wtorek, 6 stycznia 2015

Od Inés CD. Raven

Nie rozumiałam czemu wadera chciała ukryć przed mną łzy. Dla mnie płacz nie było oznaką niemocy czy uległości, a raczej zwykłym odruchem, który zdarza się każdemu, bez względu na to czy jest on silnym basiorem, czy kruchą, delikatną waderą. Zdarzało mi się to tak wiele razy, że dla mnie była to już codzienna, zupełnie nic nie znacząca reakcja.
Przedstawiła się jako Raven – zwykła magiczka z Calme Loup, z wydziału medycznego… wszystko było jasne. Pomimo iż magiczka, to miałam prawo jej nie znać. Pomimo dyskomfortu ów rozmowy, nie mogłam przejść obok wadery i pójść własną drogą, tak po prostu jej nie pomóc. Należenie do ogromnej społeczności jaką jest wataha do czegoś obowiązuje, chociażby do tego, aby pomagać innym z szeregów naszej watahy. 
- Chodź za mną. – uśmiechnęłam się lekko. Wadera skinęła głową i powoli, nieco się chwiejąc wstała. Postanowiłam poprowadzić ją do mojej jaskini, aby się rozgrzała i najadła, następnie zabrać ją do centrum watahy. Stamtąd powinna już nać drogę do domu…
***
Droga była krótka, jednak aż męcząco cicha. Wadera była zadziwiająca. Wyglądało na to, że ani trochę mi nie ufała, jednak zgodziła się pójść za mną, nie wiedząc nawet gdzie. Cóż… wolałam nie zwracać na to większej uwagi i zrobić to, co do mnie należy.
Wkraczając do mej jaskinia kątem oka zauważyłam, iż wadera lekko się wąchała i nadal wyglądała na nieufną i wystraszoną.
- Oto moja dziupla. Ciasna, ale własna. Rozgość się. – mruknęłam z nutką obojętności, jednak z uśmiechem wyrysowanym na ustach.

<Raven?>

Od Inés CD. Ed'a

Poniekąd krótka podróż po posiłek mnie samej wydawała się niekończąca. Wszystko przez moją małomówność i strach przed rozmową. Trwająca cisza dla mnie była niczym nadzwyczajnym, jednak jak mniemam, dla basiora było to dość niezręczne i męczące.
Kiedy wreszcie przed nami pojawiło się całkiem pokaźne stadko jeleni, oczywiste zdawało mi się, że nie będę pragnęła pójść na łatwiznę i zapolować na jakieś chore chucherko, a raczej coś bardziej dorodnego. Od razu w oczy rzucił mi się umięśniony, wielki rogacz, przywódca ów stada jak mniemam.
W końcu, po chwili bezruchu i ciszy, ze strony basiora padło szybkie pytanie dotyczące zdobyczy. Wybór trafił na mnie. Bez chwili zwątpienia jednocześnie prawą, przednią łapą oraz czubkiem nosa wskazałam na wcześniej upatrzonego jelenia.
- Ten. – rzekłam krótko, lecz treściwie. Na twarzy Ed’a pojawił się dziwny wyraz twarzy, przypominający z lekka zdziwienie. Musiało to być dla niego totalne zaskoczenie. W końcu z jakiegoś powodu z jego pyska zszedł ten ciągle niezmieniający się uśmiech. – Co? Strach cie obleciał? – na mojej twarzy pojawił się pierwszy do tej pory, ironiczny uśmiech, co zaowocowało nagłą poprawą humoru u basiora.

