sobota, 3 stycznia 2015

Od Maddox

Ostrożnie wybrała ścieżkę, którą teraz stąpa. Długie łapy wadery dotykały ziemi budzącej się do życia, niemalże czuły, jak uśpione przez zimę serce powoli zaczyna powracać do pracy. Śnieg roztopił się prawie zupełnie. Pozostawił po sobie chłód i wartkie strumyczki pobłyskujące w świetle wiosennych promieni. Ptaki zaczynały swój codzienny koncert. Przeplatające się ze sobą kaskady dźwięków mile zaskakiwały waderę. Zatrzymała się na chwilę, utkwiwszy wzrok w chordzie kosów. Podchwytywały wzajemne melodie, powtarzając je lub nieco modyfikując. Razem tworzyły zachwycającą całość, zdolną wytrącić z zamyślenia.
Maddox od zawsze kochała muzykę. Kochała jej brzmienie i kochała to, co umiała z nią zrobić, jakie emocje wzbudzić. I teraz, po tym wszystkim co przeżyła, dawne zauroczenie pozostało. Czuła jak odpływają z niej wszystkie żale i smutki, a jej dusza napełnia się nową, chwilową siłą. Później wadera karmiła się wspomnieniami. Wystarczały, bowiem i wyobraźnia nie szwankowała.
Sama postanowiła unieść łeb w górę, oblizała wargi i wydała z siebie cichy, bardzo krótki gwizd. Zapanowała ogólna cisza, drzewo na którym gromadziły się ptaki, ugięło się pod ciężarem milczenia. A potem wszystkie, jak jeden mąż powtórzyły za Maddox krótki dźwięk. To wywołało leciutki grymas zadowolenia, nie odsłaniający nawet bieli zębów.
Trawa za waderą poruszyła się nieznacznie. Nie zmartwiła się, jeśli ktoś zapragnąłby ją zabić, stanąłby przed sądem w Calme Loup. Wataha zapewniała jej bezpieczeństwo, które pozwoliło na zachowanie zimnej krwi. Siedziała więc na mile puszystym ogonie, tworząc skromną widownię dla śpiewaków.
Morfeusz położył swe chciwe łapska na delikatnym ciele wadery. Maddox ułożyła się, przymykając powieki. Przed ślepiami majaczył jej sen, był tak samo blisko jak daleko i równie niechciany, co potrzebny. Ziewnęła głęboko, to był jej ostatni znak sprzeciwu. Słaby bunt odszedł w niebyt. Ciałem i duszą zawładnęło coś, czego już dawno nie doświadczyła - odprężenie. Z jej mięśni uciekło napięcie, myśli oczyściły się samoistnie. Nawet oddech stał się miarowy.
***
- Popołudnie bez koszmarów, skarbie. - zawadiacki uśmiech, przyozdabiający usta Gale'a skutecznie ją dobudził.
- Flammèche! - pisnęła tylko. Bez problemu odnalazła silne barki, ciepłą pierś. Wtuliła się w śmiesznie zmierzwione futro, czując na policzkach krwisty rumieniec.
- Szukałeś mnie? - zmarszczyła brwi, odchylając łeb w tył. Żelazny uścisk nie zelżał, nadal była bezpieczna.
- Ech, zdążyłem się stęsknić. - prychnął tylko. To dziwne, ale ona również. Brakowało jej serdecznego śmiechu i dymnej postawy. Z jej futra zniknęło ciepło pozostawione przez iskierkę drzemiącą w Gale'u. Brakowało jej przyjaciela.
Ktoś przerwał im tę bloga chwilę. Powietrze przeciął krzyk, a kosy go podchwyciły. Teraz i one powtarzały imię basiora. Maddox poczuła delikatne muśnięcie na łapie i tyle się widzieli. Rozbawiony spuściła łeb. Wsłuchiwała się uważnie w brzmienie tysiąca głosów. Uwielbiała chwile jak te, chwile przeznaczone na rozmyślania. Jednak los nie był wobec niej pszychylny. W okolicach krzyża poczuła uderzenie. Odwróciła się w tył, acz niezbyt gwałtownie. Lodowym oczom uchwyciły spore uszy i tęczówki odmiennej barwy.
- Wybacz. - rzucił nieznajomy z nieznacznym uśmiechem. - Pochłonięty poszukiwaniem, zupełnie nie zwróciłem na ciebie uwagi, eee...
- Maddox. - przedstawiła się uprzejmie. - Czego szukasz...? - uniosła brwi, zadając dotatkowe, nieme pytanie dotyczące imienia.

