sobota, 3 stycznia 2015

Od Shōgaina #2

To miejsce było tak piękne, że już nie dziwiłem się Gustave'owi, iż to tutaj postanowił się osiedlić. Ptaki zebrały się na koronie rozłożystego drzewa rosnącego przy wodospadzie i śpiewały, nieprzejęte widokiem kolorowego wilka, leżącego na wpół w wodzie, z rozłożonymi skrzydłami. Nie mogłem się zebrać, aby spróbować dowiedzieć się czego chcę. Myślałem sobie o swojej przeszłości, o tym jak powoli odzyskuję pamięć...
- Co tu robisz? - głos basiora wyrwał mnie z zamyślenia. - Przeziębisz się, a nie mamy więcej lotników. - wstałem i popatrzyłem za siebie. No pięknie! Tego tylko brakowało, żeby Gustave tu przyszedł. Nawet nie zdążyłem skosztować wody. To nie fair~ mruknąłem w myślach. Ku mojemu zdziwieniu, mimo zaskoczenia wywołanego przez przybycie Alphy, mój umysł wciąż pozostawał uporządkowany.
- Właściwie to przyszedłem tutaj, aby zastanowić się nad pewną decyzją.
- I zastanowiłeś się?
- Nie zdążyłem nawet napić się tej wody.
- Eh... - Gustave głośno westchnął, po czym powiedział- Tu nie chodzi o samą wodę Shogainie. To miejsce samo w sobie jest tak spokojne i ciche, że pozwala ci zastanowić się nad sobą. Jeśli ci to pomoże, to możesz mi wyjawić nad czym się zastanawiasz.
Zamknąłem oczy i głośno wciągnąłem powietrze. Chciałem tego. Gustave był idealnym przywódcą, a bycie dowódcą szpiegów to w jakimś sensie obrona jego, obrona całej watahy. Złożyłem skrzydła, podszedłem do Alphy i kłaniając się powiedziałem:
- Czy uczynisz mi ten zaszczyt i pozwolisz zostać dowódcą twoich szpiegów? Służba tobie i watasze będzie dla mnie zaszczytem, a uważam, ze podołam tej odpowiedzialności. Mogę przyjmować różne kształty, poruszam się bezszelestni i nie ukrywam, że mam zmysł taktyczny. Może jestem nieco oschły i arogancki, ale myślę, iż może mi to pomóc w zarządzaniu jednostkami. Posiadam dużą wiedzę o przeróżnych rzeczach, co może pomóc mi w rozeznaniu aktualnej sytuacji watahy. Zrozumiem, jeśli tego nie zrobisz.
Podniosłem się i czekałem na "wyrok".

<Gustave? :D>

Od Nyanne C.D Maemuki

Kto? Co? Jak? Gdzie?
Myśli uporczywie pulsowały pod czaszką, zabierając miejsce na cokolwiek innego niż pytania.
-Gdzie ja jestem?- spytała ochryple, wbijając wzrok w koc ją przykrywający.
- W lecznicy Calme Loup- odpowiedział głos.
- Kim wy jesteście?
- Maemuki i Shogain, członkowie watahy.
Nagle obok niek znaleźli się rozmówcy. Okrutny basior, którego już poznała oraz łagodnie wyglądająca wadera, którą wzięła za Kili'ego.
Teraz jednak wilk był bliski płaczu, zaś jego towarzyszka przybrała iście lodowatą minę. Zlustrowała obydwojga swym zamglonym wzrokiem, jakby to cokolwiek dało. Albo znaczyło.
- Skąd znacie moje imię? Skąd wiecie ile mam lat?
I skąd wiecie o Nim?
Krew słabo buzowała w jej żyłach. Maemuki otworzyła pysk.
- Mamy... swoje sposoby.- odparła.
- Czytacie w myślach?
Odpowiedziało milczenie, którym nie mógłby się poszczycić nawet trup. Nie zamierzała pozwalać, by ktoś ją uleczył. Przynajmniej bez wyjaśnienia.
- O co chodzi z tą harmonią, chaosem, córkami i innymi bzdetami?- Słabowity głosik ciął ciszę niczym Jego bastardowy miecz ciął walczącego z Nim orka, nim tamta kreatura Go zabiła. Pociągnęła nosem.
Nikomu nie ufaj. Nigdy.
Nagle ktoś jeszcze wkroczył do jaskini.