<Ed? wybacz, za długość :c>

Od Yaenn C.D. Nathana

Yaenn przez chwilę lustrowała podarek wzrokiem, po czym niepewnie podziękowała Nathanowi. Nie zwykła nosić biżuterii, ale teraz odmowa mogła zostać uznana za niegrzeczną. Spojrzała więc jeszcze raz na bransoletę i posłała basiorowi wdzięczny uśmiech.
Miesiąc świecił wysoko nad ich głowami, a gdzieś w oddali oświetlone srebrnym blaskiem widniały korony drzew Szumiącego Lasu. Nie było zimno jak na wiosenną noc, mimo łagodnego wiatru, rzadko spotykanego w górskich przesmykach.
- Wracajmy już. Wolałabym się dziś wyspać - ziewnęła dyskretnie, zakrywając pysk łapą. Nate przytaknął i chwilę potem kroczyli skalną ścieżką ku swoim jaskiniom.
Przez całą drogę oboje starali się utrzymywać jakieś rozmowę, podsuwając coraz to nowe tematy do przedyskutowania. Wciąż panowało między nimi swoiste skrępowanie, więc nie zawsze mieli na tyle odwagi by wyrazić swoje zdanie czy szczerze się zaśmiać z krótkich żarcików.
W takich oto dość nienaturalnych wypowiedziach dotrwali do momentu, kiedy drożyna rozwidlała przy starym dębie. Wymieniwszy krótkie pożegnania będące kwestiami „Do zobaczenia”, każde ruszyło samotnie w stronę swojej jaskini.
~*~
Ranek okazał się nader piękny, taki jak zwykle bywa w opowieściach opisujących wyidealizowaną charakterystykę pory roku, jaką była wiosna. Las rozbrzmiewał ptasimi trelami, łagodnym szumem wiatru delikatnie poruszającym liście oraz innymi równie przyjemnymi dla ucha melodiami.
Wilczyca wygrzebała się ze swej jamy, małej, lecz przytulnej. Dziś noc nie była tą najwygodniejszą, gdyż przez tak długi czas sypiając na drzewach w przeróżnych pozycjach, nie zdołała przyzwyczaić się do brutalnie twardego podłoża jakim była skała. Na nadgarstku wciąż widniała żelazna bransoleta, teraz odbijając wprost ku czekoladowym ślepiom słoneczne promienie.
Wstała, otrzepała się ze wszystkiego, co mogło przylgnąć podczas snu do jej sierści, po czym zdecydowała się na krótki, energiczny spacer dla rozruszania zastałych kości. Spokojnym truchtem ruszyła więc w kierunku wodopoju, by zaspokoić pragnienie oraz ewentualny głód, jeśli takowy przez czas drogi do wody zdoła się pojawić.
Było jeszcze dość wcześnie jak na godziny, w których zwykła się budzić. Jeśli kierować się położeniem słońca na krasnoludzkich zegarach strzałka wskazywała może szóstą, siódmą. Aż trudno uwierzyć, że o tej porze każde stworzonko jest już dawno po śniadaniu i wykonuje dalsze czynności w swoim codziennym rytuale.
Kwadrans potem znalazła się nad niewielkim strumykiem, jakich w Szumiącym Lesie było od groma. Ostrożnie ugięła przednie kończyny i zatopiła pysk w chłodnej wodzie, wciąż nie tracąc czujności. Skupienie na tym co ją otacza była jedną z nauk, która zapadła w pamięć najgłębiej.
Zgodnie z jej przeczuciami coś w oddali po przeciwnym brzegu cichutko zachrzęściło. W pierwszej chwili obstawiałaby zbłąkaną sarnę, zająca albo innego niezbyt groźnego stwora, lecz istotą, która spowodowała ów odgłos okazał się wilk. I to nie byle jaki wilk. Ten sam wilk, który był fundatorem nietypowego, aczkolwiek całkiem urokliwego podarunku. Powitała go, jak to miała w zwyczaju, lekkim uśmiechem. Nie miała jednak zamiaru przerywać sobie w degustacji źródlanej cieczy, to też skinąwszy głową zamiast typowego „Dzień dobry” czy „Cześć”, ponownie zatopiła się w ochłodzie.
Zaspokoiwszy pragnienie przeciągnęła się dostojnie i przysiadła na ogonie, spoglądając na Nathana. Była świadoma, że jeśli żadne nie znajdzie dogodnego powodu do rozmowy, to ponowne spędzenie czasu w jego towarzystwie będzie równać się milczeniu lub nieśmiałemu jąkaniu.
- Zjadłabym coś - oznajmiła po chwili, zupełnie naturalnie, tak jakby była to typowa sentencja wygłaszana po każdym wypiciu wody z tej właśnie rzeczułki. - Znasz może jakieś miejsca, gdzie można połasić się na łanię czy zająca?

