nathan przerwał ciszę wbijając wzrok w płynącą wodę. Siedzieli teraz w cieniu ogromnego drzewa, wylegując się beztrosko.- Mogę Cię o coś spytać?
- A co masz na myśli mówiąc "coś"?- odparła pytaniem. Ona również patrzyła na spokojnie płynącą rzekę, zagłębiając brąz swych oczu w błękitną toń.
- To jak trafiłaś do tej watahy.- wyjaśnił. Niespodziewanie nabrał wrażenia, że wadera wcale nie chce o tym mówić. Jednak pytanie zostało już zadane. Teraz Nate może tylko karcić się w myślach za swoje wścibskie zachowanie. Nie powinien pytać, to jej osobista sprawa.
Yaenn spuściła wzrok na swoje łapy. Na jej pyszczku zawitał dyskretny wyraz smutku.
- Wybacz mi moją ciekawość. Nie powinienem był pytać, to Twoja sprawa.- przeprosił. W jego oczach błyszczała skrucha.

<Yaenn?>

Od Noah C.D Grime

Na jej ustach zatańczył lekki uśmiech, jakby właśnie coś wspominała.
- Towarzystwa? - zapytała, a ja skinąłem głową.
- Ostatnio miałem go zbyt mało. - odpowiedziałem, nadal z uśmiechem.
Grime patrzyła na mnie przez chwilę jakby mnie analizowała, po czym skinęła głową.
- Niech będzie. - odpowiedziała.
- Świetnie! To może się przespacerujemy? - zaproponowałem
Gdy wyraziła zgodę, ruszyliśmy powoli wzdłuż rzeki. Jej szum przypominał mi o dzieciństwie spędzonym w górach i morderczych treningach, które sprawiałem Rav jeszcze kilka miesięcy temu.
- Kim jesteś w watasze? - Grime przerwała ciszę, więc odwróciłem w jej stronę głowę.
- Cichociemnym, a ty? - odparłem.
Uniosła brwi.
- Też.
- Lubisz kwiaty? - zmieniłem temat, po tuż przy drodze zauważyłem szarotkę. Gdyby była tu moja siostrzyczka, już by kucała nad kwiatem i rozwodziła się nad jego pięknem. Przyznam że też lubiłem szarotki. Stanowiły kolejny od nośnik do mojego dzieciństwa.
Uniosłem głowę, zatrzymując spojrzenie na Grime, którą najwyraźniej mocno zdziwiło moje pytanie.

Grime? Sorry za długość - wena wyszła na spacerek

Od Raven C.D Inés

Wadera poprowadziła mnie w ciszy przez las ku jaskini, którą nazwała swoją "dziuplą".
Stwierdziłam, że na razie jej zaufam, kiedy zaproponowała mi zostanie u niej na trochę.
- Nie będę się narzucać? - zapytałam, a Inés pokręciła głową, nadal z uśmiechem. Nie wyglądał na do końca prawdziwy, jednak spłynęło to po mnie jak woda spływa po kaczce. Najzwyczajniej w świecie mi nie ufała i to był powód jej zachowania.
Zaproponowała mi poczęstunek i chociaż najpierw chciałam odmówić, żeby nie sprawiać dodatkowego kłopotu, burczenie w moim brzuchu powstrzymało moje wszelkie protesty.
Czułam się trochę nieswojo, gdy tak jadłam w milczeniu, a Inés również milcząc przyglądała mi się. Nie byłam aż taką wielbicielką ciszy.
- Inés? - zaczęłam, a wadera przekrzywiła głowę na bok - Miałabyś ochotę się potem ze mną trochę przejść..? - zaproponowałam.

Inés?