<Maemuki? Shogain? Kolejny ktosiu?>

Od Corrin C.D Gustave'a

 Miała to, czego tak naprawdę chciała. Potwierdzenie swojej śmiałej teorii o ich możliwej przygodzie miłosnej. Tak plebejska wadera i Alpha? Brzmiało to co najmniej zabawnie. Zwykły farmazon, absolutnie bzdurna myśl. Czy aby na pewno? Czy mogła w stu procentach ufać temu uczuciu, dać się mu wodzić? Nie chciała, a raczej nie mogła się zastanawiać. Pocałował ją. Nikogo innego tej nocy, tylko ją. Może był to przelotny zamysł, może już się rozmyślił? Jednakże sam fakt, że uczynił tak, a nie inaczej poruszył ją całą, od pazurów aż po ostatnie włosy na uszach. Miała wielką ochotę zostać tu z Nim do końca swoich dni, nie wyglądając na świat zewnętrzny, tak pełen niebezpieczeństw. Wyczuła jednak w swej intuicji, że również On musi przemyśleć to, co uczynił przed kilkoma chwilami. Chciała Go posłuchać, ukłonić się grzecznie i zniknąć. Tak po prostu o Nim zapomnieć i zaprzestać kontynuowania tych wszystkich sprzecznych sytuacji. Wiedziała jednak, że nie uda jej się tego w pełni uczynić, nawet, gdyby uciekła jak najdalej, po prostu rzucając się przed siebie. Wróciłaby do Niego, by skryć się przed całym złem tego świata. Był dla niej kimś bardzo ważnym, bez kogo właściwie nie mogłaby się obejść. Podeszła więc do Niego niepewnie i łapą przekierowała Jego wielki pysk w jej stronę. Spojrzał na nią tymi pełnymi niezdecydowania oczami, co wywołało u niej gęsią skórkę. Ona również nauczyła się już nie odwracać wzroku. Opuściła łapę, jednak przy spuszczaniu jej jakby przypadkiem nadal dotykała Jego rozgrzanego ciała. Chciała się rozpłakać, nie pozwalając sobie na choćby chwilę rozłąki. Wiedziała jednak, że nie będzie Jego gościem przez wieczność, byłoby to absolutnie niestosowne. Przywołała minę wyrażającą wręcz nadprogramowy smutek i powiedziała, dość dobitnie:
- Czuję, że mam iść. Sama też tego chcę, muszę coś przemyśleć. Jeśli jednak jutro się spotkamy, obiecaj mi, że podejdziesz.- nie chciała właściwe słyszeć odpowiedzi. Bała się, że będzie ona negatywna. Zanim zdążył więc nabrać powietrza w płuca, odbiegła pędem. Obejrzała się tylko, czy czasem nie biegł za nią. Tak jak myślała, była wolna. Zaprzestała szaleńczego tępa i pomyślała o zwyczajnym truchcie. Tak było jej łatwiej. Myśli kłębiły jej się w głowie, tworząc niewyjaśnioną plątaninę absurdów. Postarała się je w miarę uporządkować, jakby wkładając każdą do oddzielnej szuflady. Jak można się było spodziewać, największą część garderoby jej umysłu zajmowała ta z napisem "Gustave". Nie mogła przestać liczyć na to, że coś się zmieni, że nagle ona wypięknieje i zasłuży sobie na taki ideał, jakim był on. Dotarła już do swojej jaskini. Nie rozpatrywała za długo idealnych, gładkich ścian swojego mieszkania, ani jednej, długiej półki skalnej służącej jej za łóżko. Po prostu wgramoliła się tam, dość niezdarnym sposobem zresztą i starała się znów pomyśleć. Musiała zdecydować nad jednym z nowych wątków z jej życia. Przy Nim czuła się taka szczęśliwa, spełniona. Czy był to odpowiedni moment, by stwierdzić o tak ważnym uczuciu, jakim jest miłość? Nie wiedziała nawet, czy Go kocha. Czuła się po prostu całkowicie od Niego uzależniona, jakby był jej odosobnionym, lepszym powietrzem. Ciężko było jej stwierdzić to na podstawie jednego, choć tak burzliwego dnia całe to dziwne zajście. Krótki, bezwartościowy romans? To nie było to. Może doświadczona w życiu uczuciowym nie była, może nigdy nie zaznała miłosnego odurzenia naprawdę. Ale czuła, że Mu też nie jest wcale obojętna. Po rozpatrzeniu wszystkich za i przeciw, wyszło na to, że musi Go jeszcze poznać. Poznać na tyle, by wydać prawidłowy osąd. Bała się tylko, że będzie on co najmniej niesprawiedliwy wobec jej osoby.