<Nathan?>

poniedziałek, 5 stycznia 2015

Od Yaenn C.D Gale'a

- Chodź, mój drogi - ostrożnie chwyciła królika łapami, odczepiając go od poturbowanego nosa basiora, po czym pogładziła gryzonia po łebku. Ponownie usadziła go na swoim grzbiecie i posłała leżącemu na ziemi wilkowi obojętne spojrzenie.
- Może w ramach rekompensaty za te liczne obrażenia, jakie ty i twój znajomy pozostawiliście na moim ciele, zgodziłabyś się na krótki spacer, skarbie? - zapytał nie szczędząc dostojnego tonu. W odpowiedzi otrzymał jedynie cios w pysk.
- Na spacer zgodzić się mogę, lecz nie na zwracanie się do mnie per skarbie - fuknęła oburzona. - Następnym razem będę mniej delikatna i może się to dla ciebie skończyć czymś gorszym, niż tylko kilkoma ugryzieniami.
Cień uśmiechu, jaki zdołała u niego zauważyć, ostatecznie przekonał ją, że to słowo będzie prześladowało ją przez całą ich znajomość. Nie miała tu oczywiście na myśli, iż wykazuje jakiekolwiek chęci zbliżenia się do basiora. Bardziej dołowały ją kwestie formalne, więzi, na jakie była skazana pełniąc takie, a nie inne stanowisko.
Spacer skupił się głównie na maszerowaniu w odległości półtora metra od siebie, bez jakiejkolwiek rozmowy czy mądrych regułek, kiedy bez specjalnego entuzjazmu pokazywała swemu towarzyszowi kolejne lokacje. Zazwyczaj, jako istoty bardziej doświadczonej i obeznanej, oczekiwało się od niej legend, opowiastek, żartów czy cytatów powiązanych z tym czy tamtym i zazwyczaj też miała humor by prawić takowe bez końca.
Dziś czuła pewien rodzaj skrępowania. Obawiała się, że powie coś nieodpowiedniego i w oczach nowo poznanego obraz niezależnej, alternatywnej istoty zostanie nieco podburzony. Chciała sprawiać wrażenie silnej, wywierać na nim dobre wrażenie, czasem nawet zaimponować swoją wiedzą, lecz nie była w stanie wydusić czegoś więcej niż kilku zwykłych, pustych słów, które swoim brzmieniem niczego nie zmieniły.
Co tu ukrywać - sprawiała wrażenie śmiertelnie czymś zmartwionej, jakby znajdowała się w całkowicie innym świecie. Na wszystkie pytania, nawet te, na które odpowiedź mogła mieć długość dobrego poematu, reakcja była krótka i treściwa. Lakoniczne wypowiedzi były przy jej osobie jak najbardziej na miejscu, lecz nie tak paskudny humor.
Był wieczór, kiedy krążąc po terenach Calme Loup bez celu niespodziewanie wkroczyli w bardziej górzyste okolice. W oddali na tle pomarańczowego nieba malowały się zarysy najwyższych szczytów, wciąż pokrytych śniegiem, groźnych i majestatycznych. Yaenn ich widokiem napawała się podczas pierwszych dni w watasze, to też teraz nie wywierały na niej większego wrażenia. Wciąż sunęli wgłąb potężnych, skalnych ramion, a ich mroczne oblicze z wolna przysłaniały ciepło ostatnich promieni słonecznych w tym dniu.
Nagle wadera niespodziewanie uniosła głowę. Jej uszy obracały się na wszystkie możliwe strony, aż w końcu obrały jeden kierunek i nieco się ku niemu nachyliły. Patrzyła przez chwilę z niezwykłą uwagą na zakręt przed nimi, po czym gwałtownie skoczyła do zarośli obok, ciągnąc za sobą basiora. Cudem było, że jeszcze w tak niegościnnej okolicy zachowały się wszelakiego rodzaju gęstwiny, dla jednych będące pożywieniem, a dla innych, jak w powyższym przypadku, prowizoryczną, lecz w miarę skuteczną kryjówką.
- Nie przypominam sobie, byś zdradził mi swoje imię - powiedziała półgłosem, wciąż wertując wąski przesmyk i czekając w napięciu.
- Gale, panienko - odrzekł i, jak mogła przewidzieć, na jego pysk ponownie wypełzł ten sam uśmieszek, którym raczył ją przy poprzednim spotkaniu.
Byli niebezpiecznie blisko siebie. Gdy w normalnym przypadku zaakceptowałaby to, biorąc pod uwagę, iż coś dość nieprzyjemnego czaiło się tuż za rogiem, teraz odległość wydawała się zdecydowanie zbyt mała. Ubolewała nad faktem, iż musi kryć się praktycznie "przytulona" do kogoś, kogo mogłaby ponownie pogryźć bez wyrzutów sumienia. Chwilę potem jej umysł zajął się jednak czymś całkowicie innym.
Zza skalnego załomu wyłoniło się pięciu rosłych, poważnych krasnoludów. Przyodziani w wilcze skóry, dzierżący w dłoni miecze, topory i inne równie niebezpieczne narzędzia, niewątpliwie wzbudzali strach w każdym drapieżniku, jaki w ich trofeach mógł dojrzeć swych braci. Przemaszerowali równym krokiem tuż przed oczami Yaenn i Gale'a, po czym znikli za kolejnym zakrętem.
- Wygląda na to, że nie wrócimy na noc do domu - westchnęła ciężko, spoglądając na znikające w mroku korony drzew.

