czwartek, 1 stycznia 2015

Od Inés C.D Ed'a

Szczerze mówiąc nie miałam humoru, ani chęci na opowiadanie swej historii basiorowi, którego poznałam parę chwil temu. Nawet jeżeli bym chciała, mój rozum mi na to nie pozwala. Wydaje mi się, że nie chciałby On słuchać o moich przeżyciach, a później udawać, że wszystko będzie dobrze, oraz że zawsze mogę mu się wypłakać w ramie. Bo tak nie będzie. Wolałam sobie po prostu oszczędzić kolejnego zawodu.
Zadziwiło mnie z jaką radością mówił On o swoim życiu, nawet jeżeli wspomniał o ów 'trudnym okresie'. Postanowiłam się jednak postarać choć trochę przed nim otworzyć. Wzięłam więc głęboki oddech i nadal wpatrzona w ziemie zaczęłam:
- Więc. Urodziłam się we Francji, a dalej nad moją historią wolę się nie rozwodzić... - westchnęłam, po chwili wzięłam kolejny oddech i ciągnęłam dalej. - Zainteresowań nie mam, nie rozmyślałam nigdy co mogłoby być moją pasją, nie miałam na to czasu.
Zauważyłam na twarzy basiora zmieszanie, widać był lekko zawiedziony moją 'fascynującą' opowieścią. Myślał pewnie, że moje życie będzie jakoś bardziej fascynujące. Zaśmiałam się pod nosem. Widać było, że nie był nigdy w tak ciężkim stanie psychicznym jak ja do tej pory. W sumie, dla niego to i lepiej. Nie życzę mu źle... Jednak wydaje mi się, że lepiej się z kimś rozmawia, jeżeli wie się co się przeżyło. Ja pomimo to wolałam zachować to na razie dla siebie i tylko dla siebie. Po co mieszać mu w głowie. Jest szczęśliwy, to widać. I niech taki pozostanie.

<Ed? Inés lekko niszczy atmosferę, jak zawsze...>

Nowa wadera - Maemuki!

I oto w progach zawitała nam kolejna postać, a jest nią Maemuki! Mam szczerą nadzieję, że odnajdziesz tu swoją pasję i będziesz odkrywała z każdym dniem nowe radości czerpiące się z tego bloga. Obyś spędziła tu wiele miłych chwil!
http://fc07.deviantart.net/fs71/i/2014/306/6/c/___eternal_flames____by_favetoni-d84zkda.png
   Meamuki
Sędzia
   autor: Lunza

Od Matthew

Słońce było już dawno na niebie, gdy przekroczyłem granicę lasu duchów. Było to moje ulubione miejsce w watasze. Tu mogłem naprawdę się uspokoić, wsłuchując się w tajemnicze szepty. Doszedłem do grobu jakiegoś wilka, gdy obok mnie coś się poruszyło. Nie oglądałem się, wiem, że ruch widzi się lepiej kątem oka. Szedłem dalej, udając, że nic nie widziałem, gdy nagle ktoś stanął za mną.
- Gdzie idziesz? - usłyszałem.

(Ktokolwiek?)