                                                                <Gustave?>

Od Cinder

Jak zwykle przygarbiona, obojętna. Wzrok skupiony na źdźbłach trawy i kolorowych płatach kwiatów. Skwaszona mina zdobiła jej pysk. Jak dobrze, że tylko dzisiaj. Miała prawo. Na sama myśl o długiej podróży i ostatniej kłótni z bratem robiło je się niedobrze. Brat. Niby ostatni wilk, na którym jej zależy, a jednak ma go dosyć. Potrzepała pyskiem, by pozbyć się żałosnych myśli o ostatnim członku jej rodziny. Zacisnęła powieki i wzięła głęboki oddech. Przechodząc koło swojej jaskini postanowiła do niej zaglądnąć. Sama nie wiedziała w jakim celu. Rozejrzała się i wyszła. Mrużąc oczy wlepiła wzrok, kiedy odchodziła.
Zatrzymała się przed nią - jaskinią w której mieszkał Gustave. Beznamiętnie spojrzała na nią oddalając się. Nie spuszczała z niej wzroku. Chodziła zataczając koła, ale nie ważyła spuszczać z niej swoich turkusowych ślepi.
- Powinnaś odpocząć. - Głos wydobywający się z głębi jaskini sprawił, że uszy Cinder stanęły na baczność, a sama ona przyjęła poważna postawę.
Starała nie okazywać uczuć. Kamienny pysk był teraz priorytetem. Jednak lekkie zmarszczenie brwi i przymrużenie oczu wpadły automatycznie. Wciągnęła nosem czyste świeże powietrze. Zacisnęła szczęki, kiedy kasztanowy basior wyszedł z cienia jaskini.
- Więc? - spytał. Na jego pysku zagościł niewielki uśmiech.
- Nie mam nic do roboty - rzuciła opanowując złość.
- Naturalnie - zaczął.- Rozumiem, że nie zawsze jest się zajętym, ale wyjdź do wilków. Życie nie opiera się tylko i wyłącznie na pracy - wyprostował się.
Cinder spojrzała na niego z uniesionymi brwiami. Jakby bycie przywódcą nie było pracą. Może jednak basior miał rację? Może jednak Cinder musiała odpocząć. Spuściła wzrok, ale ponownie spojrzała na wilka. Wzięła wdech, by móc odpowiedzieć, ale nie wiedziała, jakie słowa ma wypowiedzieć.
- Dobrze - wydusiła jednak potwierdzając krótkimi przytaknięciami. Przełknęła ślinę i wtopiła wzrok w łapy basiora.
Gustave cofnął się o krok i rzucił Cinder pogodne spojrzenie. Skina lekko łbem i zwrócił się do swojej jaskini. Wadera odprowadziła go wzrokiem. Kiedy wilk zniknął w cieniu groty, Cinder cofnęła się kilka kroków i zawróciła.
Zachwiała się delikatnie, kiedy jej łapa niespodziewanie poślizgnęła się o mokry kamień pokryty glonami. Odzyskała równowagę i kontynuowała wspinaczkę. Skoczyła niezgrabnie wślizgując się na jeden z wyższych głazów. Położyła się w cieniu chowając się przed wilcza społecznością. Wodospad był daleko, ale przyjemnie szumiał w jej uszach. Co chwilę mogła dostrzec pary wilków rozmawiających ze sobą. Zmarszczyła nos, a głowa obróciła się w przeciwną stronę. Oparła ją o wilgotne łapy. Wzdychnęła, a jej oczy napełniły się. smutkiem.
- Czemu spędzasz czas samotnie? - Głos nieznajomego przywrócił ja do rzeczywistości. Spojrzała w dół. Nie odezwała się. Nie miała zamiaru.
- Heeej! Powiedz coś - basior uparcie próbował zwrócić je uwagę.
- Coś - powiedziała. Kąciki je ust lekko uniosły się. Wstała przeciągając się. Kątem oka spojrzała na basiora dając uśmiechowi rozwinąć się. Zaśmiała się widząc reakcje basiora i zeskoczyła do niego.