<Gale?>

Od Olivera C.D Maddox

- Szczęścia - parsknął, odruchem odpowiadając tak jak zawsze na tego typu pytania - Ale szczęście jako gatunek wartości niemal wymarłych, wymaga wiele pracy oraz zaangażowania, przez co ciągle mi umyka zostawiając jedynie swój ślad w postaci przemijających uśmiechów i krótkich chwil beztroski, którymi muszę się zadowolić. Dlatego na dzisiaj chyba sobie tych poszukiwań odpuszczę. Zamiast tego, powiem ci, że od rana rozglądam się za miejscem które zwą Cave.
Wilczyca zastrzygła uszami spoglądając na niego jak na szaleńca. Usiadła wciąż nie spuszczając z niego wzroku, jakby szukała jakiś niepokojących sygnałów z jego strony. Basior jednak wydawał się w miarę o zdrowych zmysłach, a w jego oczach błyskały iskierki niezachwianej pewności siebie. Wiedział na co się pisze i nie zamierzał mimo to rezygnować. Albo głupi, albo skończy jako stary dziwak.
- Um - bąknęła w końcu niepewna czy powinna zdradzać porywczemu poszukiwaczowi lokalizację Cave'a - Znajduje się w górach - odparła w końcu starannie dobierając słowa.
O dziwo wilk nie speszył się jej pełną rezerwy wypowiedzią i wciąż pełen entuzjazmu spojrzał na nią z nadzieją prosząc o dokładniejsze koordynaty.
- To niebezpieczne - zauważyła, uciekając wzrokiem w bok.
- Wiem o tym - uniósł do góry jedną brew - Ale jestem przygotowany na wszystko - wskazał na pokaźny plecak przyczepiony mocno do jego grzbietu - Chcę temu wyzwaniu sprostać. Wiele się nasłuchałem o tym miejscu nie tylko tu w watasze. Pogłoski o Cave'ie krążą po całkiem sporej części kontynentu. Spotkałem nawet wilka, któremu podobno udało się przedostać do drugiego wyjścia , ale jego relacje nie były zbyt wiarygodne, więc w sumie nic nie wiadomo. Równie dobrze może to być po prostu opuszczone, ponure miejsce w którym nic nie ma a wszelkie zagrożenie już dawno przeminęło.
- A równie dobrze może być pełne pułapek, ślepych korytarzy i kto wie czego jeszcze - wilczyca zdecydowanie nie podzielała pozytywnego nastawienia basiora - Nie rozumiem czemu chcesz tak ryzykować.
- Bo się nudzę w życiu - puścił do niej oczko - A tak serio to po prostu bardzo mnie to zaintrygowało i chcę zbadać to miejsce. Nie wierzę, że jest tak bardzo niebezpieczne, żeby nie dało się go opuścić. Wszystko da się zrobić, trzeba mieć tylko odpowiednie podejście.
- Zginiesz tam - rzuciła sucho Maddox, spoglądając na wilka ponuro - Nie pokażę ci gdzie to jest. Nie mam zamiaru być odpowiedzialna za twoją śmierć.
Oliver zmarszczył brwi i pośpiesznie zaczął grzebać w plecaku. Po chwili przeszukiwania wszelakich kieszonek i kieszeni wyciągnął mapę. W większość była pozapisywana w notatkach i drobnych przypiskach, dało się jednak zauważyć, że przedstawia tereny Calme Loup i to dosyć szczegółowo pozaznaczane. Jedynie w jednym jej rogu było czysto. Wilczyca od razu poznała, że to właśnie w tych rejonach znajdował się Cave. Nie dała po sobie tego zobaczyć i tylko obserwowała dalsze poczynania basiora. Wilk z namaszczeniem analizował mapę, określił swoje obecne położenie po czym westchnął głośno.