Od Ed'a C.D Inés

Polowanie? I to tak razem? We dwójkę? No ba! Mój ogon automatycznie poruszył się energicznie. Iskierki radości pojawiły się w moich oczach. Jęzor znalazł się na wierzchu w kilka chwil.
- Ja na to jak na lato! - zawołałem radośnie, podskakując dwa razy w miejscu. Dotarło do mnie również, tak w jednej chwili, że nie wiem o tej samicy nic więcej poza imieniem. Nie wliczając faktu, że jej oczy mogą powiedzieć wszystko. A stanowisko? A zainteresowania? A ulubiony kolor? A data urodzin? Pustka! - Tak sobie myślę i... może opowiedziałabyś mi coś o sobie po drodze? Nie żebym był nachalny, broń Boże! Troszeczkę jednak jestem ciekawy... Ulubiony kolor, jakieś hobby? Cokolwiek? Odłam historii może? Do niczego nie zmuszam, przypominam. - uśmiechnąłem się szeroko.
W międzyczasie wyszliśmy również z tej jaskini. Ciasnej jaskini. I ciemnej. Moja była duża, z jasnym wnętrzem. Taka... pozytywna, o! Poruszałem się płynnie, z głową uniesioną wysoko i z radością wymalowaną na mordce. Ona natomiast szła niepewnie, łeb lekko spuszczony. A jej miny nie widziałem. Niestety. Oczu także. Milczała. Czyli chyba nie chciała mi o sobie opowiadać. Trudno.
- No cóż, skoro ty nie masz ochoty o sobie opowiadać to może ja zacznę? - zachichotałem cicho. Słońce grzało nasze grzbiety. Odbijało się od mego futra, prawdopodobnie oślepiając częściowo waderę. - Więc tak... urodziłem się w Hiszpanii, a potem przeprowadziłem do Ameryki. To już dłuższa historia... w sensie dlaczego, przez kogo i tak dalej. Po prostu. Później miałem trudny okres w życiu. Ale to także mniej ważne. Grunt, że dotarłem tu. Moja cała historia w skrócie! Naprawdę, naprawdę wielkim skrócie - przecież nie mogłem jej od tak opowiedzieć o moim członkostwie w Załodze G. Albo by mnie wyśmiała, albo nie uwierzyła, albo uznała za wariata. Wilk, świnki morskie i mucha? Psychol, psychol! Tylko do wariatkowa cię wywieźć i w kaftan zapakować! - Jeżeli idzie o zainteresowania to... muzyka! Muzyka moim życiem! No i gustuję także w jedzeniu. Najróżniejszym, każdym wręcz. Uwielbiam jeść. - wyznałem. To i tak już zapewne zauważyła.
Miałem do siebie pewien dystans. Wiedziałem, że obżarstwo to nie najlepsza cecha i powinienem się jej pozbyć. No i nie chwalić się. Ale to było takie zabawne! Jak całe moje życie. Może tym wszystkim jakoś zachęcę ją do powiedzenia czegoś o sobie? Do terenów łowieckich mieliśmy jeszcze spory kawał drogi, a co się z tym równa: również dużo czasu na opowieści.

<Inés? Czekaj no, czekaj, jeszcze ADHD mu się włączy!>

Od Inés C.D Ed'a

Wydawało mi się, że zarówno, mi jak i basiorowi przeszkadzały nieco nasze przeciwne charaktery. On wyglądał na ciągle uśmiechniętego, szukającego przygód basiora. Ja zaś jestem zazwyczaj spokojna i opanowana, o kamiennym wyrazie twarzy, bez żadnych uczuć, jakichkolwiek emocji. Tego nauczyło mnie życie. Zero zaufania, zero szczęścia, zero uczuć.
Ile jednak można kryć swe prawdziwe oblicze pod różnego rodzaju maskami, które raz wyrażały smutek, raz nienawiść do innych. Nigdy jednak moja twarz od tamtego czasu nie wyglądała na prawdziwie szczęśliwą, pragnącą przygód i ciekawego życia. Choćbym nie wiem jak bardzo pragnęła tej żądzy zakończenia tego nudnego i smutnego rozdziału i rozpocząć zupełnie nowy, zaskakujący pozytywnie epizod. Chciałabym wreszcie zacząć szczerze się uśmiechać. Zacząć kochać to co robię.

***

Moje chwilowe życie wydawało mi się zupełnie abstrakcyjne. Poniekąd znalazłam miejsce, gdzie powinnam czuć się szczęśliwa, miejsce gdzie wszyscy się wspieramy, tworzymy jedną wielką rodzinę, nie potrafię jednak tego odczuć. Dołączyłam do ów społeczności jedna z pierwszych, obejmuję całkiem ważne stanowisko, jednakże nadal nie czuję się potrzebna, czuje się tak, jakbym dla innych nie istniała.
Czuję w sobie pustkę.