środa, 7 stycznia 2015

Od Grime C.D Gustave'a (Noah)

Szliśmy jakiś czas w milczeniu, podziwiając to co nas otaczało, zaczynając od dołów w ziemi kończąc na chmurach sunących po niebie i złotym słońcu. Ciszę przerwał Gustave, mniej więcej w tym momencie kiedy i ja chciałam się odezwać.
- Co chciałaby teraz Pani zobaczyć? Atrakcji bowiem jest na tyle, iż zająć mogę Pani cały dzień. Miłą odmianą było jednak określenie miejsca, do którego chciałaby Pani się udać. Las, zbiornik wodny, może góry?
Po krótkim zastanowieniu odpowiedziałam szybko, bez przeciągania, iż najchętniej zwiedzę góry. Zdecydowanie było to miejsce, które najbardziej chciałam zobaczyć, a przynajmniej z tych wymienionych. W końcu nie miałam pojęcia jak rozległe są tereny watahy i jak się one nazywają. Basior szedł rytmicznie kilka metrów przede mną. Przyglądałam mu się uważnie. Jego futrze, łapom, ogonowi. Wszystko co mogłam dostrzec starałam się zapamiętać i analizować. W sumie był całkiem przystojny, aczkolwiek nie w moim typie. Postanowiłam go dogonić, więc przyspieszyłam kroku. Chwilę później szliśmy już obok siebie i jak wcześniej, za bardzo nie zbierało się nam na prowadzenie dialogów, dopóki nie wyrwało mi się dziecinne pytanie:
- Przepraszam, że tak cały czas zawracam głowę, ale... Daleko jeszcze do tych gór?
Gustave zatrzymał się gwałtownie, a jego pysk nabrał dziwnego wyrazu. Niby przestraszony, a trochę zadowolony.
- Spokojnie proszę Pani, dojdziemy. - i ruszył. - Zaraz będą. - dodał.
Co mogłam zrobić? Zdziwiona pobiegłam za nim, gdyż stałam w miejscu około minutę nie dowierzając, że gdzieś nieopodal mogą być góry. Z pewnością bym je dostrzegła, a dookoła były tylko drzewa i polany. W oddali słyszałam jeszcze cichy szum wodospadu, który ucichł gdy dobiegłam do Alfy. Kilka metrów przed nami las się kończył i zaczynała małej wielkości łąka. Nie wiem jak to możliwe, ale gdy minęliśmy drzewa nagle zza nich wyłoniły się olbrzymie góry obok których wił się strumyk z turkusową wodą, a do tego toczony mokradłami. Na widok tego zjawiska rozwarłam paszczę.
- Niemożliwe. - szepnęłam.
- Dziwne, co? - usłyszałam nowy, nieznajomy głos. Był trochę roześmiany, jakby właśnie opowiedział komuś dobry dowcip.
Obejrzałam się dookoła, lecz nikogo nie zobaczyłam. Zmrużyłam oczy. Gustave ponownie poszedł się napić, a i ja poczułam suchość na języku, także podeszłam do rzeki i schyliłam się by zaczerpnąć wody. Po ugaszeniu pragnienia Gus poszedł w swoją stronę, ja tymczasem zostałam przy górach. Podziwiałam je i zachwycałam się nimi długo. Wdychałam świeże powietrze jak gdybym po raz pierwszy czerpała tchu. Była piękna pogoda, wręcz idealna na spacer. Podniósłszy się z trawy zostałam zaskoczona obecnością wilka, dokładniej kolejnego basiora. Zmierzyłam go wzrokiem, chichotał pod nosem.
- Wystraszyłam się ciebie. - warknęłam.
- Nie jesteś pierwsza. - uśmiechnął się szeroko.
- Nie wątpię. - pokręciłam oczami i zaczęłam odchodzić.
- Hej! - zawołał.
Nie miałam ochoty z nim rozmawiać, a jednak zatrzymałam się i obejrzałam za siebie, ale jego tam nie było. Odwróciwszy łeb w linię prostą ponownie mnie zaskoczył, pomimo tego, że się go spodziewałam. Uśmiechnęłam się kąśliwie.
- Chyba nie chcesz tak zacząć znajomości? - zapytał.
- Najlepiej jak nie będę zawierać żadnych. - odparłam.
Mimowolnie popatrzyłam w jego oczy. Były... Nie tyle co niesamowite, po prostu... Hipnotyzujące? Gdyby były wilkiem, z pewnością bym się w nim zakochała.
- Dobrze... Więc, czego chcesz? - zapytałam łagodnie. - Ach, moje imię to Grime.
- Noah, miło mi. - ukłonił się. - Właściwie niczego konkretnego, może towarzystwa?
Staliśmy od tak przed rzeką i wpatrywaliśmy się w siebie, w głowie miałam mętlik, ciekawy ten Noah. Można by go nazwać wilkiem zagadką. Przypominał mi Navine. Znikał i się pojawiał, zupełnie nieoczekiwanie.

