sobota, 3 stycznia 2015

Od Maemuki C.D Nyanne

- Kto to Kili? - spytałam delikatnie, jednocześnie sięgając po brudny opatrunek, który zdążył już przesiąknąć ropą. Chaos był zbyt silny.
- Ja...
- Spokojnie, nic nie mów. Jestem Maemuki, sędzia Calme Loup. Wezwali mnie, ponieważ nie mogą sobie poradzić z twoją raną. Potrafię posługiwać się harmonią, ale...
- Jest zbyt silny, prawda? - wadera ledwo wydusiła z siebie to pytanie.
- Jeśli masz na myśli chaos, to owszem, niestety. Choć jest jedna osoba, która mogłaby ci pomóc.
- Tylko nie on... Proszę....
- Cicho, mała. Zaśnij, odpocznij. - wlałam w nią trochę spokoju i wilczyca na nowo zapadła w płytki sen.
- Znajdzie i przyprowadźcie tu Shogaina. Z tego, co wywnioskowałam, zrobił coś tej waderze. Najpierw to odkręci, a później stanie przed sądem.
***
- Nic jej nie zrobiłem! Sama nie chciała pomocy! - wilk był oburzony.
- Po pierwsze nie krzycz. Po drugie, nie obchodzi mnie to, że nie chciała. Widziałeś, w jakim jest stanie i jej nie pomogłeś. Do jasnej cholery, Shog! - syknęłam cicho - Ona ma tylko dwa lata! Czyś ty postradał zmysły przez ten chaos?! Zdajesz sobie sprawę, ze tak właściwie to zostawiłeś do dziecko na pastwę losu?!
- To już nie jest dziecko, Mae. Skończyła dwa lata? Skończyła. Nawet miała męża! Nie obwiniaj mnie za jej decyzję! - jego głos przechodził w cichy warkot.
- Będę to robić, bo doskonale wiesz, że gdybyś przyniósł ją tu wcześniej miałaby jakieś szanse.Teraz nie mogę nic zrobić! To nie musiało się tak kończyć.
- Ja... - cichy głos wadery przerwał naszą kłótnię. Odwróciliśmy głowy w jej kierunku, a ona siedziała, z pyskiem wykrzywionym z bólu, ale przytomna.
- Proszę, Nyanne... Powiedz, że tego nie słyszałaś...
- Nie mam szans... Umrę... Spotkam się z moim Słońcem i Gwiazdami...
- Jeszcze nie teraz. jestem w stanie wyciągnąć z niej mrok, lecz tylko wtedy, kiedy tego zechce! Inaczej nic ani nikt nie będzie w stanie jej pomóc! posłuchaj mnie, patrz na mnie. Sama trzymasz w sobie to zakażenie. Musisz pozwolić mi wyciągnąć z siebie to zło. - zdziwiona popatrzyłam na Shogaina, po którego policzku spływała.... ŁZA. Pan Nieład płakał.
Kiedy zorientował się, że na niego patrzę, powiedział tylko: "Pamiętam."
- Nyanne, proszę... Nie rób tego, co moja córka... Zgódź się!
- Ty miałeś córkę?! - byłam pełna niedowierzania.
- A ty jesteś moją siostrą. Nie teraz Maemuki, proszę. Nyanne!

