czwartek, 1 stycznia 2015

Od Ed'a C.D Inés

Polowanie? I to tak razem? We dwójkę? No ba! Mój ogon automatycznie poruszył się energicznie. Iskierki radości pojawiły się w moich oczach. Jęzor znalazł się na wierzchu w kilka chwil.
- Ja na to jak na lato! - zawołałem radośnie, podskakując dwa razy w miejscu. Dotarło do mnie również, tak w jednej chwili, że nie wiem o tej samicy nic więcej poza imieniem. Nie wliczając faktu, że jej oczy mogą powiedzieć wszystko. A stanowisko? A zainteresowania? A ulubiony kolor? A data urodzin? Pustka! - Tak sobie myślę i... może opowiedziałabyś mi coś o sobie po drodze? Nie żebym był nachalny, broń Boże! Troszeczkę jednak jestem ciekawy... Ulubiony kolor, jakieś hobby? Cokolwiek? Odłam historii może? Do niczego nie zmuszam, przypominam. - uśmiechnąłem się szeroko.
W międzyczasie wyszliśmy również z tej jaskini. Ciasnej jaskini. I ciemnej. Moja była duża, z jasnym wnętrzem. Taka... pozytywna, o! Poruszałem się płynnie, z głową uniesioną wysoko i z radością wymalowaną na mordce. Ona natomiast szła niepewnie, łeb lekko spuszczony. A jej miny nie widziałem. Niestety. Oczu także. Milczała. Czyli chyba nie chciała mi o sobie opowiadać. Trudno.
- No cóż, skoro ty nie masz ochoty o sobie opowiadać to może ja zacznę? - zachichotałem cicho. Słońce grzało nasze grzbiety. Odbijało się od mego futra, prawdopodobnie oślepiając częściowo waderę. - Więc tak... urodziłem się w Hiszpanii, a potem przeprowadziłem do Ameryki. To już dłuższa historia... w sensie dlaczego, przez kogo i tak dalej. Po prostu. Później miałem trudny okres w życiu. Ale to także mniej ważne. Grunt, że dotarłem tu. Moja cała historia w skrócie! Naprawdę, naprawdę wielkim skrócie - przecież nie mogłem jej od tak opowiedzieć o moim członkostwie w Załodze G. Albo by mnie wyśmiała, albo nie uwierzyła, albo uznała za wariata. Wilk, świnki morskie i mucha? Psychol, psychol! Tylko do wariatkowa cię wywieźć i w kaftan zapakować! - Jeżeli idzie o zainteresowania to... muzyka! Muzyka moim życiem! No i gustuję także w jedzeniu. Najróżniejszym, każdym wręcz. Uwielbiam jeść. - wyznałem. To i tak już zapewne zauważyła.
Miałem do siebie pewien dystans. Wiedziałem, że obżarstwo to nie najlepsza cecha i powinienem się jej pozbyć. No i nie chwalić się. Ale to było takie zabawne! Jak całe moje życie. Może tym wszystkim jakoś zachęcę ją do powiedzenia czegoś o sobie? Do terenów łowieckich mieliśmy jeszcze spory kawał drogi, a co się z tym równa: również dużo czasu na opowieści.

<Inés? Czekaj no, czekaj, jeszcze ADHD mu się włączy!>

Od Inés C.D Ed'a

Wydawało mi się, że zarówno, mi jak i basiorowi przeszkadzały nieco nasze przeciwne charaktery. On wyglądał na ciągle uśmiechniętego, szukającego przygód basiora. Ja zaś jestem zazwyczaj spokojna i opanowana, o kamiennym wyrazie twarzy, bez żadnych uczuć, jakichkolwiek emocji. Tego nauczyło mnie życie. Zero zaufania, zero szczęścia, zero uczuć.
Ile jednak można kryć swe prawdziwe oblicze pod różnego rodzaju maskami, które raz wyrażały smutek, raz nienawiść do innych. Nigdy jednak moja twarz od tamtego czasu nie wyglądała na prawdziwie szczęśliwą, pragnącą przygód i ciekawego życia. Choćbym nie wiem jak bardzo pragnęła tej żądzy zakończenia tego nudnego i smutnego rozdziału i rozpocząć zupełnie nowy, zaskakujący pozytywnie epizod. Chciałabym wreszcie zacząć szczerze się uśmiechać. Zacząć kochać to co robię.