CDN. Noah, co było później?

wtorek, 6 stycznia 2015

Od Inés CD. Raven

Nie rozumiałam czemu wadera chciała ukryć przed mną łzy. Dla mnie płacz nie było oznaką niemocy czy uległości, a raczej zwykłym odruchem, który zdarza się każdemu, bez względu na to czy jest on silnym basiorem, czy kruchą, delikatną waderą. Zdarzało mi się to tak wiele razy, że dla mnie była to już codzienna, zupełnie nic nie znacząca reakcja.
Przedstawiła się jako Raven – zwykła magiczka z Calme Loup, z wydziału medycznego… wszystko było jasne. Pomimo iż magiczka, to miałam prawo jej nie znać. Pomimo dyskomfortu ów rozmowy, nie mogłam przejść obok wadery i pójść własną drogą, tak po prostu jej nie pomóc. Należenie do ogromnej społeczności jaką jest wataha do czegoś obowiązuje, chociażby do tego, aby pomagać innym z szeregów naszej watahy. 
- Chodź za mną. – uśmiechnęłam się lekko. Wadera skinęła głową i powoli, nieco się chwiejąc wstała. Postanowiłam poprowadzić ją do mojej jaskini, aby się rozgrzała i najadła, następnie zabrać ją do centrum watahy. Stamtąd powinna już nać drogę do domu…
***
Droga była krótka, jednak aż męcząco cicha. Wadera była zadziwiająca. Wyglądało na to, że ani trochę mi nie ufała, jednak zgodziła się pójść za mną, nie wiedząc nawet gdzie. Cóż… wolałam nie zwracać na to większej uwagi i zrobić to, co do mnie należy.
Wkraczając do mej jaskinia kątem oka zauważyłam, iż wadera lekko się wąchała i nadal wyglądała na nieufną i wystraszoną.
- Oto moja dziupla. Ciasna, ale własna. Rozgość się. – mruknęłam z nutką obojętności, jednak z uśmiechem wyrysowanym na ustach.

<Raven?>

Od Inés CD. Ed'a

Poniekąd krótka podróż po posiłek mnie samej wydawała się niekończąca. Wszystko przez moją małomówność i strach przed rozmową. Trwająca cisza dla mnie była niczym nadzwyczajnym, jednak jak mniemam, dla basiora było to dość niezręczne i męczące.
Kiedy wreszcie przed nami pojawiło się całkiem pokaźne stadko jeleni, oczywiste zdawało mi się, że nie będę pragnęła pójść na łatwiznę i zapolować na jakieś chore chucherko, a raczej coś bardziej dorodnego. Od razu w oczy rzucił mi się umięśniony, wielki rogacz, przywódca ów stada jak mniemam.
W końcu, po chwili bezruchu i ciszy, ze strony basiora padło szybkie pytanie dotyczące zdobyczy. Wybór trafił na mnie. Bez chwili zwątpienia jednocześnie prawą, przednią łapą oraz czubkiem nosa wskazałam na wcześniej upatrzonego jelenia.
- Ten. – rzekłam krótko, lecz treściwie. Na twarzy Ed’a pojawił się dziwny wyraz twarzy, przypominający z lekka zdziwienie. Musiało to być dla niego totalne zaskoczenie. W końcu z jakiegoś powodu z jego pyska zszedł ten ciągle niezmieniający się uśmiech. – Co? Strach cie obleciał? – na mojej twarzy pojawił się pierwszy do tej pory, ironiczny uśmiech, co zaowocowało nagłą poprawą humoru u basiora.