<Nyanne?>

Od Shōgaina #1

Myśli kłębiły się w mojej głowie niemiłosiernie. Każda z nich uderzała gdzie indziej, a ja nie mogłem wystarczająco się skupić, żeby je przegonić. Jedna szarpała za wspomnienia z dzieciństwa, przywołując bolesną pustkę po rodzinie, druga za myśli związane z Mae, coś niewątpliwie musi ich łączyć, trzecia za tą niezwykle małą w moim umyśle część odpowiedzialną za niepokój zdenerwowanie. resztkami sił powstrzymywałem chaos, aby przypadkiem gdzieś się nie wydostał.
Skutki uboczne chaosu, tak już bywa.
Szczerze? Nie wiedziałem, czego chcę. Nie wiedziałem, czy TEGO chce. Może to zabrzmi głupio, ale bałem się o to spytać. Przecież to w końcu Alpha! Nie wiedziałem, czy Gustave chciałby mieć jako dowódcę szpiegów wilka opanowanego chaosem. Chociaż z drugiej strony... przyniosłoby to wiele korzyści... Albo nie? Nienawidzę uczucia, kiedy jakaś niewidzialna macka szarpie struny moich uczuć na chybił trafił, nie zważając na ból i zdezorientowanie, jakie przez to wywołuje.
Kierowałem się do jaskini Alphy wciąż zastanawiając się nad tym, co powiedzieć Gustave'owi, żeby się zgodził, kiedy do głowy wpadła mi całkiem znośna myśl. Skupiłem się na niej i odepchnąłem wszystkie męczące mnie myśli w kąt. zapiszczały przeraźliwie, kiedy dziwna, jasna macka harmonii unieruchomiła je w kącie mojej głowy. Chyba nie pochodziła ode mnie więc czujnie rozejrzałem się dookoła, w poszukiwaniu jakiegoś wilka. Zdziwiłem się, bo nie zobaczyłem nikogo wokół siebie.
- Tu jestem, Shogunie. - popatrzyłem w górę, gdzie zobaczyłem Mae, raz po raz machającą wielkimi, gołębimi skrzydłami. Robiła to równie bezszelestnie jak ja, dlatego jej nie usłyszałem. Cicho wylądowała obok mnie i uśmiechała się lekko.
- Za dużo myślisz, Nieładzie. - przysiadła na ziemi, jednocześnie w mgnieniu oka dematerializując ptasie skrzydła.
- Skąd wiesz? Z tego, co wiem, nie umiesz wchodzić do umysłów... - zdezorientowała mnie jeszcze bardziej, choć muszę przyznać, że błogi spokój panujący w mojej głowie był bardzo przyjemny.
- Ja, owszem, nie umiem. Ale jest w tobie chaos, który coraz bardziej próbuje zawładnąć twoim umysłem, a harmonia, którą mam ja, potrafi wydobyć z ciebie resztki ładu i dać im przewagę, skarbie. - posłała mi całusa, miałem tylko nadzieję, że nie na poważnie. Nie dała mi nawet dojść do słowa, co za tupet! - Jeśli mogę ci coś radzić, Shogainie to idź nad Mistycznego Wodospadu. Harmonia na tyle oczyściła twoje serce, że powinno ci to pomóc się zdecydować. Do zobaczenia. - mrugnęła porozumiewawczo okiem i pobiegła do lasu.
Ja natomiast skierowałem się w stronę wodospadu.
Raz się żyje.

C.D.N.