- Nie możesz mi nawet powiedzieć czy Cave znajduje się w tym miejscu, które mam na mapie puste? - popatrzył na nią nieco już zrezygnowany.
- Wiesz chyba jak będzie brzmieć odpowiedź - przekręciła lekko głowę.
Przytaknął i wcisnął mapę z powrotem do plecaka. Zasępiony usiadł naprzeciwko Maddox, wbijając wzrok w swoje łapy. Przygarbił się, stracił ze swojej radości ducha. Jego ówcześnie błyszczące oczy, przygasły. Z młodego silnego wilka nagle zaczął przypominać zbite szczenię.
Wilczyca poczuła jak kiełkuje w niej całkiem niesłuszne poczucie winy. Zdusiła je tłumacząc sobie, że wilk by zginął w tamtym miejscu, wciąż jednak nieprzyjemnie ściskało ją w gardle. Nie może przecież pozwolić, żeby ktokolwiek bezsensownie narażał się na śmierć. Ale.. może rzeczywiście jest tam całkiem bezpiecznie? Może całe zagrożenie dawno minęło? Może nie powinna się tak opierać?
Przełknęła ślinę, pełna wahania. Co robić? Oliver jest dorosły, na pewno wie jak o siebie zadbać. Po za tym ma taką silną aurę. Nic mu się stanie, przecież, prawda?
Czując jak ostatnia linia jej oporu roztrzaskuje się westchnęła cichutko. Spojrzała na siedzącego basiora i stanęła gwałtownie, Wilk uniósł zaskoczony głowę, w jego oczach błysnęło.
- Nie odpowiadam za twoją śmierć - zaznaczyła tylko wilczyca ruszając przed siebie. Basior nie chciał pokazać po sobie, że się cieszy, ale całą swoją postawą pokazywał entuzjazm jaki w nim buzował. Dzielnie dotrzymywał kroku gniewnie stawiającej łapy Maddox starając się zapamiętać jak najwięcej szczegółów drogi, którą pokonują. Nie mógł się doczekać zbliżającej się przygody.
Do Cave'a dotarli dopiero wieczorem. Omijając kolejne rzeki lawy i wystające ostre skały podeszli w pod potężne wrota. Oliver zafascynowany oglądał je dokładnie analizując każdy szczegół konstrukcji. Maddox tymczasem zastanawiała się ile czasu zajmie jej droga powrotna oraz czy może nie powinna jednak odwieść Olivera od tego pomysłu. Gdy już miała powiedzieć mu o głupocie tego przedsięwzięcia basior nagle zakrzyknął. Wilczyca nastroszyła się i w kilka chwil znalazła się obok krzykacza.
- Co się stało? - spytała troskliwie.
Basior drgnął i odwrócił się do niej.
- A um masz na myśli ten krzyk? - uśmiechnął się krzywo - Kamień mi spadł na łapę, gdy badałem wejście. Nic takiego. Ale za to znalazłem przycisk, który przypuszczalnie otworzy wrota - rzekł z entuzjazmem pokazując ozdobny, ukryty przełącznik.
- Właśnie Oliver - wadera chciała już zaczął wykład, gdy nagle kilka kamieni obsunęło się prosto na nią. Próbując wykonać unik skoczyła w bok wpadając na basiora. Wilk wytrącony z równowagi oparł się ciężko na przycisku tym samym go aktywując. Gdy potężne wrota rozstąpiły się obydwa wilki wciąż walczące o utrzymanie się na nogach z rumorem poleciały do wnętrza Cave'a. Zanim zdążyły się pozbierać skrzydła wrót zatrzasnęły się, zamykając im drogę powrotu.
Oliver zebrał się z ziemi i pomógł wstać zszokowanej waderze.
- Wydaje mi się - zaczął ponuro - że będziemy musieli razem przejść przez Cave.