***

Moje chwilowe życie wydawało mi się zupełnie abstrakcyjne. Poniekąd znalazłam miejsce, gdzie powinnam czuć się szczęśliwa, miejsce gdzie wszyscy się wspieramy, tworzymy jedną wielką rodzinę, nie potrafię jednak tego odczuć. Dołączyłam do ów społeczności jedna z pierwszych, obejmuję całkiem ważne stanowisko, jednakże nadal nie czuję się potrzebna, czuje się tak, jakbym dla innych nie istniała.
Czuję w sobie pustkę.

***

Słysząc głośny warkot dochodzący z brzucha basiora... znaczy Ed'a, przypomniałam sobie o tym, iż ja również miałam niedawno, ruszyć swe cztery litery i znaleźć coś do jedzenia. W końcu nie jadłam od jakichś czterech dni. Nie dość, że czułam pustkę w sercu, to na dodatek jeszcze w żołądku. 
No nic. Skoro nadarzyła się okazja na wspólne polowanie, to czemu by z niej nie skorzystać.
- Mogę przez to rozumieć, że nie miał byś nic przeciwko wspólnemu wybraniu się na polowanie? - kolejny lekki, jednak wyjątkowo szczery uśmiech powędrował w stronę basiora. Sama się sobie w tym momencie dziwiłam...
'Co się z tobą stało dziewczyno?!'