<Oliver? C: >

Od Shōgaina (Maemuki) C.D Raven

Zdziwiony popatrzyłem na wilczyce unosząc jedną brew.
- Dlaczego ryjesz pyskiem po ziemi? - spytałem bez cienia emocji.
- Przewróciłam się po prostu. - wadera prychnęła z oburzeniem i otrzepała się z kurzu.
- Nie przejmuj się nim - mruknęła Mae szturchając mnie w bok - on już taki jest. Jak się nazywasz? - kolorowa wadera natychmiast mile się uśmiechnęła. Zdziwiło mnie, jaki miała na mnie wpływ. Poznałem ją przed chwilą, a wydawało mi się, że znamy się od dawna. Czułem jak jej towarzystwo wnosiło coś do mojego serca, coś przeciwnego chaosowi, przez co być może potrafiła mnie opanować. Na jej uwagę o moim sposobie bycia prychnąłem tylko i popatrzyłem na górkę, z której przed chwilą zjechał nieznany nam wilk.
- Raven. Jesteście z Calme Loup? Nie widziałam was wcześniej. - spytała i spojrzała na Maemuki. Jakby celowo unikała mnie wzrokiem, też coś!
- Ja nie. Gdybym należał, raczej byś mnie poznała. Poza tym... - szykowałem się do rzucenia jakiegoś obraźliwego zdania, ale wtedy Mae po prostu zamknęła mi usta lianą, która nagle wyrosła z ziemi. Była tak silna, że nie mogłem nawet przełknąć śliny.
- Nie denerwuj mnie Shog, bo zaraz ci coś zrobię! -zgromiła mnie wzrokiem, a ja przyjąłem jej bitwę na spojrzenia. Chwilę wytrzymała, po czym, niby niewinnie, popatrzyła na Raven. - Ja owszem. Ty też, prawda? Widziałam cię już wcześniej, ale nie miałyśmy okazji się poznać. - uśmiechnęła się ponownie do Raven i liana puściła mój pysk. Byłem dość zdenerwowany i trawa wokół naszych stóp powoli przepełniała się chaosem. Fioletowa wilczyca odskoczyła z krzykiem, gdy zmutowane źdźbło dźgnęło ją w łapę. Mae jednak natychmiast uspokoiła niekontrolowany wypływ chaosu.
- Mam wrażenie, że się w jakiś sposób uzupełniamy, Shog. - mruknęła zamyślona, po czym nagle otrzeźwiała i powiedziała głosem przepełnionym pozytywną energią:
- Jestem sędzią, a ty? Zresztą porozmawiamy po drodze. Trzeba zaprowadzić tego wilka do watahy.
- Wolałbym polecieć... - mruknąłem niezadowolony.



<Raven?>

Od Chaos

Leżałam na wielkim kamieniu. Otoczony był średniej wysokości trawą. Byłom na łące więc trawa wręcz musiała tam być. Popołudniowe słońce przyjemnie grzało mnie w grzbiet. Rozmyślałam o tym co wydarzyło się kilka dni temu. Szybko mnie przyjęli. W zasadzie to nigdy nie miałam okazji dołączyć do watahy więc niewiedziałam ile czasu zajmuje takie dołączenie.
Mniejsza z tym co wydarzyło się wcześniej... Grunt, że żyję ~ pomyślałam. Właśnie miałam przekręcić się na plecy gdy coś zwaliło mnie z kamienia. Przez chwilę widziałam podwójnie lecz mogłam ocenić iż tym 'czymś' był wilk.
- Co ty robisz?! - syknęłam. Tamten przyłożył palec do ust dając mi znak bym była cicho. Następnie wskazał na odległy kształt.