Od Gustave'a C.D Corrin

Nie mógł uwierzyć. Nie potrafił pojąć, co taka wadera, jak Ona robi tutaj z Nim. Jedynym rozsądnym wytłumaczeniem byłoby chyba, że chowa się przed deszczem, ten jednak zdołał już dawno ustać, a na pięknym niebie, gdzie błękit, a następnie szarość, który przemienił się teraz w głęboką czerń, zawitały błyszczące, niczym Jej oczy, gwiazdy. Czuł jej zapach. Tak przyjemny, tak słodki. Serce, po raz kolejny już w tym dniu, zaczęło bić szybciej, a Jego, jakby na chwilę ogarnęła panika. Wszystko to była Jej wina. Nie bał się stwierdzić otwarcie, przed samym sobą jednak, że owinęła Go sobie wokół pazura. Sprawiła, że z gburowatego, zamkniętego w sobie i oschłego basiora ponownie wyłonił się ten Gustave, za którym niegdyś tak szalały inne przedstawicieli tego gatunku. Znów stał się uwodzicielski, znów chciał wdawać się w te gierki, które najczęściej prowadziły do romansu. W tym wypadku było jednak inaczej. Nie łaknął zwykłego przelotnego związku, a czegoś poważnego, jakby przy Niej momentalnie odzyskał wiarę w miłość. Ot tak, po prostu czuł, że znowu może się zakochać, że może kogoś pożądać.
Zbliżyła się, szeptała te piękne słowa do Jego ucha, a On poczuł, że coś się z Nim dzieje. Na pysku wręcz momentalnie zawitał ten szarmancki, po części jednak arogancki, pełen przejęcia uśmiech. Mówiła tak pięknie, tak cudownie Mu się jej słuchało. W pewnym momencie skończyła, a jej pysk dalej pozostał przy Jego uchu. Jakby nie wiadomo z jakiej przyczyny odwrócił swój łeb w jej stronę. Biorąc głęboki uśmiech, przybliżył się na tyle, iż ich nosy dzieliła dosłownie kilku milimetrowa przerwa. Bez większego namysłu, bez jakiegokolwiek pozwolenia po prostu Ją pocałował - raz, namiętnie, jednak delikatnie. Trwało to może kilka sekund, kilka sekund, które teraz zleciały tak szybko, minęły tak prędko. Odsunął się powoli, jakby w transie, szoku, bowiem najchętniej jeszcze raz by to powtórzył. Jeszcze raz chciałby złożyć pocałunek na jej wargach, tym razem już nie tak dyskretny, a przepełniony wszystkim, co czuł w tym momencie. Cofnął się jeszcze trochę, nie spuszczając jednak z Niej wzroku. Karcił się w duszy, że był tak słaby, że uległ Jej wdziękom, sądził jednak, że każdy normalny wilk by tak uczynił. Zaryzykował wszystko, doskonale zdając sobie sprawę, iż popełnił w pewnym sensie głupstwo. Z drugiej jednak strony, dlaczego wyszeptała tak piękne słowa? Dlaczego zaczęła Go kusić? Czyżby nie zdawała sobie sprawy, że basior ten jest po prostu kolejnym nachalnym i aroganckim przedstawicielem swego gatunku? Nie wolno tak postępować... Nie z Nim.
- Czy teraz wierzy mi Pani na słowo? - dodał, nieco bardziej obojętnie. Chciał jakby zatuszować to, co właśnie się stało, toteż powrócił ten władczy, ostry głos, którego dotychczas używał w rozmowach. - Niech Pani spojrzy. - mówiąc to odwrócił łeb w stronę wylotu jaskini, gdzie idealnie dostrzec mógł gwieździste niebo i piękny Księżyc. - Jakbym widział Panią. - tutaj stanął. Głoś ponownie zmienił się w potulny, a On dopiero po wypowiedzianych słowach zdał sobie sprawę z tego, co właśnie uczynił. Jakby komplement sam wyrwał się z Jego gardła. Ucichł wręcz momentalnie, nie spoglądając na Nią, a na gwieździste niebo. Jakby chciał, żeby już wyszła. Nie dlatego, że miał jej dosyć, a dlatego, że czuł się speszony. Nie bardzo, ale na tyle, iż najchętniej zostałby teraz sam, pewnie myśląc o Niej.