<Ed? :)>

Od Corrin C.D Gustave'a

Czyżby czyn Gustave'a miał uchodzić za coś bohaterskiego? Miał za ten wyczyn otrzymać jakieś szczególne podziękowania, a może na to jednak nie liczył? Takowe myśli kłębiły się w myślach Corrin przez całą drogę do jaskini jej jedynego znajomego z watahy. No, nie byle znajomego. A przynajmniej tak myślałaby większość wilków. Fakt, dowódca budził uznanie, ale dla Corrin nie było to spowodowane stanowiskiem. Nie kłębiły jej się w głowie pochlebne myśli o Nim z tegoż powodu. Wolała myśleć o Jego wnętrzu. Wiele razy już w myślach go sobie dziś wyceniła, więc uznała za zbędne przypominanie sobie tych wszystkich atutów ponownie. Szli praktycznie się do siebie nie odzywając, od czasu do czasu tylko wymieniając jakieś mniej istotne wypowiedzi. Wadera wręcz nasiąkła jak gąbka, ale nie zauważała już tej niedogodności od paru dłuższych chwil. Zauważyła, że od rana ich rozmowa rozwinęła się i nie przebiegała już tak sztywno. Pojawiały się gdzieniegdzie emocje, co czyniło ich stosunek mniej lakonicznym. Dotarli w końcu do jaskini, a Corrin wolała jej nie komentować. Była po prostu przepiękna, a Gustave zapewne sam dobrze o tym wiedział. Położyła się na twardym podłożu, powstrzymując chęć otrzepania się z wody. Zazwyczaj preferowała tradycyjne osuszenie, tak jak to było zawarte w ich korzeniach narodu, jednak nie chciała wyjść na niewychowaną pannę, którą przecież absolutnie nie była. Wyciągnęła łapy, dość zmęczona długim spacerem. Miała szczerą ochotę zasnąć, ale musiała jeszcze przebrnąć przez jedzenie. Szczerze mówiąc, nie odczuwała już głodu, który towarzyszył jej wcześniej. Najadła się bowiem wrażeniami, o ile takie stwierdzenie nie jest skrajnie absurdalne. Tak czy owak, zabrali się do posiłku. Corrin zmuszała się co prawda, by nie urazić swojego gospodarza. Napracował się tak tylko po to, by sprawić jej przyjemność. Skończyli po niedługim czasie i z niedawnej łani zostały tylko kości. Ten niezbyt przyjemny widok basior zaraz wyrzucił na dwór, by inne stworzenia też czerpały z tego radość. Spojrzała na niego ukradkowo, jak kładzie się ciężko na podłodze. Wyglądał teraz jak mały szczeniak domagający się pieszczot. Uśmiechnęła się ukradkowo na to trafne porównanie. Basior zauważył to i przewrócił się na bok.
- Co Pani widzi takiego zabawnego?- zapytał, a w kącikach Jego pyska zamigotał szarmancki uśmieszek. Przechyliła głowę z lekka, przypatrując się ciału Gustave'a. Zastanawiała się, czy wymyślić naprędce jakieś niewinne kłamstewko, czy też zdradzić mu prawdziwy powód. W końcu zdecydowała, że pójdzie za drugą myślą i odpowie mu szczerze. Przecież tak jak ona traktowała innych, tak i inni traktować ją będą.
- Przez chwilę, kiedy tak opadł Pan na ziemię, zobaczyłam w głowie małego wilka. A potem zdałam sobie sprawę, że wcale Pan takowego nie przypomina.- westchnęła ciężko, kierując wzrok na swoje łapy. Zauważyła, że były dość brudne od błota, w którym się pałętali. Zapragnęła jakoś to zniwelować, ale sposobność taka się nie pojawiła. Spojrzała znów na basiora, który o dziwo przybliżył się do niej i patrzył jej prosto w oczy. Tym razem wytrzymała ciężkie spojrzenie i utwierdziła się w tej pozycji dzielnie, czekając na Jego odkładającą się odpowiedź. A gdy ta nadeszła, waderą aż wstrząsnął dreszcz.
- A więc widzi Pani we mnie młodziaka, tak? Interesujące.- jego spojrzenie z niej nie schodziło, co mogło jedynie denerwować. Było jednak coś w tym magnetycznym spojrzeniu, co wynagradzało ten poważny i dość władczy ton głosy Gustave'a. Wadera zbliżyła się trochę doń, sama czując kurczący się żołądek. Oddziaływał na nią jak magnes i nie mogła tego ominąć. Zaskakiwał ją swoim dostojeństwem i nutą humoru, jaka towarzyszyła ostatnim wypowiedzią basiora. Rzuciła mu dłuższe spojrzenie spod rzęs, po czym wycelowała do Niego znaczące zdanie:
- Ależ to nonsens Panie. Swoim zachowaniem udowodnił Pan, że nie jest taki, jak wszyscy inni.- mówiąc to, ten pierwszy raz nie spuściła z Niego wzroku. Tego jednego zdania mogła być pewna i dzięki temu nie okryła się rumieńcem po raz kolejny. Nie tym razem.