<Proszem nieznanego wilka? Aha... Przepraszam za długość... Normalnie weny nie mam D:>

Od Raven

Odkąd rozdzieliłam się z Noah, cierpiałam na samotność.
Ostatni miesiąc był... Najnudniejszym okresem w moim życiu.
Westchnęłam, przeskakując nad powalonym pniem. Może powinnam była dołączyć do tej watahy razem z Noah..?
Zadarłam głowę do góry, starając się objąć wzrokiem masyw, na który się właśnie wspinałam.
Była to olbrzymia, skalista góra, stanowiąca część łańcucha górskiego, przez który właśnie się przeprawiałam. Jak dla mnie bomba. Może nawet natrafię na szarotki..?
Uśmiechnęłam się, lekko przyspieszając, po kolejnej godzinie wspinaczki.
Dotarłam do szczeliny, wbijającej się głęboko w górę. Nie wahałam się długo i już po chwili kłusowałam w cieniu skał.
Robiło się coraz ciemniej, ale zanim zdecydowałam się użyć magii, żeby rozjaśnić drogę, ta sama w sobie stała się na powrót widoczna.
Gdy w końcu dotarłam na koniec szczeliny, uśmiechnęłam się szerzej. Pode mną roztaczał się piękny krajobraz bogatej w zasoby naturalne doliny.
Zaczęłam schodzić po stromym zboczu, zdecydowana zatrzymać się gdzieś tutaj na dłuższy odpoczynek. Niestety źle stąpnęłam i zjechałam, a właściwie sturlałam się do lasu, ryjąc szczęką w ziemi z rozłożonymi na boki łapami.
Gdy podniosłam się z jękiem, moje spojrzenie wylądowało na dwóch wilkach.
- Um...? Cześć..? - przywitałam się nerwowo.

Ktosie..?

Od Raven C.D Matthew

Skinęłam głową w odpowiedzi, a Matt od razu ruszył przed siebie. Dogoniłam go szybko i przez dłuższą chwilę szliśmy w milczeniu.
Na ścieżce przed nami spała dusza wilka. Nie należała do tych widocznych, bo Matt po prostu przez nią przeszedł, ja jednak ominęłam śpiącą waderę, co nie uszło uwadze basiora.
- Co robisz? - zapytał, patrząc na mnie dziwnie.
- Ominęłam... - zawahałam się na chwilkę - ...wilka. A właściwie jego duszę.

Matt?