***

Słysząc głośny warkot dochodzący z brzucha basiora... znaczy Ed'a, przypomniałam sobie o tym, iż ja również miałam niedawno, ruszyć swe cztery litery i znaleźć coś do jedzenia. W końcu nie jadłam od jakichś czterech dni. Nie dość, że czułam pustkę w sercu, to na dodatek jeszcze w żołądku. 
No nic. Skoro nadarzyła się okazja na wspólne polowanie, to czemu by z niej nie skorzystać.
- Mogę przez to rozumieć, że nie miał byś nic przeciwko wspólnemu wybraniu się na polowanie? - kolejny lekki, jednak wyjątkowo szczery uśmiech powędrował w stronę basiora. Sama się sobie w tym momencie dziwiłam...
'Co się z tobą stało dziewczyno?!'

<Ed? :)>

Od Corrin C.D Gustave'a

Czyżby czyn Gustave'a miał uchodzić za coś bohaterskiego? Miał za ten wyczyn otrzymać jakieś szczególne podziękowania, a może na to jednak nie liczył? Takowe myśli kłębiły się w myślach Corrin przez całą drogę do jaskini jej jedynego znajomego z watahy. No, nie byle znajomego. A przynajmniej tak myślałaby większość wilków. Fakt, dowódca budził uznanie, ale dla Corrin nie było to spowodowane stanowiskiem. Nie kłębiły jej się w głowie pochlebne myśli o Nim z tegoż powodu. Wolała myśleć o Jego wnętrzu. Wiele razy już w myślach go sobie dziś wyceniła, więc uznała za zbędne przypominanie sobie tych wszystkich atutów ponownie. Szli praktycznie się do siebie nie odzywając, od czasu do czasu tylko wymieniając jakieś mniej istotne wypowiedzi. Wadera wręcz nasiąkła jak gąbka, ale nie zauważała już tej niedogodności od paru dłuższych chwil. Zauważyła, że od rana ich rozmowa rozwinęła się i nie przebiegała już tak sztywno. Pojawiały się gdzieniegdzie emocje, co czyniło ich stosunek mniej lakonicznym. Dotarli w końcu do jaskini, a Corrin wolała jej nie komentować. Była po prostu przepiękna, a Gustave zapewne sam dobrze o tym wiedział. Położyła się na twardym podłożu, powstrzymując chęć otrzepania się z wody. Zazwyczaj preferowała tradycyjne osuszenie, tak jak to było zawarte w ich korzeniach narodu, jednak nie chciała wyjść na niewychowaną pannę, którą przecież absolutnie nie była. Wyciągnęła łapy, dość zmęczona długim spacerem. Miała szczerą ochotę zasnąć, ale musiała jeszcze przebrnąć przez jedzenie. Szczerze mówiąc, nie odczuwała już głodu, który towarzyszył jej wcześniej. Najadła się bowiem wrażeniami, o ile takie stwierdzenie nie jest skrajnie absurdalne. Tak czy owak, zabrali się do posiłku. Corrin zmuszała się co prawda, by nie urazić swojego gospodarza. Napracował się tak tylko po to, by sprawić jej przyjemność. Skończyli po niedługim czasie i z niedawnej łani zostały tylko kości. Ten niezbyt przyjemny widok basior zaraz wyrzucił na dwór, by inne stworzenia też czerpały z tego radość. Spojrzała na niego ukradkowo, jak kładzie się ciężko na podłodze. Wyglądał teraz jak mały szczeniak domagający się pieszczot. Uśmiechnęła się ukradkowo na to trafne porównanie. Basior zauważył to i przewrócił się na bok.
- Co Pani widzi takiego zabawnego?- zapytał, a w kącikach Jego pyska zamigotał szarmancki uśmieszek. Przechyliła głowę z lekka, przypatrując się ciału Gustave'a. Zastanawiała się, czy wymyślić naprędce jakieś niewinne kłamstewko, czy też zdradzić mu prawdziwy powód. W końcu zdecydowała, że pójdzie za drugą myślą i odpowie mu szczerze. Przecież tak jak ona traktowała innych, tak i inni traktować ją będą.
- Przez chwilę, kiedy tak opadł Pan na ziemię, zobaczyłam w głowie małego wilka. A potem zdałam sobie sprawę, że wcale Pan takowego nie przypomina.- westchnęła ciężko, kierując wzrok na swoje łapy. Zauważyła, że były dość brudne od błota, w którym się pałętali. Zapragnęła jakoś to zniwelować, ale sposobność taka się nie pojawiła. Spojrzała znów na basiora, który o dziwo przybliżył się do niej i patrzył jej prosto w oczy. Tym razem wytrzymała ciężkie spojrzenie i utwierdziła się w tej pozycji dzielnie, czekając na Jego odkładającą się odpowiedź. A gdy ta nadeszła, waderą aż wstrząsnął dreszcz.
- A więc widzi Pani we mnie młodziaka, tak? Interesujące.- jego spojrzenie z niej nie schodziło, co mogło jedynie denerwować. Było jednak coś w tym magnetycznym spojrzeniu, co wynagradzało ten poważny i dość władczy ton głosy Gustave'a. Wadera zbliżyła się trochę doń, sama czując kurczący się żołądek. Oddziaływał na nią jak magnes i nie mogła tego ominąć. Zaskakiwał ją swoim dostojeństwem i nutą humoru, jaka towarzyszyła ostatnim wypowiedzią basiora. Rzuciła mu dłuższe spojrzenie spod rzęs, po czym wycelowała do Niego znaczące zdanie:
- Ależ to nonsens Panie. Swoim zachowaniem udowodnił Pan, że nie jest taki, jak wszyscy inni.- mówiąc to, ten pierwszy raz nie spuściła z Niego wzroku. Tego jednego zdania mogła być pewna i dzięki temu nie okryła się rumieńcem po raz kolejny. Nie tym razem.