< Więc? Mógłby ktoś? :I >

Od Chaos C.D Shōgaina

Jeszcze tego brakowało! ~ pomyślałam.
Więc teraz czeka mnie dźwiganie basiora, tak? Pięknie! No po prostu świetnie! ~ Podeszłam do ciała wilka i szturchnęłam łapą.
***
Weszłam do jaskini medyków. Znajdował się tam tylko jeden wilk. Maddox jeśli dobrze pamiętam. Wadera popatrzyła na mnie.
- Stracił przytomność po walce z... Yyy... Niedźwiedziem. Takim magicznym. - Medyczka podeszła do basiora, następnie gestem wskazała mi wyjście jaskini. Truchtem wybiegłam na zewnątrz. Oparłam się o pewnego rodzaju ścianę i czekałam. Zamknęłam oczy i nadal czekałam. Nagle ktoś mną potrząsną. Szybko otworzyłam oczy.
- Basiorowi nic nie jest. Padł z wyczerpania. A tobie coś jest?
- Nie... Nic. - Maddox wzruszyła ramionami i odeszła. No pięknie... Teraz tracę poczucie czasu.
***
- No wreszcie! Obudziłeś się! - powiedziałam gdy Shōgain otworzył oczy. - Tak spałeś. - Odpowiedziałam zanim jeszcze wilk zdążył zadać pytanie.
- Ile czasu?

<Shōgain? Leżę sobie, nic nie robię...>

Od Maemuki C.D Nyanne

- Kto to Kili? - spytałam delikatnie, jednocześnie sięgając po brudny opatrunek, który zdążył już przesiąknąć ropą. Chaos był zbyt silny.
- Ja...
- Spokojnie, nic nie mów. Jestem Maemuki, sędzia Calme Loup. Wezwali mnie, ponieważ nie mogą sobie poradzić z twoją raną. Potrafię posługiwać się harmonią, ale...
- Jest zbyt silny, prawda? - wadera ledwo wydusiła z siebie to pytanie.
- Jeśli masz na myśli chaos, to owszem, niestety. Choć jest jedna osoba, która mogłaby ci pomóc.
- Tylko nie on... Proszę....
- Cicho, mała. Zaśnij, odpocznij. - wlałam w nią trochę spokoju i wilczyca na nowo zapadła w płytki sen.
- Znajdzie i przyprowadźcie tu Shogaina. Z tego, co wywnioskowałam, zrobił coś tej waderze. Najpierw to odkręci, a później stanie przed sądem.
***
- Nic jej nie zrobiłem! Sama nie chciała pomocy! - wilk był oburzony.
- Po pierwsze nie krzycz. Po drugie, nie obchodzi mnie to, że nie chciała. Widziałeś, w jakim jest stanie i jej nie pomogłeś. Do jasnej cholery, Shog! - syknęłam cicho - Ona ma tylko dwa lata! Czyś ty postradał zmysły przez ten chaos?! Zdajesz sobie sprawę, ze tak właściwie to zostawiłeś do dziecko na pastwę losu?!
- To już nie jest dziecko, Mae. Skończyła dwa lata? Skończyła. Nawet miała męża! Nie obwiniaj mnie za jej decyzję! - jego głos przechodził w cichy warkot.
- Będę to robić, bo doskonale wiesz, że gdybyś przyniósł ją tu wcześniej miałaby jakieś szanse.Teraz nie mogę nic zrobić! To nie musiało się tak kończyć.
- Ja... - cichy głos wadery przerwał naszą kłótnię. Odwróciliśmy głowy w jej kierunku, a ona siedziała, z pyskiem wykrzywionym z bólu, ale przytomna.
- Proszę, Nyanne... Powiedz, że tego nie słyszałaś...
- Nie mam szans... Umrę... Spotkam się z moim Słońcem i Gwiazdami...
- Jeszcze nie teraz. jestem w stanie wyciągnąć z niej mrok, lecz tylko wtedy, kiedy tego zechce! Inaczej nic ani nikt nie będzie w stanie jej pomóc! posłuchaj mnie, patrz na mnie. Sama trzymasz w sobie to zakażenie. Musisz pozwolić mi wyciągnąć z siebie to zło. - zdziwiona popatrzyłam na Shogaina, po którego policzku spływała.... ŁZA. Pan Nieład płakał.
Kiedy zorientował się, że na niego patrzę, powiedział tylko: "Pamiętam."
- Nyanne, proszę... Nie rób tego, co moja córka... Zgódź się!
- Ty miałeś córkę?! - byłam pełna niedowierzania.
- A ty jesteś moją siostrą. Nie teraz Maemuki, proszę. Nyanne!