                                                        <Gustave?>

Od Ed'a C.D Inés

Była całkiem... kolorową waderą. Skrzydła. Te skrzydła miały w sobie jakąś moc, której nijak nie potrafiłem nazwać. Zabawnie przekręciłem głowę na bok, przyglądając jej się. Taka... delikatna. Delikatna i krucha. Jak motyl. Popatrzyłem jej niepewnie w oczy. Różowe, ździebko zapadnięte. Myślałem, że nie ma źrenic; że jest... niewidoma. Momentalnie poczułem się dziwnie, jakbym nabrał wstydu. A potem dostrzegłem cieniutkie źrenice. I kamień spadł mi z serca. W duchu odetchnąłem z ulgą. Przypatrywałem jej się cały czas, bez przerwy. Mojej uwadze nie umknął żaden szczegół jej ciała.
- Inés - usłyszałem coś. Ale nie tak wyraźnie, jak tego oczekiwałem. Efekt uboczny ciągłego wgapiania się w nią. Zrobiło mi się trochę głupio. Może mówiła coś ważnego? A ja się na nią po prostu "lampię"?
- Hm? - zamrugałem oczami, jakby lekko zdezorientowany. Po prostu wybudziła mnie z dziwnego transu.
- Jestem Inés. - powtórzyła. Ah, czyli to było jej imię. Zauważyłem, że kąciki jej ust lekko drgnęły. Próbowała się chyba uśmiechnąć, sam nie wiem.
Ja za to szczerzyłem się cały czas. Taka moja natura. Nie potrafiłem być poważny. Chyba, że zmęczenie mnie dopadało. Tylko wtedy. Ale to nawet nie była powaga, jedynie nie miałem siły na uśmiech. Przypomniałem sobie o głodzie. W brzuchu głośno mi zaburczało, co wywołało na pyszczku Inés zdziwienie. Popatrzyła na mnie. W jej oczach dostrzegłem rozbawienie. To dziwne... W tak krótkim czasie zdążyłem spostrzec, że jej oczy potrafią powiedzieć wszystko; przykładowo jej humor. Teraz rozśmieszyły ją bębny z mojego pustego żołądka, co dało się zauważyć od razu.
- Chyba jesteś głodny? - spytała, ten lekki uśmieszek znów powrócił. Ale lepiej wyglądała z nim niż z tą smutną minką.
Posłałem jej głupkowaty wyszczerz. Pokiwałem lekko głową. No cóż, ostatni mój posiłek był... chwileczkę, trza to podliczyć... jakieś dwie godziny temu! Huh, ile można tak się głodzić! Poruszyłem się lekko. Kiedy nawiedzał mnie głód, zaczynałem się wiercić.

<Inés? XD Żarłok Ed.>

Od Nathana C.D Yaenn

Podszedł bliżej wody i najzwyczajniej w świecie usiadł. Patrzył na stojącą naprzeciw waderę, a kąciki jego ust delikatnie uniosły się do góry. Bawiła go nieufność koleżanki. Obserwował jak napina mięśnie, obnaża śnieżnobiałe kły i cicho powarkuje. Wiedział, że zaatakuje jeśli tylko da jej ku temu powód. Tymczasem Ona zdążyła już okrążyć swą zdobycz i zająć miejsce, z którego swobodnie mogła uderzyć. Jednak wciąż dzieliła ich rzeka. Czyżby potrafiła ją przeskoczyć? Szczerze powiedziawszy, nie obchodziło go to.
- Spokojnie, nie mam zamiaru jej Pani zabierać.- powiedział niemal z rozbawieniem, wskazując na resztki zwierzęcia, które pochłaniała. Starał się zachować najbardziej naturalny ton głosu na jaki było go stać, jednak pamiętał, by wobec damy zachowywać się grzecznie. Wadera nawet nie drgnęła, nie porzuciła bojowej postawy. Patrzyła na niego srogim wzrokiem.- Mówiła Pani, że góry zakłócają działanie kompasu, czyż nie?- kontynuował. Z zadowoleniem zauważył, że jej oblicze nieco złagodniało.