Od Olivera

Trach!
Gdy gałąź z trzaskiem upadła na ścieżkę basior już dawno krył się w pobliskich krzewach dokładnie lustrując okolice. Od jakiegoś czasu wyczuwał tu inne wilki , choć był to raczej ślad po ich obecności aniżeli rzeczywista obecność. Miały silną aurę magiczną przez co nie mógł do końca określić ich położenia i ilości, ale zapowiadała się całkiem spora wataha. To by wyjaśniało czemu już od początku tych krain wyczuwał tętniącą życiem społeczność, a nie kolejne spokojne odludzie, które zazwyczaj napotykał. Po chwili zastanowienia wypełzł bezszelestnie ze swojej kryjówki i otrzepał gęste futro z starych, jesiennych jeszcze liści. Wiosna powoli budziła się do życia zwiastując swoje przyjście setkami maleńkich, ale kolorowych kwiatuszków, które barwnym dywanem wyścielały całą okolice. Drzewa nieśmiało puszczały pierwsze zieleniące się pąki, a wypoczęta ziemia z radością okrywała się pistacjowym płaszczem traw. Basior wziął głęboki oddech delektując się zapachem lasu. Przy okazji wietrzył także za zwierzyną i ewentualnymi wilkami. Analizował chwilę wszystkie wonie, które do niego dotarły po czym nieśpiesznie ruszył ścieżką. Całe to miejsce pełne było zwierząt. Niedaleko przebiegało stado jeleni, w norze obok ścieżyny krył się młody zając. W głębi puszczy ze swego snu powstawał niedźwiedź. Cały las wypełniała kakofonia dźwięków, trelów, świergotów i postukiwań dzięciołów, a jednocześnie panował tu niesamowity spokój. Po mimo tej całej orkiestry czuło się tu ciszę. Wilk odetchnął, zrelaksował się. Nie miał się czego obawiać. Tutejsza wataha nie okazywała wrogości, wręcz przeciwnie zapraszała do siebie oferując pożywienie, schronienie i miejsce dla siebie. Widocznie wciąż rosła w siłę i każdy nowy członek był tu na wagę złota. Alfa musiał być naprawdę silny, bo wraz z przyjściem na te tereny wyczuwało się tu autorytet. Beżowy basior nie miał zamiaru się z nim kłócić ani kwestionować jego władzy. Z góry obdarzył Alfę szacunkiem, ciekawy kimże jest ten wilk. Dołączenie do jego watahy nie byłoby głupim pomysłem. Jak bardzo wędrowanie nie byłoby pociągające dobrze jest wreszcie gdzieś osiąść, a to miejsce wydawało się ku temu idealne. Najpierw jednak musi znaleźć watahę i zwrócić się do przywódcy lub kogoś kto ma takie uprawnienia. Wyśledzenie wilków nie będzie co prawda zbyt trudne, ale może być czasochłonne. Teren jest naprawdę duży, a wilki nie trzymały się siebie. Z wielu różnych stron dochodził zapach lub siła aury kolejnego osobnika. Basior nie potrafił określić, który ślad należy do Alfy. Wiele tutejszych basiorów oraz wader posiadało naprawdę mocny charakter i magię. Badając po kolei każdy trop beżowy wilk stwierdził w końcu, że ruszy za tym, który był najbliżej. Był to magiczny "odcisk" jakiejś wadery, Znajdowała się niecały kilometr stąd i widocznie nie zamierzała się nigdzie indziej ruszać. Może drzemała lub coś w tym rodzaju. Zaintrygowany nią basior ruszył w jej stronę wartkim truchtem. W tym tempie całą odległość pokona w niecałe piętnaście minut. Nie było to może wielkie osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że wilk poruszał się raczej średnią prędkością, ale basior i tak był zadowolony ze swoich wyników. Nie był przecież wojownikiem czy czym tam innym, by poruszać się nie wiadomo jak szybko. Zazwyczaj i tak chodzi spacerkiem dokładnie ilustrując okolicę wokół. Teraz jednak musiał się pośpieszyć, bo powoli zapadał zmrok a nie chciał spędzać kolejnej nocy skryty gdzieś w krzewach.
Zgodnie z przewidywaniem po jakimś kwadransie stanął pod wysokim drzewem szukając wzrokiem wadery. Wilczycy jednak nie było nigdzie w okolicy. W każdym razie tu na dole. Po chwili refleksji basior uniósł pysk przyglądając się gałęziom drzewa. W pierwszej chwili uznał, że na jednej z nich leży dziwaczna wyrośnięta sroka. Dopiero gdy "sroka" spojrzała na niego bystrymi, zdecydowanie wilczymi oczami uświadomił sobie, że to właśnie owa wadera. Odchrząknął po czym uśmiechnął się łagodnie,
- Witaj, lady Elster (z. niem. sroka) - rzekł miękko - Nie chcę przeszkadzać, ale czy należysz może do tutejszej watahy?
Wadera przyjrzała mu się uważnie po czym z gracją zeskoczyła na ziemię. Lot zamortyzowała rozwinięciem pokaźnych skrzydeł. Basiorowi błysnęły oczy, Wilk ze skrzydłami to rzadki widok.
- I owszem - odparła, siadając przed nim - Czemu nazwałeś mnie Elster? - spytała, nieco zaskoczona tym określeniem.
- Gdyż początkowo wziąłem cię za srokę - wyszczerzył zęby w uśmiechu - Przypominasz tego ptaka, wiesz?
- Może i przypominam, może nie - obruszyła się nieco - Kim jesteś?
- A kim chciałabyś bym był? - spojrzał na nią psotnie.
Wilczyca parsknęła, rzucając mu pobłażliwe spojrzenie. Nie zamierzała odpowiedzieć na zaczepkę. Basior westchnął w duchu, ale dobry humor wciąż się go trzymał.
- No już, już. Nie fochaj się - powiedział przepraszająco - Jestem Oliver, niewydarzony mag z krain, które nawet nie mają nazwy, Podróżuję po świecie w poszukiwaniu szczęścia. Oraz ziół, ale to szczegół. A jak tobie na imię, Elster?
Wadera zdusiła w sobie kolejne prychnięcie,
- Yaenn.
- Yeann - powtórzył w zamyśleniu basior - Bardzo ładne imię, Sroko. Czy byłabyś tak miła i opowiedziała mi nieco o tutejszej watasze i ogólnie tej krainie?
Spojrzał czarująco w jej oczy, choć widział, że waderę nie ruszają takie rzeczy, No cóż próbować zawsze można.