<Ed? wybacz, za długość :c>

Od Yaenn C.D. Nathana

Yaenn przez chwilę lustrowała podarek wzrokiem, po czym niepewnie podziękowała Nathanowi. Nie zwykła nosić biżuterii, ale teraz odmowa mogła zostać uznana za niegrzeczną. Spojrzała więc jeszcze raz na bransoletę i posłała basiorowi wdzięczny uśmiech.
Miesiąc świecił wysoko nad ich głowami, a gdzieś w oddali oświetlone srebrnym blaskiem widniały korony drzew Szumiącego Lasu. Nie było zimno jak na wiosenną noc, mimo łagodnego wiatru, rzadko spotykanego w górskich przesmykach.
- Wracajmy już. Wolałabym się dziś wyspać - ziewnęła dyskretnie, zakrywając pysk łapą. Nate przytaknął i chwilę potem kroczyli skalną ścieżką ku swoim jaskiniom.
Przez całą drogę oboje starali się utrzymywać jakieś rozmowę, podsuwając coraz to nowe tematy do przedyskutowania. Wciąż panowało między nimi swoiste skrępowanie, więc nie zawsze mieli na tyle odwagi by wyrazić swoje zdanie czy szczerze się zaśmiać z krótkich żarcików.
W takich oto dość nienaturalnych wypowiedziach dotrwali do momentu, kiedy drożyna rozwidlała przy starym dębie. Wymieniwszy krótkie pożegnania będące kwestiami „Do zobaczenia”, każde ruszyło samotnie w stronę swojej jaskini.
~*~
Ranek okazał się nader piękny, taki jak zwykle bywa w opowieściach opisujących wyidealizowaną charakterystykę pory roku, jaką była wiosna. Las rozbrzmiewał ptasimi trelami, łagodnym szumem wiatru delikatnie poruszającym liście oraz innymi równie przyjemnymi dla ucha melodiami.
Wilczyca wygrzebała się ze swej jamy, małej, lecz przytulnej. Dziś noc nie była tą najwygodniejszą, gdyż przez tak długi czas sypiając na drzewach w przeróżnych pozycjach, nie zdołała przyzwyczaić się do brutalnie twardego podłoża jakim była skała. Na nadgarstku wciąż widniała żelazna bransoleta, teraz odbijając wprost ku czekoladowym ślepiom słoneczne promienie.
Wstała, otrzepała się ze wszystkiego, co mogło przylgnąć podczas snu do jej sierści, po czym zdecydowała się na krótki, energiczny spacer dla rozruszania zastałych kości. Spokojnym truchtem ruszyła więc w kierunku wodopoju, by zaspokoić pragnienie oraz ewentualny głód, jeśli takowy przez czas drogi do wody zdoła się pojawić.
Było jeszcze dość wcześnie jak na godziny, w których zwykła się budzić. Jeśli kierować się położeniem słońca na krasnoludzkich zegarach strzałka wskazywała może szóstą, siódmą. Aż trudno uwierzyć, że o tej porze każde stworzonko jest już dawno po śniadaniu i wykonuje dalsze czynności w swoim codziennym rytuale.
Kwadrans potem znalazła się nad niewielkim strumykiem, jakich w Szumiącym Lesie było od groma. Ostrożnie ugięła przednie kończyny i zatopiła pysk w chłodnej wodzie, wciąż nie tracąc czujności. Skupienie na tym co ją otacza była jedną z nauk, która zapadła w pamięć najgłębiej.
Zgodnie z jej przeczuciami coś w oddali po przeciwnym brzegu cichutko zachrzęściło. W pierwszej chwili obstawiałaby zbłąkaną sarnę, zająca albo innego niezbyt groźnego stwora, lecz istotą, która spowodowała ów odgłos okazał się wilk. I to nie byle jaki wilk. Ten sam wilk, który był fundatorem nietypowego, aczkolwiek całkiem urokliwego podarunku. Powitała go, jak to miała w zwyczaju, lekkim uśmiechem. Nie miała jednak zamiaru przerywać sobie w degustacji źródlanej cieczy, to też skinąwszy głową zamiast typowego „Dzień dobry” czy „Cześć”, ponownie zatopiła się w ochłodzie.
Zaspokoiwszy pragnienie przeciągnęła się dostojnie i przysiadła na ogonie, spoglądając na Nathana. Była świadoma, że jeśli żadne nie znajdzie dogodnego powodu do rozmowy, to ponowne spędzenie czasu w jego towarzystwie będzie równać się milczeniu lub nieśmiałemu jąkaniu.
- Zjadłabym coś - oznajmiła po chwili, zupełnie naturalnie, tak jakby była to typowa sentencja wygłaszana po każdym wypiciu wody z tej właśnie rzeczułki. - Znasz może jakieś miejsca, gdzie można połasić się na łanię czy zająca?

<Nathan?>