<Corrin?>

Od Nyanne C.D Shōgaina

Wadera spojrzała się na niego wzrokiem mówiącym jeden, bezpośrednim wzrokiem.
Zostaw mnie, bo cię zabiję.
A przynajmniej chciała tak powiedzieć i móc spełnić ów prośbę, gdyby tylko mogła Basior jednak wyszczerzył kpiąco zęby i ponownie zadał jej ból, używając jakiejś chaotycznej mocy. Warknęła.
- Zz-zostaw mnie. Ch-chcę umrzeć.
To wychrypiawszy uniosła się z lekka niezgrabnie, z furią rozdrapując kamienie. To nie basior ją przeraził, lecz myśl że może jej zadać czystą, bezbolesną śmierć. Nagle do jej uszu dobiegł złowrogi głos przybysza.
- Chcesz umrzeć? No problem. Ale nie dam ci łaski.
- Mam gdzieś twoją łaskę.
Tamten zaprzestał czegokolwiek, pozwalając by Nyanne podniosła się na drżących od konwulsji łapach, odwróciła się i odeszła.
Szła przez las, dopóty osobliwy basior nie znikł między drzewami, zostawiając ją ponownie samą, pozbawioną jakiegokolwiek towarzystwa. Znów słyszała jedynie własny, słaby oddech, pazury rozrywające cicho wiosenną trawkę i ciche trele. W lesie ciemniało, z racji iż zbliżała się noc. Zauważywszy to, rozejrzała się za nocnym grobem, w razie gdyby miało jej przyjść odejść w czasie snu. Nagle ujrzała starą, powykręcaną wiśnię, porastającą już młodymi listkami koloru pudrowego różu. Wśród jej konarów dostrzegła płaskie, odsłonięte miejsce.
Kili uwielbiał te drzewa.
Z tą myślą pokuśtykała do niej, pozwalając by postrzębiony ogon wił się luźno po ziemi, wytwarzając przy tym szelest. Zbliżywszy się, nie do końca spójnymi ruchami wdrapała się na wiekowe drzewo. Kiedy dotarła do rozgałęzienia obranego za za posłanie, już z lekka dyszała, czując w żołądku rozpaczliwe ukłucie głodu. On powiedział jej niegdyś, iż żucie liści zapełnia żołądek. Mimo wszystko nie sięgnęła po soczystego listka.
Trupy nie jedzą.
Zamiast tego rozciągnęła się z trudem na twardym, nieprzyjemnym drewnie i poczęła wpatrywać w gwiazdy. Uczono ją, iż dusza po śmierci staje się gwiazdą i będzie trwać dopóty świat istnieje. Jeśli była to prawda, wiedzieła która należała do Niego. Ta skierowana na zachód, w kierunku Ereboru. Z lekka błękitna, rozbłysła jako pierwsza gdy On konał Towarzyszyły jej dwie mniejsze. Byli to Jego brat i wuj.
Niebawem i ja stanę się gwiazdą. Pojawię się obok Niego i już nigdy nie opuszczę.
Na tę myśl z mętnego oka poleciała łza, jedna, druga, trzecia i czwarta. Płakała. Ze złością zmarszczyła nos, po raz setny tego dnia słysząc jego śmiech i widząc zapłakane oczy wypełnione bólem. Kiedy umierał, płakał. Ona zaś spiła jego łzy w ostatnim pocałunku.
Z zamyślenia wyrwał ją dziwny szelest. Przeciągnęła się, krzywiąc przy tym okrutnie pyszczek. Cały grzbiet miała bowiem obolały od drewna A, i była przemarznięta, do szpiku kości. W zamian ujrzała pierwsze przebłyski w ciemności, zwiastujące kończącą się noc. Uniosła się gwałtownie, kiedy do nozdrzy dopuściła zapachy. Wilk. Nie ten, którego wczoraj spotkała. Inny. Inny wilk. To musiało świadczyć o watasze. Nagle przeszył ją straszliwy ból. Opadła ze zdyszeniem na drewno. Zbyt szybko się podniosła, co poskukowało jeszcze większym otwarciem rany. Okrute uczucie odebrało jej siłę, paraliżując ją i przesłaniając widok. Zemdlała.
[...] Przez zamknięte powieki wdzierało się jasne światło poranka. Zmarszyła brwi i rozchyliła powieki. Do ciemnej jaskini wdzierały się promienie słońca. Zamknęła je i znowu otworzyła, cicho przy tym jęcząc. Poczuła zapach. Zioła, leki, kto tam wie. Coś przykrywało jej ranę. Jeszcze coś innego pokrywało samą nią. W przegubie łapy czuła przyjemny przepływ. Zapewne kroplówka.
Nad nią zaś pochylał się łagodny pysk, z przyjemnym spojrzeniem. Serce jej zamarło, a po chwili zaczęło bić mocniej. Pochylał się nad nią Kili.
Moje Słońce i Gwiazdy.
-Kili...?- słyszała własny głos, tak słaby i cichy że ledwo usłyszalny. Nigdy nie była tak słaba i bezbronna jak w tej chwili.

<Kto tam nade mną ślęczy? c:>

Od Matthew C.D Raven

- Widzisz dusze?- zapytałem zaciekawiony.
- Właściwie... Właściwie to tak. Widzę je, ale muszę je "przywołać" a tu one po prostu są...- wytłumaczyła Raven.
- Nic nie rozumiem, ale uznajmy, że wszystko OK- powiedziałem i ruszyliśmy dalej. Szliśmy w milczeniu, choć widziałem, że przytłacza to waderę. Gdy dochodziliśmy do końca lasu, postanowiłem zapytać:
- Jesteś głodna?- wadera zastanawiała się kilka sekund.
- Zjadłabym coś- odpowiedziała wreszcie. Wtedy oświeciło mnie, że ani razu nie potraktowałem wadery sarkazmem ani niczym takim. Wydało mi się to... Dziwne, a przynajmniej na tyle, żeby zapytać samego siebie, czy wszystko ze mną dobrze.

(Raven?)