<Maddox? ;3>

Od Gustave'a C.D Grime

Nowa członkini watahy, to ktoś, komu basior musiał poświęcić choć trochę swej uwagi. W końcu nie może zaniedbać wilków, należących do tej społeczności, toteż ukłonił się nieco, tak jak nakazuje zwyczaj.
- Będę niezmiernie uszczęśliwiony, móc Panią oprowadzić. - dodał, szarmancko i powoli, aby następnie ruszyć przed Nią, szybszym krokiem, bowiem nie za wiele czasu mógł poświęcić na tą przechadzkę.
Dotarł razem z Nią do pierwszego miejsca owego zwiedzania, którym był Mystic Waterfall. Śmiało można powiedzieć, iż o tej porze roku wygląda najkorzystniej, już nie tak zamarznięty, wokół którego zaczęły wyrastać typowe dla tej pory roku kwiaty oraz różowe pąki na drzewie.
- To tutaj wszystko się zaczęło. - powiedział po chwili, uśmiechając się delikatnie, tak, jakby to miejsce było jedyną Jego nadzieję, przynajmniej w czasach, kiedy tułał się bez żadnego choć celu. - Znalazłem tutaj prawdziwe ukojenie, toteż nie wyobrażam sobie, aby ktokolwiek mógł zniszczyć to piękne miejsce. Wiążę z nim najwięcej wspomnień. - przeszedł obok wodospadu, zaczerpnął trochę chłodnej jeszcze wody, aby następnie ruszyć dalej.
Nie rozmawiali podczas drogi prawie wcale. Wymienili jakby tylko krótkie zdania, powitanie Grime w watasze było głównym tematem ich rozmów. Najwyraźniej dzisiejszego dnia nie kwapił się za bardzo, aby rozmawiać o czymś szczególnym, tym bardziej dla Niego ważnym. Dalej szedł nieco przed Nią, ciesząc się co prawda ze spaceru, jednak już mniej z przymusu prowadzenia pogawędki. Starał się jednak zachować przynajmniej pozory uprzejmości, aby już po kilki dniach nie zrazić sobie Grime.
- Co chciałaby teraz Pani zobaczyć? - zapytał po dłuższej chwili, nie chcąc, aby milczenie brało górę. - Atrakcji bowiem jest na tyle, iż zająć mogę Pani cały dzień. Miłą odmianą było jednak określenie miejsca, do którego chciałaby Pani się udać. Las, zbiornik wodny, może góry? - dodał na ostatku.