- Owszem.- rzuciła. Ton głosu nieznajomej był zimny. Wiedział, że po prostu pilnuje tego, co jest jej własnością. Dlatego nie gniewał się za nieprzyjemne zachowanie. Wyprostowała się demonstrując swą wyższość, jednak basior nie przejął się tym zbytnio.- Miło, że dotarło.
- Więc chciałbym spytać Panią, o kierunek w którym mam się udać.- mówił dalej. Grymas, jaki zawitał na jej pyszczku mówił sam za siebie. Jego obecność była dla niej uciążliwa. Najwidoczniej nie lubiła towarzystwa. Wskazała od niechcenia na wzgórza w oddali.
- Zapewne tam go znajdziesz.- rzekła sucho. Podziękował jej i zniknął w zaroślach. Udał się na poszukiwania miłościwie panującego na tychże pięknych terenach. Zadowolony wciągnął świeże górskie powietrze nosem. Wypuścił je w długim wydechu i spojrzał w stronę celu swej wędrówki. Czyżby wreszcie znalazł swoje miejsce? Czy te widoki sprawiły, że oddał serce ośnieżonym szczytom i rwącym rzekom? Czy już na zawsze stał się tu więźniem? Odpowiedzi czekały tam, na wzgórzu.
***
Sam zapisał sobie wyrok. Odtąd stał się częścią nowej wspólnoty. Przydzielono mu mieszkanie i konkretne stanowisko. Pełnił od teraz określoną rolę. Wiedział jedno: chciał jak najlepiej wypełniać swoje obowiązki.
Udał się więc do nowego mieszkania. Była to prosta jaskinia. Właściwie pusta, nie licząc niszy idealnej na miejsce posłania, starego zakurzonego regału i równie antycznego biurka. Nathan był mile zaskoczony. Od tej pory nie będzie musiał zapisywać swoich przemyśleń i nowej wiedzy byle jak, na kolanie. No i księgi jakie zgromadził nareszcie będą przyzwoicie ułożone. Zabrał się za robienie porządku. Skończywszy pracę usiadł na miękkim legowisku i upajał się widokiem czystej, urządzonej jaskini. Jednocześnie zastanawiał się czy nie jest być może nazbyt pedantyczny. Wszystko leżało na swoim miejscu idealnie. Nic nie odstawało, nie stało krzywo. Pieczara była w swej prostocie doskonała.
Rozmyślania przewał mu niespodziewanie odgłos burczącego brzucha. Ile godzin nie jadł? Sam nie wiedział. Choroba, jaka męczyła go przez ostatnie tygodnie była przyczyną utraty apetytu. Burczący brzuch był ulgą, zwiastunem rychłego powrotu do zdrowia. Wyszedł z jaskini i skierował się do najbliższego lasu.
***
Najedzony podążał w stronę rzeki. Chciał ugasić doskwierające mu pragnienie i obmyć się z kurzu, pyłu i krwi ostatniego posiłku. Dotarłszy na miejsce zaczął pić. Potem obmył się dokładnie i wyszedł na brzeg. Zwinął się w kłębek i tak leżąc sobie pod rozłożystym drzewem zasypiał. Nie zauważył kiedy zmorzył go sen. Kiedy się obudził ujrzał siedzącą kilka metrów od niego waderę. Spotkał ją już wcześniej.
- Czy mogę się przysiąść?- zapytał cicho beznamiętnym głosem, kiedy do Niej podszedł.