Od Raven C.D Maemuki

Wzrok Shōgaina natychmiast wylądował na mnie.
Westchnęłam.
- Zgoda. - natychmiast się rozchmurzył i rozłożył skrzydła.
Spojrzałam na Maemuki.
- Na pewno za nami nadążysz.? - spytałam - Mogę użyć magii wiatru, żeby cię ponieść lub najzwyczajniej zwiększyć skrzydła i cię ponieść. - zaproponowałam, posyłając magię do kryształów na moich bokach, które po chwili przybrały kształt opierzonych, ale świetlistych (bo końcu składały się z czegoś na kształt światła) fiołkowych skrzydeł.
- Lecisz, czy nie!? - usłyszałam nad sobą głos Shōgaina.

Maemuki?

Od Corrin C.D Gustave'a

Nagle wszystkie czarne myśli się rozpłynęły, wszystkie powątpiewania zabrał ze sobą czas. Ciężkie sekundy, które trwały jak miesiące, które się wydłużają. Czuła na sobie jeszcze delikatny pysk Gustave'a i zapragnęła go więcej. Nie chciała mu się jednakże narzucać, to on miał zrobić ten ostateczny krok. O ile oczywiście chciał takową rzecz uczynić, bo tak należało jej myśleć. Czy było to odpowiednie? Czy powinna była się tak zachować? Odpowiedź w jej głowie brzmiała: tak. Gdyby nie dotknęła Jego ciała, nie skierowała do Niego tych słów, chyba nigdy nie przeżyłaby tego, co czuła podczas składania Jego delikatnego całusa. A było to uczucie magiczne, jakby nagle wszystkie dobre rzeczy tego świata skierowały się do niej. Możliwe, że dla wielu innych wader taka rzecz była codziennością, niezauważalną wręcz. Jednak Corrin była inna, nie słyszała nawet komplementów. Zawsze żyła samotnie, ciesząc się własnym istnieniem (no, w mniejszym lub większym stopniu). Zazwyczaj integracja z innymi była dla niej nie lada problemem, dlatego radziła sobie z nim ucieczką do samotności. Przyzwyczajała się do niej powoli, tłumaczyła, że jest jej tak dobrze. Aż w końcu w to uwierzyła. Tak, tak było w każdym przypadku. Oprócz przypadku zwanym Gustave. Był On dla niej jak stuletnia brandy dla alkoholika, jak pusta biblioteka dla mola książkowego. Prawda była taka, że przez ten jeden, jedyny dzień zdążył nią zawładnąć i opanować praktycznie każdy z jej zmysłów. Zabawne, jak szybko popadła w takie odurzenie, w taką niemoc uczuciową. Śmiała się w duchu ze swojej słabości, z tego, że tak łatwo dawała się omamić Jego wdziękowi i aksamitnemu głosowi. Jednak ten stan był miły, nawet bardzo. Nie przeszkadzał jej właściwie w żadnym stopniu i to było zdecydowanie zgodne z jej sumieniem. Spojrzała na Gustave'a, a w oczach miała łzy wzruszenia. Szybko zamrugała, by się ich wyzbyć. A potem przemówiła.
- Widzi Pan, Gustavie... Chyba muszę się jeszcze przekonać.- zachichotała, widząc zdumienie na Jego twarzy. Zobaczyła, że Księżyc ustępował już miejsce Słońcu. Znaczyło to, że siedzieli tak razem cały dzień. Cóż, trudno. Nie odczuwała zmęczenia, On zresztą też takowej potrzeby chyba nie uwidaczniał. Intrygował ją, praktycznie sprowadzając na ja jakiś inny, o wiele lepszy świat. Jakby stworzony specjalnie z myślą o niej, basior idealny siedział przed nią i czekał na wyjaśnienie jej słów. Obdarzyła go zagadkowym uśmiechem, po czym przybliżyła się do Jego ucha, jakby w obawie, że ktoś ją usłyszy. Oczywistym jednak było, że taka możliwość była wręcz absurdem.- Musi chyba Pan się bardziej postarać.- wypowiedziała szeptem, wycedzając powoli każde słowo, jakby upajając się nimi. I tak właśnie czuła. Błogi stan, który mógłby pozostać taki na wieczność.

                                                             <No to staraj się Pan.>