<Grime?>

Od Gale'a C.D Yaenn

Taki atak ze strony wadery wydał mu się zaskakująco zabawny. Miał zamiar rozegrać to nieco inaczej; może zupełnie inaczej, ale co począć kiedy rozpalona do czerwoności kobieta rzuca się na ciebie? Był bezradny.
- Szczerze powiedziawszy, tak właśnie chciałem postąpić. - odparł, a puszysta kulka futra zatrzęsła się z przerażenia. Yaenn odsłoniła zęby, a z głębi jej gardzieli wydobył się głuchy warkot. - Ty reagujesz tak na zupełnie normalne zachowanie ze strony zdrowego basiora. - dodał używając rzeczowego tonu. - Jak mam zareagować ja, kiedy trzymasz mój obiad na głowie i nie chcesz mi go oddać?
Musiał użyć silnego argumentu, którego żaden osobnik nie byłby w stanie podważyć. Droczenie się z Yaenn sprawiało mu przyjemność. Może nie droczenie się, a sama rozmowa? Później pomyśli nad ową teorią, teraz miał poważną sprawę do załatwienia.
- Już jadłeś, mógłbyś dać sobie spokój. - zmrużyła oczy.
- Dać sobie spokój? - usiadł na puszystym ogonie, a na pysku pojawiło się zdziwienie. - Skarbie, nie wiesz co mówisz. Gdybym dał sobie spokój, nie byłbym tak idealnie zbudowany i nieziemsko przystojny. - prychnął z dezaprobatą.
- Zaraz poprzestawiam ci tę mordkę, kolego. - sierść przemieszana z piórami stanęła dęba. Nadal rozluźniony Gale uderzył o twardą ziemię, czując, że nazajutrz przywita go niemiła niespodzianka w postaci guza. Miejsce pulsowało bólem, ale nic poza tym się nie wydarzyło. Głowa była cała. Przyciskany do podłoża miał idealny widok na Królika Sprawcę Zamieszania i jego Obrończynię. Wyciągnął łapę, nie zdołał przybliżyć jej na więcej niż dziesięć centymetrów. Kończyna, obezwładniona po mistrzowsku, została przyciśnięta do piersi. Nie ruszała się.
- Łapy precz od królika. - wycedziła przez zaciśnięte zęby. W czekoladowych tęczówkach zapłonęła furia. Zęby kłapały milimetry od jego ciała. Gale nie chciał zrobić jej żadnej krzywdy. Wiedział jak bardzo umie być denerwujący i nie zamierzał 'karać' za to towarzyszki.
Wśród dzikich odgłosów szamotaniny Yaenn nie usłyszała desperackiego popiskiwania przyjaciela. Futrzak ześlizgnął się z jej głowy i spadł prosto na pierś brutalnie pobitego basiora. Na moment zapanowało milczenie, nikt nie śmiał się poruszyć.
- Skarbie, zabierz go ze mnie. Ten zając zachowuje się zbyt niewinnie. Jeszcze dopadną mnie wyrzuty sumienia, kiedy będę go konsumował. - obruszył się. Perliste oczka skierowane na przeorany blizną nos basiora nie zdradzały zamiarów gryzonia. Toteż nie mógł przewidzieć, że bestia rodem z piekieł poprze swojego Obrońcę i również się na niego rzuci. Lucyfer zaatakował niesprawny nos, co wywołało przeraźliwy ból rozpalający nerwy od środka. Flammèche podskoczył niczym oparzony. Przez jego krzyk przebił się cichy chichot należący do Yaenn. Śmiała się naprawdę pięknie, gdyby miał chwilę chętnie wsłuchałby się w ten czysty dźwięk. Miał jednak Królika Agresora na głowie i nie za bardzo wiedział jak sobie z nim poradzić, nie robiąc przy tym krzywdy ani sobie, ani jemu. Gdyby choć kępka puszystej sierści spała z ciałka Królika, Gale prawdopodobnie zostałby pozbawiony jakiejś koniczyny na zawsze.
- Skarbie, pomóż. - wybełkotał kręcąc łbem to w lewo, to w prawo. Nic nie pomagało. Spragniona krwi bestia wbijała swoje ostre ząbki w biedny nos basiora.


<Yaenn? Co ja piszę.>