                                                        <Gustave?>

Od Ed'a C.D Inés

Była całkiem... kolorową waderą. Skrzydła. Te skrzydła miały w sobie jakąś moc, której nijak nie potrafiłem nazwać. Zabawnie przekręciłem głowę na bok, przyglądając jej się. Taka... delikatna. Delikatna i krucha. Jak motyl. Popatrzyłem jej niepewnie w oczy. Różowe, ździebko zapadnięte. Myślałem, że nie ma źrenic; że jest... niewidoma. Momentalnie poczułem się dziwnie, jakbym nabrał wstydu. A potem dostrzegłem cieniutkie źrenice. I kamień spadł mi z serca. W duchu odetchnąłem z ulgą. Przypatrywałem jej się cały czas, bez przerwy. Mojej uwadze nie umknął żaden szczegół jej ciała.
- Inés - usłyszałem coś. Ale nie tak wyraźnie, jak tego oczekiwałem. Efekt uboczny ciągłego wgapiania się w nią. Zrobiło mi się trochę głupio. Może mówiła coś ważnego? A ja się na nią po prostu "lampię"?
- Hm? - zamrugałem oczami, jakby lekko zdezorientowany. Po prostu wybudziła mnie z dziwnego transu.
- Jestem Inés. - powtórzyła. Ah, czyli to było jej imię. Zauważyłem, że kąciki jej ust lekko drgnęły. Próbowała się chyba uśmiechnąć, sam nie wiem.
Ja za to szczerzyłem się cały czas. Taka moja natura. Nie potrafiłem być poważny. Chyba, że zmęczenie mnie dopadało. Tylko wtedy. Ale to nawet nie była powaga, jedynie nie miałem siły na uśmiech. Przypomniałem sobie o głodzie. W brzuchu głośno mi zaburczało, co wywołało na pyszczku Inés zdziwienie. Popatrzyła na mnie. W jej oczach dostrzegłem rozbawienie. To dziwne... W tak krótkim czasie zdążyłem spostrzec, że jej oczy potrafią powiedzieć wszystko; przykładowo jej humor. Teraz rozśmieszyły ją bębny z mojego pustego żołądka, co dało się zauważyć od razu.
- Chyba jesteś głodny? - spytała, ten lekki uśmieszek znów powrócił. Ale lepiej wyglądała z nim niż z tą smutną minką.
Posłałem jej głupkowaty wyszczerz. Pokiwałem lekko głową. No cóż, ostatni mój posiłek był... chwileczkę, trza to podliczyć... jakieś dwie godziny temu! Huh, ile można tak się głodzić! Poruszyłem się lekko. Kiedy nawiedzał mnie głód, zaczynałem się wiercić.

<Inés? XD Żarłok Ed.>