<Yaenn?>

Od Gustave'a C.D Corrin

Nie czytał w myślach, nie umiał się z nikim telepatycznie porozumieć, toteż nie wiedział, co naprawdę myśli o Nim nowa towarzyszka. Nie uchybił jednak na tyle, aby ta postrzegała Go naprawdę źle, jednak nie postępował na tyle dobrze, aby potraktowała Go jako przyjaciela, czy dobrego kolegę. Po prostu ruszył przed siebie, zanim jednak to uczył ukłonił się nisko, aby następnie zniknąć gdzieś między drzewami. Zdołał tereny ten pięknej watahy poznać już na tyle, iż znalezienie polany, obfitej w potencjalne pożywienie, nie sprawiło Mu żadnego problemu. Nie obrał sobie za cel dorodnej łani, a mniejszą, nie dlatego, że nie zdołał by powalić większej, a dlatego, że sam nie czuł się na tyle głodny, żeby marnować jedzenie. Łania wyglądała na taką, która bez większych przeszkód zaspokoi głów Corrin, więc nie widział potrzeby, aby przywlec większą sztukę. W międzyczasie zaczęło padać. Na początku można by rzec, że był to jedynie delikatny deszczyk, który jednak po paru chwilach przemienił się w potężną ulewę. Jemu się to nie podobało. Nie przepadał za mokrym futrem, które następnie nie pachniało najprzyjemniej, toteż przewrócił oczami z niesmakiem, widząc, kiedy sierść została już nieco oblana kroplami deszczu. Zaczął wracać, aby zaprowadzić nową znajomą do swej jaskini, by razem mogli przeczekać deszcz. Zanim zdołał jednak gdziekolwiek się ruszyć spostrzegł, że ta biegnie w Jego stronę, co gorsza z przymrużonymi oczami. Nie zwiastowało to niczego dobrego, zważywszy na trawę, która była mokra. Jak doskonale mógł się spodziewać ta poślizgnęła się, ponieważ zwilżona ziemia zdziałała swoja, natomiast pęd jej ciała swoje. Nie mogąc zachować się inaczej po prostu Ją złapał. Nie mógł pozwolić, aby ta uderzyła swoim ciałem o grunt i coś sobie zrobiła. Teraz bowiem był odpowiedzialny nie tylko za siebie, jak również za innych. Corrin wyglądała wyraźnie na speszoną, oblała się delikatnym rumieńcem, aby po chwili znowu się cofnąć. Być może dla niej taka sytuacja była głupstwem, jednak według Gustave'a nie stało się nic, co mogło zaważyć na jej wizerunku. Ot, zwykłe potknięcie, które przydarzyć mogło się również niemu, nie mogło więc zostać potraktowane jako impertynencja, czy celowe działanie.
- Nic się Pani nie stało? - zapytał, tym razem jednak chciał, aby Jego ton nie był tak obojętny, jak wcześniej. Zaniepokoił się bowiem naprawdę Jej stanem, chcąc wiedzieć w stu procentach, że nie ucierpiała. Ona spojrzała na Niego swymi pięknymi, przynajmniej w Jego odczuciu oczami, opuszczając jednak po chwili łeb.
- Nie. Przepraszam. Pragnę również podziękować za pomoc. - rzekła szybko, co prawda cicho, jednak na tyle, iż basior dokładnie słyszał, co chciała mu przekazać. Cofnęła się jeszcze o krok, nie przymrużając już teraz swych oczu, aby jednym sprawnym ruchem pyska móc oglądnąć całą polanę.
- Najwyraźniej coś Panią do mnie ciągnie. - dodał po chwili, jakby pół żartem, a pół serio, głównie dlatego, aby rozładować całą sytuację. - Proszę za mną. Udajmy się do mej pieczary, aby przeczekać tą ulewę. - dodał po chwili, szarmancko. Nie chciał, aby wyglądać to miało na zaproszenie na schadzkę, a raczej perspektywę kolejnej, przyjemniej rozmowy.
Niewątpliwie było w Corrin coś, co od razu Mu się spodobało. Być może podobieństwo stylu bycia i temperamentów, być może piękne oczy i tak kulturalne zachowanie, a być może zachowanie, które sugerować może, iż owa wadera wolała swoje towarzystwo, samotne. Doprawdy, nie będzie to ława znajomość, jednak taka, którą Gustave chciałby z chęcią podtrzymać.
Wziął w pysk upolowaną łanię, niestety mokrą, sądził jednak, że nie będzie to większy problem, aby po przytaszczeniu jej do jaskini z apetytem jej skosztować. Ruszył, powolnym krokiem, bowiem i tak był już mokry, a w dobrym towarzystwie nie warto nigdzie się śpieszyć.

<Corrin?>

Od Edwyna C.D Yaenn

Słońce już pokazało swój wierzchołek, jednak jego światło nie wpadało do jaskini. Obudziły mnie świergoty ptaków. Na początku, gdy rozglądałem się po ciemnej jaskini, nie bardzo wiedziałem co się dzieje i gdzie jestem. Na szczęście w następnej sekundzie wszystko sobie przypomniałem.
Wyszedłem z nory. Niebo było fioletowe i czekało aż słońce w końcu się oderwie od ziemi i zagości na nim. Spojrzałem w górę. Na drzewie siedziała ta sama wilczyca, która wczoraj mnie tu zaprowadziła. Uniosłem jedną brew ze zdziwienia.
– Spałaś tu? – spytałem nie kryjąc zdziwienia.
– A czemu nie? – odpowiedziała pytaniem na pytanie. – Przynajmniej zimna ziemia mnie nie budzi.
– Dzięki za wczoraj.
Tym razem to wilczyca spojrzała na mnie ze zdziwieniem.
– No co? Tak się robi, no nie?
Skinęła głową. Wstała i sprawnie zeszła z drzewa.
– Jestem Yaenn – przedstawiła się.
– Edwyn – odparłem.

<Yaenn? ^-^>