<Nyanne?>

Od Shōgaina #1

Myśli kłębiły się w mojej głowie niemiłosiernie. Każda z nich uderzała gdzie indziej, a ja nie mogłem wystarczająco się skupić, żeby je przegonić. Jedna szarpała za wspomnienia z dzieciństwa, przywołując bolesną pustkę po rodzinie, druga za myśli związane z Mae, coś niewątpliwie musi ich łączyć, trzecia za tą niezwykle małą w moim umyśle część odpowiedzialną za niepokój zdenerwowanie. resztkami sił powstrzymywałem chaos, aby przypadkiem gdzieś się nie wydostał.
Skutki uboczne chaosu, tak już bywa.
Szczerze? Nie wiedziałem, czego chcę. Nie wiedziałem, czy TEGO chce. Może to zabrzmi głupio, ale bałem się o to spytać. Przecież to w końcu Alpha! Nie wiedziałem, czy Gustave chciałby mieć jako dowódcę szpiegów wilka opanowanego chaosem. Chociaż z drugiej strony... przyniosłoby to wiele korzyści... Albo nie? Nienawidzę uczucia, kiedy jakaś niewidzialna macka szarpie struny moich uczuć na chybił trafił, nie zważając na ból i zdezorientowanie, jakie przez to wywołuje.
Kierowałem się do jaskini Alphy wciąż zastanawiając się nad tym, co powiedzieć Gustave'owi, żeby się zgodził, kiedy do głowy wpadła mi całkiem znośna myśl. Skupiłem się na niej i odepchnąłem wszystkie męczące mnie myśli w kąt. zapiszczały przeraźliwie, kiedy dziwna, jasna macka harmonii unieruchomiła je w kącie mojej głowy. Chyba nie pochodziła ode mnie więc czujnie rozejrzałem się dookoła, w poszukiwaniu jakiegoś wilka. Zdziwiłem się, bo nie zobaczyłem nikogo wokół siebie.
- Tu jestem, Shogunie. - popatrzyłem w górę, gdzie zobaczyłem Mae, raz po raz machającą wielkimi, gołębimi skrzydłami. Robiła to równie bezszelestnie jak ja, dlatego jej nie usłyszałem. Cicho wylądowała obok mnie i uśmiechała się lekko.
- Za dużo myślisz, Nieładzie. - przysiadła na ziemi, jednocześnie w mgnieniu oka dematerializując ptasie skrzydła.
- Skąd wiesz? Z tego, co wiem, nie umiesz wchodzić do umysłów... - zdezorientowała mnie jeszcze bardziej, choć muszę przyznać, że błogi spokój panujący w mojej głowie był bardzo przyjemny.
- Ja, owszem, nie umiem. Ale jest w tobie chaos, który coraz bardziej próbuje zawładnąć twoim umysłem, a harmonia, którą mam ja, potrafi wydobyć z ciebie resztki ładu i dać im przewagę, skarbie. - posłała mi całusa, miałem tylko nadzieję, że nie na poważnie. Nie dała mi nawet dojść do słowa, co za tupet! - Jeśli mogę ci coś radzić, Shogainie to idź nad Mistycznego Wodospadu. Harmonia na tyle oczyściła twoje serce, że powinno ci to pomóc się zdecydować. Do zobaczenia. - mrugnęła porozumiewawczo okiem i pobiegła do lasu.
Ja natomiast skierowałem się w stronę wodospadu.
Raz się żyje.

C.D.N.