<Yeann? ;3>

Od Gwyneth

Raz, dwa, raz, dwa...Wiedziała, że jeżeli nie utrzyma tego tempa, zamarznie na śmierć. Patrzyła spode łba na otaczające ją góry, czując jeszcze zapach popiołu, niedawno osiadłego na jej sierści. Jej stosunkowo długie łapy zapadały się w śniegu, co jeszcze bardziej utrudniało utrzymanie tempa, które zapewniało utrzymanie ciepła. Zauważyła, że pokrywa śniegu, z biegiem czasu stawała się mniejsza, natomiast otaczające ją góry zaczęły zamieniać się w kanion. Bicie serca zaczęło robić się szybsze, aż płynącą krew wadera zaczęła wyraźnie odczuwać na całym ciele. Zatrzymała się, kiedy otaczające ją ściany, tworzące kanion były wystarczającą wysokie, aby nie przepuszczać silnie wiejącego wiatru. Spojrzała w górę, nie wiedząc, czy patrzy teraz na grubą warstwę chmur, czy też grubą warstwę śniegu, miotanego przez wiatr, który nadal szalał poza obszarem kanionu. Usłyszała pierwszy skrzek, wydany przez zapewne jakiegoś rodzaju ptaszysko, co tak czy owak dobrze nie wróżyło. Zobaczyła pierwsze zwierzę, siedzące na ususzonej gałęzi, ledwie utrzymującej siedzącą na niej istotę. Zaczął wydawać typowe dla tych ptaków dźwięki, po czym pojawiły się następne. Wadera się przestraszyła, gdyż jej widoczne żebra zapewne tylko zachęcały ptaki do konsumpcji. Uciekała, starając się patrzeć przed siebie, lecz myśl o zbliżającej się śmierci nie pozwalała jej tego zrobić. Czuła ptaki, których pazury raz za razem muskały jej sierść, za każdym razem trochę jej wyrywając. Długi ogon plątał się o jej własne nogi, utrudniając bieg. Wadera wydostała się z kanionu, po morderczym biegu, z połową futra w posiadaniu, aczkolwiek zostawiona w spokoju. Poczuła suchość w gardle, co skłoniło ją do tego, aby zacząć jeść ledwie widoczny już śnieg. Zawiało, dzięki czemu wadera pozostała z jeszcze mniejszą ilością sierści. Dopiero teraz poczuła zmęczenie. Istotnie, wiedziała, iż od bardzo dawna nie spała, jednak dopiero teraz ten fakt dał się jej we znaki. Teraz, wlekąc łapy po zamarzniętej ziemi, doszła do - jako takiej - jaskini, gdzie tylko padła ze zmęczenia.
~*~
Słońce, padające na jej powieki zmusiło ją do otwarcia ślepi. Gdy tylko starała się podnieść głowę, poczuła dość bolesne ukłucie, po czym do jej nosa dotarł metaliczny zapach krwi. Nie trzeba było długo czekać, aż resztki jej sierści zrobiły się ciemnoczerwone. Wstała, tym razem omijając pechowy stalaktyt.
- Co robisz? - usłyszała głos za sobą

Oliver?